Posta de sol sobre Fisterra

Desde Quilmas (Carnota)

Novos achádegos no Toletum visigodo

Contratos de traballo, inventarios de obxectos, exercicios escolares e operacións de vendas e compras son algunhas das actividades que os visigodos plasmaban en tablillas de lousa. Tamén sabían como construír depósitos de auga totalmente impermeables e importaban cerámica do África bizantina. Todo iso forma parte das últimas investigacións realizadas en torno ao xacemento arqueolóxico de la Vega Baixa de Toledo, no que este verán traballan máis de cen persoas. Un xacemento que está arroxando datos acerca dunha época histórica pouco coñecida.

Situado xunto ao centro histórico de Toledo, un proxecto urbanístico de 1.300 vivendas ameazouno a principios deste século. Finalmente, a presión de institucións defensoras do patrimonio evitou que as escavadoras esnaquizasen boa parte da antiga capital do reino visigodo. «Cando toda a superficie de la Vega Baixa estea escavada, e xa temos 25 hectáreas acoutadas, teremos unha cidade enteira con estruturas de rúas, vivendas, edificios públicos e zonas produtivas. é un caso único en Europa con esa extensión», apunta Diego Peris, director da empresa pública Toletum Visigodo, responsable do xacemento.

Na actual campaña de escavacións confirmouse que a principal ocupación de la Vega Baixa tivo lugar nas primeiras décadas do século VIII logo de Cristo, tras a ocupación musulmá do centro da Península e o surgimiento da o-Ándalus. Un dos achados máis sorprendente é un conxunto de tablillas de lousa nas que os visigodos anotaban desde transaccións comerciais, cartas e oracións ata contratos laborais, listas de persoas, asignacións de gran como rendas ou exercicios escolares. «Os romanos adoitaban escribir en tablillas de cera que desaparecían co tempo. El uso da lousa como soporte é unha vantaxe porque gravaban as inscricións con punzón e a inscrición quedaba sobre a roca, o que tiña un nivel de permanencia moi grande», destaca Diego Peris.

Estas inscricións corresponden á etapa final do latín e a orixe da lingua castelá e reflicten quizais a forma de falar da época sintetizando fonemas e sílabas, o cal demostra un alto grao de alfabetización, polo menos entre grupos sociais altos, xa que a inmensa maioría da poboación non sabía ler.

Moedas e cerámica

A campaña de escavacións serviu para atopar un dos maiores conxuntos de moedas de cobre andalusís aparecidos en contextos arqueolóxicos. Son os coñecidos como feluses, moedas acuñadas na Península e en Tánxer con lendas relixiosas coránicas, e algunhas delas serven para conmemorar a conquista. Xunto a estas acháronse moedas de ouro visigodas.

Puidéronse rescatar restos dunha canle conectada a un depósito de auga que se fabricou con area, cal e fragmentos de cerámica, o que lle outorgou unha dureza e impermeabilidad inigualables. E é que os visigodos contaban con técnicas propias de construción. «Necesitaranse décadas para facer unha análise minuciosa deste xacemento, pero o atopado xa é suficientemente significativo», conclúe Diego Peris.

texto e fotos vía La voz de Galicia.

Para que serve o galego?

Desde o blog A.V.V.A. A Cutareira da Laracha chéganos este fermoso vídeo:



E lembrade a fermosa entrada de O Segrel do Penedo.

Sen comentarios (VIII): O Teatro Mercedes

Hai algúns anos participei nun curso sobre o patrimonio. Tocoume falar sobre o patrimonio urbano, mais antes diso quixen establecer os diversos conceptos de patrimonio que se poden manexar así como diversos exemplos de atentados contra os mesmos. Un daqueles exemplos foi este.

En Muros, o Teatro Mercedes, de fachada modernista, ficou convertido en Pub The Theatre. É isto un atentado? Sen comentarios.

Igrexa de san Nicolás de Cis

Segundo nos informa Esgalicia.com:

"Declarada Ben de Interese Cultural desde 1981, San Nicolás de Cis, hoxe igrexa da parroquia da súa mesmo nome, está situada no municipio de Oza dos Ríos no lugar onde se alzaba o Mosteiro de San Salvador de Cis. Nome do Mosteiro dúplice aquí fundado polos Condes Aloito e Paterna a finais do século IX, baixo a regra de San Benito.

Nun acordo co rei Ordoño II os seus fundadores delimitan os termos da súa xurisdición que coincidían coa zona setentrional do actual municipio e que anos máis tarde o rei Fernando I ampliou ata as parroquias de Trasanquelos, Morranca e Armental. No século XII o mosteiro figura como propiedade de Pedro Froilaz, o Conde de Traba e nos anos sucesivos irá ampliando os seus dominios polas terras circundantes ata chegar a Coirós, a Espenuca, Vilamateo, Bravío, Sanrandons, etc., polo que se pode afirmar que o devir histórico de boa parte da comarca estivo marcado polo aquí acontecido.
Protagonismo que perderá no século XV, cando deixa de ser abadía e convértese en priorado dependente do Mosteiro de San Martín Pinario de Santiago. A desamortización do século XIX supón a desmembración das súas propiedades e a desaparición das instalacións monacais, conservándose unicamente o seu belo templo gótico.

Construída no século XIV, sobre un antigo templo mozárabe do que tan só se conservan un capitel de mármore e un modillón, a igrexa hoxe parroquial baixo a advocación de San Nicolás, é un edificio de planta basilical de tres naves de estilo oxival, cunha cabeceira tripartita formada por tres ábsidas: un central de maiores dimensións e heptagonal e dúas laterais menores e pentagonais, nos que se abren esveltas ventás góticas. No interior os arcos das naves son apuntados e sustentan unha cubrición de bóvedas nervadas que na cabeceira presentan forma de abano. Abunda a decoración escultórica e sobre todo a luminosidade favorecida pola apertura de grandes ventás e rosetóns. Como igrexa monacal, no seu exterior ten tres portadas. A principal está presidida por un rosetón e unha portada abucinada en cuxo tímpano represéntase a San Salvador. Na fachada norte represéntase unha escena da adoración dos Reis Meigos e na do oeste ábrese tamén un rosetón".

Sobre as orixes do mosteiro é moi interesante o artigo de José Luis López Sangil que conclúe afirmando que:

"Logo de todo o exposto, cremos que os fundadores do mosteiro de san Salvador de Cines, con carácter de patrimonio familiar e dúplice, para monxes e monxas, quizais no ano 909, ou o máis tardar en 911, foron o conde don Alvito e a súa esposa dona Paterna, pais de dona Argilo Aloitez, e avós do conde Hermenegildo Aloitez, o cal xunto á súa esposa dona Paterna Gundesindez, foron á súa vez os fundadores do mosteiro de Sobrado. Uns seis anos logo da fundación de Cines, a filla de don Alvito e dona Paterna, dona Argilo, co seu marido, e os seus fillos como confirmantes, tal como expresa claramente a escritura, volven acoutar as propiedades do Mosteiro e efectúanlle diversas doazóns.

O mosteiro de Cines tivo o carácter de dúplice, desde a súa fundación ata o ano 1108, época na que era propiedade da familia de don Pedro Froilaz, posiblemente por herdanza da súa esposa Urraca Froilaz, descendente dos fundadores. Isto, xunto a outros datos, descarta o que aproximadamente nos douscentos primeiros anos da súa existencia estivese sometido á regra benedictina".

Tamén é moi interesante a información da rectoral de Cines sobre a evolución do mosteiro:

"Era un mosteiro de carácter patrimonial, é dicir, sometido mediante un "pactum" co seu abade, á poderosa familia que o fundou. Desde os seus inicios ata 1108 foi ademais dúplice, isto é, con monxes e monxas compartindo o mesmo edificio. O malestar por esta duplicidade supuxo un soado preito a principios do século XII, cando o mosteiro pertencía ao conde don Pedro Foliás. Todo empezou cando en 1108 o abade benedictino, don Nuño, seguindo o disposto polo papa Pascual II, expulsou do mosteiro ás monxas. Ao conde don Pedro molestoulle tal decisión e inmediatamente expulsou ao abade. Pero o papa Pascual II ordenou ao bispo de Compostela, Diego II, que o abade fose restituído e que as monxas instalásense efectivamente noutro lugar, quedando o abade de Cines na obrigación de prover o necesario para a súa alimentación e vestido. Don Pedro acudiu a Roma a ver ao papa coa documentación que demostraba que el era o lexítimo dono do mosteiro, e así, en 1110 reclamou ao bispo de Toledo, don Bernardo, e ao de Compostela, don Diego, que volvesen as monxas, e, se non fose posible, que levasen a máis monxes..."para que non se perda a vida monástica". As monxas nunca regresaron e a vida monástica perdeuse: tras os séculos de esplendor, a desamortización de Mendizábal de 1836 supuxo a exclaustración dos monxes e que as propiedades do mosteiro pasasen ao Estado, o que levou ao convento a un estado ruinoso".

Museo Brandhosrt: máis arte contemporánea en Múnic

Desde o pasado 21 de maio está aberto o Museo Brandhorst en Múnic. Este novo museo é tanto salientable póla súa colección de arte contemporánea como polo propio edificio. Froito do afán coleccionista de Udo Brandhorst a cidade alemá permítese o luxo de amosar só 200 pezas das 700 recibidas en legado e que son dunha calidade espectacular (Andy Warhol, Gerhard Richter, Georg Baselitz , Cy Twombly e o imán mediático da vitrina de 27.000 pirulas de Damien Hirst)


O museo é obra dos berlineses Matthias Sauerbruch e Louisa Hutton. Trátase dun cubo de cores e xa se converteu nunca nova icona do circuíto artístico de Múnic. Na fachada colocáronse 36.000 paneis de cerámica.

Imaxes vía Museo Brandhorst.

Vivenda unifamiliar en santa Crista de Cobres (X)

Había xa algún tempo que non informaba sobre como vai a construción da vivenda unifamiliar en santa Cristina de Cobres (Vilaboa, Pontevedra) do arquitecto Alfonso Fernández. Como lembraredes no mes de xuño estábase a rematar o forxado do baixo e agora xa está practicamente rematado o primeiro andar e a cuberta. A vivenda vai adquirindo a forma desexada paseniño, paseniño.

Non nos da chegado o tempo para vela rematada.

Atentado ao Patrimonio: outro castro destruído

La Administración destruye un castro

Silencios y demoras en los trámites permitieron la construcción de pisos sobre el poblado da Atalaia, en Cervo

Las excavaciones para hacer un observatorio de aves sacaron a la luz un concheiro, indicio de la existencia de restos de un castro en la Atalaia, San Cibrao. A esta prueba se sumó la definición de "yacimiento galaico-romano" de unos arqueólogos. El Ayuntamiento de Cervo trasladó entonces, en 2005, un informe a la Dirección Xeral de Patrimonio sobre la posible presencia de vestigios. Esta cadena de acontecimientos, según la asociación Mariñapatrimonio, demostraría que Cervo concedió licencias de obra "a sabiendas de que supondría la destrucción del castro".

"En el Ayuntamiento no hay arqueólogos", dice el alcalde, Alfonso Villares (PP), para defenderse. Y acusa de la destrucción del castro a la Dirección Xeral de Patrimonio. Según el popular, este organismo tardó casi un año en declarar la zona como de especial protección. Durante ese tiempo, el Ayuntamiento concedió tres licencias de obra en tres de las parcelas que supuestamente ocuparía el castro, según el delegado de Cultura de la Xunta, un yacimiento "sobresaliente".

El alcalde asegura a este diario que la primera licencia la dio tras el hallazgo y que la última la aprobó "15 días antes" de la declaración de la Dirección Xeral de Patrimonio. Por ello, defiende, "actuó de acuerdo con la ley", ya que "no podía paralizar ninguna obra sin un informe de Patrimonio que lo aconsejase". "Patrimonio es quien tiene los conocimientos, no Cervo", sigue, "y por su incompetencia, tenemos un constructor paralizado".

Pero Mariñapatrimonio insiste en la culpabilidad del Ayuntamiento. Además, según un portavoz, las licencias "son ilegales, porque la calidad del suelo obligaba a un estudio detallado". La organización recuerda que en Lodeiro (Viveiro), el mismo constructor (Rego, bajo la denominación de San Cibrao) tuvo que demoler tres viviendas construidas sobre un suelo de similares características. La asociación acusa, además, al alcalde de retener una orden de paralización para darle tiempo al constructor a deshacer parte de la obra en la primera parcela.

Los trabajos en estos tres terrenos están actualmente paralizados porque las obras están siendo objeto de inspecciones arqueológicas. Al menos, eso dice el alcalde, porque la asociación sostiene que no. Mariñapatrimonio insinúa que "más que por prescripción legal, las obras están paradas porque no se venden", "la gente tiene miedo de comprarlas". El colectivo asegura que tres clientes "se volvieron atrás" y que cinco vecinos que habían cedido sus terrenos a cambio de un piso en el nuevo edificio exigieron otra vivienda en otro punto de la localidad.

La última denuncia destapó el traslado presuntamente irregular de restos del castro desde la gasolinera de San Cibrao hasta el polígono de Foz. Según Patrimonio, técnicos desplazados al punto de origen de los restos, en la N-642, "no encontraron ningún resto arqueológico identificable", y el alcalde de Foz rechaza dar explicaciones.

El castro da Atalaia, que se calcula que podría extenderse por más de cuatro hectáreas, parece a estas alturas irrecuperable. Originariamente, esta zona sería una isla de seis hectáreas unida por una lengua de arena a tierra.

Vía El País Galicia.

Mil comentarios, mil grazas

O que parecía imposible, aconteceu. Tras case dous anos de vida, esta bitácora chegou aos mil comentarios.

Grazas a todas e a todos os lectores e seguidores de INICIARTE e especialmente grazas a todos aqueles que nalguna ocasión tivéchedes a ben deixar a vosa opinión. Sen os vosos escritos este blog non sería o mesmo. Puro feed-back, pura web 2.0.

As dez persoas que máis comentarios escribiron foron:

Sarinsky, estudante de arte, compartín con ela un curso, mantén Artechachi, un blog cun percorrido impresionante.

Loly Lago, mestra e amiga, blogmáster de O Segrel do Penedo (todo o que quero aprender está aí)

Ana, colega de profesión que fai de cada entrada en Arel-Arte toda unha lección. As súas presentacións son extraordinarias.

Duncan de Gros quen desde Arte Extremadura abre unha xanela de aire fresco ao mundo da arte.

Fet, desde as súas Crónicas de Putada Ville introduce as súas reflexións no meu cerebro como auténticas labazadas vituais.

Clariana, toda unha lección estética desde Pensaipinta.

Beni, amigo clásico, bibliotecario, e fotógrafo free-lance de Iniciarte.

Luís Gómez, crítico, reflexivo e literato desde No soy dios pero lo intentaré.

Nes, a actualidade da arte contemporánea desde o coruñés ART234.

O Segrel do Penedo, o blogue amigo.

Pero non esquezo a ningunha das persoas que por aquí pasaron ou pasan frecuentemente e que de cando en vez deixan o seu comentario.

MIL GRAZAS

A hemeroteca da semana

Venres, 14-VIII-09:
Parque escultórico galego en Madrid.
Mozos do Congo crean arte en tempos de guerra.


Xoves, 13-VIII-09:
Identificadas 3.000 obras de Laxeiro en mans privadas.
A leiteira de Vermeer "regresa· a Nova York.
Exposición sobre o Berlín da RDA.
Máis sobre os monumentos de Petra.
Gabarrón expón agora en Vigo.
Banksy cobrou unha libra pola súa exposición de Bristol.
Ilustración de Banksy vía El Faro de Vigo.


Mércores, 12-VIII-09:
Novos achádegos hispano-romanos en Bílbilis.
Atopado un freco do XV entre o lixo do terromoto de Italia.
Artistas españois en Londres.
A Gioconda agredida de novo.
Ilustración vía El Mundo.


Martes, 11-VIII-09:
Detido ladrón de documentos históricos.
Sobre o curioso Museo Vostell.


Domingo, 9-VIII-09:
Sobre a Bienal de Venecia.
Arte en dous metros cadrados.
Sobre a Muralla de Ávila.
Atopado no Báltico un buque holandés do XVII.

Destrución do patrimonio: o castro de san Cibrao

La Guardia Civil investiga el uso ilegal de restos de un castro en San Cibrao

Una denuncia asegura que se están utilizando para un polígono industrial

La Guardia Civil está investigando la presunta utilización ilegal de patrimonio arqueológico en la construcción del polígono industrial de Foz. Según una denuncia presentada ante el Seprona y la Dirección Xeral de Patrimonio por la asociación Mariñapatrimonio, restos arqueológicos del castro da Atalaia de San Cibrao, entremezclados con arena, estarían siendo trasladados hasta Foz para usar en la construcción de un polígono industrial en esta localidad. La asociación denunciante aseguró ayer que el Seprona ya ha confirmado la utilización ilegal de esos restos.

La Guardia Civil se dirigió ayer al conductor de uno de los camiones que están trasladando los restos para advertirle de la "presunta irregularidad" de la operación, según aseguraron fuentes del instituto armado. Ante el aviso, el camionero optó por abandonar el transporte. El Seprona ha comunicado también los hechos a la Dirección Xeral de Patrimonio de la Xunta. "El traslado podría no reunir todos los requisitos administrativos", admitieron estas fuentes, que están a la espera de recibir una respuesta de Patrimonio antes de actuar contra el traslado.

Parte del entorno del castro da Atalaia fue invadido hace dos años por las obras de una promoción urbanística en San Cibrao, que afectaron a parte del conjunto arqueológico. El portavoz de Mariñapatrimonio, Manuel Miranda, asegura que entre los escombros presuntamente trasladados a Foz hay restos de dos molinos y de cerámica. La ley estipula que esa clase de vestigios no se puede transportar sin la supevisión de un arqueólogo. Mariñapatrimonio afirma que todo el proceso ha estado repleto de ilegalidades. Según Miranda, los escombros fueron sacados del castro mientras pesaba una orden de paralización de las obras y depositados en una finca junto a la gasolinera de Cervo sin disponer de ninguna clase de autorización.

La asociación en defensa del patrimonio afirma que los restos del castro fueron cubiertos con una capa de tierra, con el fin de taparlos antes de su traslado a Foz. Miranda señala que un agente del Seprona le explicó que ya se han identificado los escombros depositados en el futuro polígono industrial como originarios del castro. "Ahora será muy difícil rescatar los restos y separar las arenas que contienen patrimonio arqueológico. No saben el daño que han hecho", se lamenta.

El alcalde de Cervo, municipio al que pertenece San Cibrao, Alfonso Villares (PP) manifestó sus dudas sobre la ilegalidad del traslado. "Decir que son ilegales es mucho decir", afirmó. En cambio, el regidor de Foz, la otra localidad implicada, el socialista José María García Rivera, exigió que "se aclare exactamente si se metieron esos restos en el polígono" sin conocimiento de la institución municipal. García Rivera solicitó a la policía local que investigue los hechos.

Texto vía El País/Galicia. Non deixedes de ver a foto que acompaña a nova na edición impresa: tristemente espectacular.

Censura na catedral de Santiago? ou vergonza do patrón de España?

Como interpretar esta nova de El País?...

Os sarracenos do Matamouros, censurados con flores.

A Catedral de Santiago disimula cunha xardineira unha representación belicosa do santo para evitar problemas

"Eu non digo nada... Non se nada... O único que podo dicir é que quen deu a orde é unha persoa con poder; e con amigos con poder que lle aconsellaron que evitase os problemas?. O que fala, un influente cóengo do cabildo da catedral de Santiago, prefire non aparecer co seu nome. "Xa houbo bastante polémica. Non quero máis lios", di para protexerse. O caso é que "hai xa un tempo" que na basílica alguén cuxo rostro é un misterio deu a orde de disimular con flores a presenza dos tres sarracenos completos e a cabeza cortada dun cuarto que aparecen aos pés do cabalo do apóstolo.

O cabaleiro guerreiro e a súa fera montura, unha imaxe do século XVIII, obra de José Gambino, saltou á fama en 2004. Foi o 11-M, tras a masacre de Atocha. Todos os xornais, locais e nacionais, publicaron entón que o goberno catedralicio retirara ao Matamouros por medo a molestar a Bin Laden. A catedral apresurouse a desmentilo, pero en 2006 volveu publicarse que o cabildo sometera a votación desterrar o santo do templo. No seu lugar, algúns cóengos propuñan colocar outro apóstolo, tamén de Gambino pero representado no seu look máis politicamente correcto, o de peregrino. Nunca xamais, segundo o cabildo, produciuse tal votación, un trámite necesario para tomar calquera acordo. Pero as monxas que se encargan do mantemento na catedral teñen a orde de tapar aos mouros. E relixiosamente mantéñenos escondidos. O Matamouros vive á esculca do gran de millo, como un xinete de concurso, e só cando a enorme xardineira, necesaria para ocultar aos que morren por Alá, empeza a marchitarse polas puntas é posible entrever o xesto angustiado dun deles.

Unha das relixiosas que manteñen lozano o adorno floral asente coa cabeza na sancristía e confirma que a orde vén do cabildo e que o fin do ramo non é outro que ocultar aos mouros. "E a verdade é que é unha boa solución", engade. "Agora ninguén vén queixarse da imaxe". Parece que todo o mundo esqueceuse de que, detrás das reixas, os candeleros comecartos e as flores (margaridas, caraveis, lirios, depende o día) hai catro mahometanos desangrándose. A salomónica medida, no entanto, sae cara. A monxa explica que con tanto turista e tanto peregrino hai que cambiar as flores cada semana.

Pero agora non se enfadan nin os uns nin os outros. A imaxe segue aí, ocupando a cavidade que, cando se tapou unha das entradas á capela de Lope, quedou nun dos brazos do cruceiro que vai dar á praza da Azabachería. E o arcebispo xa non recibe cartas de protesta. Enviábanllas tanto os inimigos da imaxe como os seus defensores. En poucos días, cando saíu na prensa que retiraran ao Matamoros, segundo un membro do cabildo Julián Barrio recibiu "700 escritos de beatas e de agnósticos, todos a favor" de Santiago e o seu equino branco.

Tanto dentro da catedral como na cidade (ata no Concello) seguen cabalgando sen disimulo moitos patróns de España dos que facían marabillas en Clavijo. "Ese milagre é parte da Historia, non temos por que escondelo agora", opina a propia monxa que cambia as flores. Todo o Camiño de Santiago está sementado destas bélicas representacións e, con todo, todas as críticas recaeron na obra do Gambino. Pero resulta que a imaxe que máis quebradizos de cabeza deu ao goberno da catedral nin sequera é propiedade súa. Chegou nos cincuenta para unha procesión e "foise quedando".

Texto e foto vía El País.

Castro de Troña: agresión e multa ridícula

Un total de 2.000 euros é a cantidade que terá que pagar Augas de Mondariz por unha agresión ao patrimonio cultural de Galiza ao realizar obras no contorno do Castro de Troña, en Ponteareas. Así o vén de resolver a Consellaría de Cultura, segundo denuncia a organización ecoloxista Adenco.

A Xunta vén de multar con 2.000 euros a empresa Augas de Mondariz tras realizar obras nas proximidades do Castro de Troña, en Ponteareas, catalogado Ben de Interese Cultural (BIC) polo Executivo galego. A declaración BIC confírelle ao castro o nivel de protección máis elevado que recolle a lexislación vixente en materia patrimonial.

Segundo afirma a Consellaría de Cultura no expediente sancionador, as obras consistiron en “movementos de terra” que modificaron “a pendente orixinal do terreo”. Segundo a Xunta, a empresa abriu “unha pista de tres metros de anchura” e creou “varios bancais, algúns deles a un metro de distancia do camiño dos romeiros ao santuario do Doce Nome de Xesús”.

Estas obras, datadas de xuño do 2008, sitúanse segundo o expediente a menos de 200 metros de distancia do castro de Troña. Por outra banda dentro dos 200 metros de protección do castro tamén se a talar arborado, asegura Adenco. Os ecoloxistas denunciaron entón os feitos perante a Dirección Xeral de Patrimonio, a Policía autonómica e paralelamente nos medios de comunicación.

Sen licenza

A organización ecoloxista sinala que a propia empresa promotora Aguas de Mondariz “recoñeceu que non contaba nin coa licencia do concello de Ponteareas nin coa preceptiva autorización da Dirección Xeral de Patrimonio da Xunta, aínda que alegou que “descoñecía eses requisitos”.

Adenco subliña a “alteración irreversíbel” do xacemento e denuncia o “abandono absoluto ao que o concello de Ponteareas ten condenada desde hai moitos anos a súa xoia patrimonial coñecida en todo o país”.

"Multa insuficiente"

Para os ecoloxistas, a contía da multa é “ridícula”. “A importancia do castro de Troña require un celo estremo na salvagarda dun elemento patrimonial de primeira orde, mais a mensaxe que se está enviando resulta ben clara, atentar contra o patrimonio cultural de Galiza resulta pouco menos que gratuíto”.

Adenco ve contraditorio que apenas hai unhas semanas a propia Consellaría de Cultura “faga pública a intención de declarar Ben de Interese Cultural (BIC) o Castro de Troña e agora, nunha ocasión na que se pode actuar con contundencia advertindo de posíbeis agresións futuras, se resolve cunha sanción ridícula”.

Os ecoloxistas apuntan como un dos culpábeis o Concello de Ponteareas. “Ao non contar coa licencia municipal para as remocións de terras o Concello debería tamén ter iniciado un expediente sancionador por tal feito. Porén, non se fixo absolutamente nada”. Segundo advirten, catorce meses despois, a situación do xacemento é a mesma, “o máis absoluto desleixo e abandono”. “Nin se volveu limpar o mato, os accesos están cada vez máis deteriorados, nin hai a máis mínima promoción por parte da Concellaría de Cultura do concello”, engade Adenco.

Texto e foto vía A Nosa Terra.

Sen comentarios (VIII): Hórreos en Louro

Como ben lembrará Artechachi, hai un ano publicamos unha reportaxe sobre os magníficos hórreos de Louro (Muros, A Coruña). Lembrade que se teñen máis cen anos todas estas edificacións tradicionais están legalmente protexidas.
Hoxe veremos algunhas das barbaridades que se teñen feito con eles:

Que non falte a televisión, mesmo reedificouse o hórreo para non perder espazo, ou para gañra máis potencia no sinal?

Sen dúbida a parroquia de Louro está ben iluminada (o concelleiro de cultura tamén?)

A miña preferida é esta: escaleiras de hoxe para hórreo de onte:

A hemeroteca da semana

Sábado, 8-VIII-09:
Grandes intervencións arquitectónicas en Marrocos.
Calvo Serraller sobre a exposición da cultura africana Ife.
Nova edición de Mostart na Coruña.
Fotografías de Avendon para o Moma.

Venres, 7-VIII-09:
Atopan os restos da posible vivenda do emperador Vespasiano.
Artistas peruanos inspíranse na obra de Almodóvar.
Exponse a obra textil de Joan Miró.
Unha Mona Lisa feita de café.
Ilustración de Miró vía El País.

Xoves, 6, VIII-09:
Pequín organiza o festival artístico máis grande do mundo.
Alcalá de Henares amosa as súas orixes romanas.
Agresión a Pérez Villalta.
A Fundación Miró revisa a colección do artista.
Exposición fotográfica "Miradas emerxentes".

Mércores, 5-VIII-09:
O MUSAC en Bos Aires.
Bienal de arte do Eixo Atlántico en Santiago.
O Hermitage advirte do danos causados polo ruído.
A colección de Richard Attenborough en venda.
Reaberta en Luxor a tumba do faraón Haremhab.
Ábrese ao público a "Torre de las Ollas" na casa de Dalí.
Continuarase escavando o campamento romano de Cidadela.
Ilustración: Premio novos talento luso galaicos Ismael Teira, vía Vieiros.

Martes, 4-VIII-09:
60 anos do Museo da UNESCO en París.
O "souvenir" como peza artística.
O museo da Barnes Fundation.
Blanch regresa ao Muro de Berlín.

Luns, 3-VIII-09:
Sobre Herculano.
A arte da amazonía peruana chega a Bos Aires.
Novos investimentos no Museo Dalí.

Domingo, 2-VIII-09:
Frank LLoyd Wright, 50 cabadano.
Nova rede de museos de España.
A National Portrait contra a Wikipedia.
Van Dongen, o Gran Gatsby da pintura.
Atopada unha casa ibérica do IV a.C.
Máis sobre a cúpula de Barceló.
Fotografía vía ABC.

Irisarri e Piñera: a obra explicada polo autor

Se na entrada anterior aludíase a intervención desta parella en Cangas, hoxe podemos analizar a obra grazas ás explicacións que ofrecen os seus arquitectos.

Beluso: actuación de Irisarri e Piñera no porto

Ao igual que en Cangas, o estudo de Piñera e Irisarri está facendo unha interesante intervención no porto de Beluso (Bueu, Pontevedra)



Máis fotografías en Nuevas arquitecturas.

Visitando exposicións: Richard Rogers

Sempre que visitamos unha exposición temos creadas unhas expectativas sobre a mesma. Poucas veces conseguen sorprendernos e, en bastantes ocasións, defraudannos. Pero nesta oportunidade a exposición que se pode disfrutar no Caixa Forum de Madrid sobre o arquitecto Richard Rogers acontonce todo o contrario. Foi toda unha sorpresa.

Información concisa e clara, multitude de maquetas e fotografías, varios deuvedés. Con todo iso, conseguese explicar a evolución deste arquitecto e dos seus asociados, ademais de amosarnos información sobre as súas formulacións teóricas sobre a arquitectura, os seus materiais (ecolóxicos, lixeiros, transparentes, lexibles) e o urbanismo (aumentar a densidade, crear diversidade, valorar o espazo público, reutilizar o chan, mellorar o transporte), o seu compromiso coa sosteninilidade e a importancia da súa obra social. De feito tal que no folleto de man entrégase o seu "Manifesto" ademais dun pequeno recorrido fotográfico pola súa obra. O título da exposición é "Da casa á cidade". Se tedes oportunidade, non deixedes de visitala.

E... atención, calquera día destos poñerei as fotos que a correspondente de INICIARTE en París, a miña gabachita preferida, fixo para nós sobre o Centro George Pompidou (1971-1977)

Imaxe ”Millennium Dome at dusk”, Greenwich vía Caixa Forum.

Visitando exposicións: Laxeiro nas coleccións privadas

Días atrás tiven a oportunidade de coñecer a Fundación Laxeiro en Vigo e achegarme á súa exposición "Laxeiro nas coleccións privadas 1942-1970":

"Laxeiro nas coleccións privadas é un primeiro intento de rastrexo dos criterios estéticos dese colectivo de particulares que formaron a semente do que hoxe se pode chamar coleccionismo galego. As obras que se mostran nesta exposición son pezas inéditas ou moi pouco coñecidas que durante anos levan penduradas nas paredes de domicilios particulares sen repercusión pública ningunha. Un catálogo de obras que testamuñan a evolución do gusto do coleccionismo galego no que é inevitable facer unha lectura transversal socioeconómica, estética e mesmo política do imaxinario artístico da nosa Comunidade Autónoma."

Unha boa oprtunidade para comprender mellor a un dos pintores galegos de maior importancia do XX e a súa evolución pictórica en obras de pequeno e mediano formato.

Texto e ilustración vía Fundación Laxeiro.

ETA NON. ETA EZ

A hemeroteca da semana

Sábado, 1-VII-09:
Publicadas dúas novas historias da arte.
Exposicións: Esquecer a Rodin.
Exposicións en Galicia.
El Prado prorroga a exposición de Sorolla.


Venres, 31-VII-09:
O exército dos EUA destrúe os xardíns de Babilonia.
O galego Calchadora expón en Italia.
Atopada intecta a bancada do teatro romano de Medellín.
Exposición: Luis Seoana. Unha viaxe arxentina, 1951.
Galegos nunha camapaña arqueolóxica no Perú.
Exposición do fotógrafo Xulio Gil.
Odissey teima no expolio.


Xoves, 30-VII-09:
Intervención artística sobre o acueduto de Segovia.
Grafitis por encargo.
Aparecen pinturas renacentistas nunha igrexa do Val de Arán.
Ilustración: A levitación do acueduto vía El País.


Mércores, 29-VII-09:
O Camiño de Santiago terá un universo vitual propio na intenet.
Nova adquisición da Fundación Dalí.
Mal estado do claustro de san Francisco en Ourense.
Sumas de artes nos Pirineos.
O Thyssen prepara unha exposición sobre o erotismo.


Martes,28-VII-09:
Un artista británico vende toda a súa obra nunha única poxa.
O museo Picasso de París pecha ata o 2012.


Luns, 27-VII-09:
A casualidade da terracota: Xian.
Imaxe vía El País.


Domingo, 26-VII-09:
As obras de artes nos almacéns dos grandes museos españois.
Atopados os restos de cinco naves romanas.
Bauhaus: gran exposición en Berlín.
A oferta estival do Marco vigués.