Mostrando entradas con la etiqueta Hemeroteca. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Hemeroteca. Mostrar todas las entradas

5/7/12

London Brige Tower


Cunha altura de 306 metros e un investimento de 1.400 millóns de libras (ao redor de 1.600 millóns de euros), a Torre da Ponte de Londres (London Bridge Tower) convértese desde hoxe no edificio de uso mixto máis alto de Reino Unido e de Europa e, como xa é costume nos grandes rañaceos, a súa particular forma valeulle un alcume entre os londinenses: The Shard (A Acha, en inglés). Así se sumará ao club que forman The Gherkin (O Pepinillo), The Razor (A Máquina de Afeitar) e The Filing cabinet (O Arquivador).

The Shard foi concibido polo arquitecto Renzo Piano (Xénova, 1937) no reverso dunha servilleta nun restaurante de Berlín, alá polo ano 2000. A súa inspiración foron as vías de tren que corren á beira da Torre de Londres, as pinturas da capital británica do veneciano Canaletto e os mastros dos barcos que asucaban o río Támesis no pasado.

Situado a poucos metros da Ponte de Londres, no lado sur do río Támesis, a Torre formará parte dun complexo maior, o London Bridge Quarter, que contará cun edificio de oficinas. No rañaceos convivirán de xeito integral, por primeira vez en Reino Unido, oficinas de alta tecnoloxía, apartamentos residenciais, un hotel cinco estrelas da compañía chinesa Shangri-A, comercios, restaurantes e miradoiros públicos e privados.

Texto e fotos vía Hoy es arte.

3/5/12

O Berro vendido 91 millóns de euros


A única das catro versións do berro que pintou Edvard Munch (1.863-1.944) que aínda estaba en mans privadas, lote número 20 da tarde de poxas de arte impresionista e moderno en Sotheby's Nova York, foi vendido por unha cifra marca: 119,9 millóns de dólares (91,2 millóns de euros), co que se converte no cadro máis caro vendido nunha poxa.

A obra saíu á venda por 40 millóns de dólares e foi subindo ao longo de 12 minutos ata os 107 millóns de dólares, cifra á que habería que sumar os case 13 millóns de comisión.

O berro supera desta forma a marca fixada en 2.010 polo lenzo de Picasso Espido, follas verdes e busto, vendido por 81 millóns de euros. A marca de venda entre privados teno o cadro de Cézanne Os xogadores de cartas (1892-93), adquirido pola familia real de Qatar en 2011 e que se cre que custou 191 millóns de euros.

A obra de Munch, que data de 1895, pertencía ao empresario Petter Olsen, cuxo pai, Thomas, foi amigo, veciño e patrón de Munch. Esta venda coincide nun momento de gran interese en torno ao artista, xa que en 2.013 celébrase o 150 aniversario do seu nacemento.

Texto e foto vía Hoy es arte.

19/7/11

O Descendemento de Caravaggio no Prado


Foi o iniciador do tenebrismo e ninguén como el ata entón xogara coas luces e as sombras dunha forma tan maxistral. Michelangelo Merisi, Caravaggio (Milán, 1571-Porto Ercole, 1610). Con todo, o seu antiacademicismo, tan feroz como unha vida curta en tempo (31 anos) e chea de desmesura (escándalos, pelexas e asasinato incluído) non evitou que entre os seus protectores atopásense nobres e xefes da Igrexa católica capaces de valorar a súa arte aínda que os seus santos fosen, en realidade, xentes atopadas nas malas rúas que tanto lle gustaban ao artista.
Unha das súas obras mestras, Descendimiento da cruz, poderase contemplar no museo do Prado desde mañá e ata o 18 de setembro dentro dun percorrido expositivo organizado ao redor da figura de Cristo con 14 obras do museo. Caravaggio está moi pouco representado nas coleccións españolas. O Prado só posúe unha obra: David contra Goliat, un lenzo no que o artista se autorretrata na cabeza do xigante. O veciño museo Thyssen posúe unha, a impoñente Santa Catalina.
O Descendimiento da cruz, considerada unha das obras mestras de Caravaggio polo seu innovador xeito de entender a iconografía relixiosa, foi encargada por Girolamo Vittrice para a capela de familia en Santa María en Vallicella (Igrexa Nova) en Roma. Forma parte dos museos vaticanos desde 1817. Caravaggio pinta unha persoal versión do Descendimiento. Na súa versión, Cristo non está baixando á sepultura, senón que está sendo colocado sobre a pedra da unción no medio dos berros desgarrados da Virxe, María Magdalena, Juan, Nicodemo e María de Cleofa.
Texto e foto vía El País.
Por un comentario anónimo tamén sabemos da existencia dun san Xerome de Caravaggio en Montserrat.

7/7/11

Desaparece o Códice Calixtino

Leo no Xornal o seguinte:

"O Códice Calixtino da Catedral de Santiago de Compostela atópase en paradoiro descoñecido desde o martes, segundo confirmaron a Europa Press fontes da Policía Nacional.

Trátase dun dos libros históricos máis importantes do mundo e constitúe unha especie de guía para os peregrinos que seguían o Camiño de Santiago na súa viaxe á cidade, con consellos, descricións da ruta, das obras de arte así como dos costumes locais das xentes que vivían ao longo do Camiño.

Segundo informou El Correo Gallego na súa edición dixital, ás oito e media da tarde do martes foi cando os responsables do Arquivo da Catedral se decataron de que o documento non estaba no seu sitio habitual e, tras horas de procura, avisaron á Policía que inmediatamente acudiu á basílica compostelá.

Barállase a posibilidade de que a desaparición fose consecuencia dun roubo xa que o Códice Calixtino, que está composto por cinco libros e dous apéndices, ten un valor incalculable.

Segundo o diario santiagués sospéitase que pode tratarse dunha banda organizada que, mesmo, podería actuar por encargo dalgún coleccionista".

INICIARTE xa vos ten falado desta fundamental obra pero se a queredes coñecer un pouco máis, recoméndovos a seguinte ligazón ou ben ler o Libro V.

29/3/11

Felipe IV: un novo "velázquez" no Metropolitan

Noticia publicada hai uns meses por El País:

A colección do Museo Metropolitan de Nova York conta desde onte con seis (e non con cinco) lenzos de Velázquez. O conservador de pintura europea, Keith Christiansen, e o restaurador xefe, Michael Gallagher, fixeron públicas as súas investigacións en torno ao retrato de Felipe IV que durante máis de tres décadas fora atribuído ao taller do mestre sevillano, pero non ao seu maxistral pincel.

"Ábrese unha nova fiestra sobre o traballo do pintor", di o restaurador.

A proba definitiva chegou tras unha viaxe a Madrid para un estudo.

O cadro, realizado en 1624 cando o monarca contaba con 19 anos, foi doado como un velázquez á colección do Metropolitan en 1913 polo prominente comerciante neoiorquino e destacado coleccionista Benjamin Altman. En 1973 o museo decidiu atribuílo ao seu taller. A pintura fora mal restaurada en 1913 por encargo do marchante Joseph Duveen, famoso pola súa afección a alentar aos restauradores a repintar e suavizar os tons para que os cadros parecesen máis serios, e fosen deste xeito máis do gusto do mercado, máis vendibles. Os engadidos que fixeron ao retrato de Felipe IV antes de que fose doado ao Metropolitan afastaban a obra do estilo de Velázquez. Tanto, que arroxaban serias dúbidas sobre a súa autoría.
Case un século despois, desde principios do outono de 2009, Michael Gallagher retirou con sumo coidado esas capas de verniz amarelado, así como os engadidos. "O cadro estaba especialmente danado", explica en conversación telefónica. "Foi restaurado no século XVIII e logo a principios do século XX. Os negros estaban especialmente en mal estado". O traballo de limpeza e restauración logrou convencer aos expertos, incluído ao recoñecido especialista Jonathan Brown, que declarou a The New York Estafes que aínda que o cadro sufriu perdas "o que queda é de Velázquez".
Gallagher terminou de limpar o lenzo o pasado mes de xaneiro e foi entón cando comezaron os estudos que lograron determinar a autoría da obra. A similitude das formas do cadro do Metropolitan cun retrato de busto do rei pertencente ao Museo Meadows de Dallas foi o primeiro signo alentador nun arduo proceso no que o entusiasmo dosificouse con precaución.
A proba definitiva chegou tras unha viaxe a Madrid para levar a cabo un minucioso estudo do retrato oficial do rei pertencente á colección do Museo do Prado. O estudo de raios X ao que se someteu a este cadro mostraba que había outro retrato anterior do monarca no mesmo lenzo. Ese retrato oculto coincide co do Metropolitan. Os expertos do museo aseguran que o retrato de Felipe IV que se atopa en Nova York é unha copia que realizou, asinou e cobrou o propio Velázquez -existe un recibo do pintor por esta obra- a partir do retrato orixinal sobre o que repintó. O retrato do Prado procede da colección real e polo tanto foi o retrato oficial do rei. O pintor usou un estilo máis fluído e logrado na última versión.
"A atribución deste cadro a Velázquez expón novas preguntas e abre unha nova fiestra aos métodos de traballo do pintor e o funcionamento do seu taller", explica Gallagher. O ano pasado o Metropolitan tamén atribuíu a Velázquez outra das obras da súa colección, Retrato dun home. Aínda quedan polo menos dous lenzos máis na colección que parecen proceder do taller de Velázquez. Cabre preguntarse se haberá novos descubrimentos. "O museo aclarou dúas incógnitas e polo momento non hai plans de estudar o resto dos cadros do taller", conclúe Michael Gallagher.

23/3/11

Inaugurada a intervención no dolmen de Dombate

Preto de tres millóns de euros e 22 anos de xestións, deseños e trámites converteron a Dombate nun dolmen único en España e probablemente en todo o mundo. A primeira fase do proxecto de posta en valor do megalito cantado por Eduardo Pondal e por Antonio Muñoz Molina inaugurouse onte. Fíxoo o presidente da Deputación Salvador Fernández Moreda, o mesmo que en 1989 puxo a rodar a idea, que despois pasou polas mans doutros dous responsables provinciais.
Se Dombate xa era único polas súas pinturas e pola súa monumentalidad, o diñeiro gastado e o tempo empregado na súa protección terminaron por convertelo nun símbolo de que «a vontade e a determinación triunfan sempre sobre as adversidades», como sinalou o propio Moreda na súa intervención. Ademais, o megalito é o único en Galicia que ten o seu propio centro de interpretación, un edificio que podería ser o punto de partida para o Parque Arqueolóxico do Megalitismo, cuxo plan sectorial se atopa ao final da súa tramitación.
O que se inaugurou onte no Chan de Borneiro, que desde hai dúas semanas acolle outro Ben de Interese Cultural, é un pavillón de case mil metros cadrados sen ningunha columna no medio. Sostén o tellado un armazón de vigas de madeira traídas desde Noruega . Baixo terra está o groso do edificio, unha construción que terá que ocuparse de garantir que a temperatura e a humidade son as necesarias para o mantemento das pinturas.
Tamén abriu as súas portas o edificio de entrada ao recinto, que acollía onte unha exposición montada de urxencia cos pasos dados para a proxección do xacemento. A construción terá a súa propia musealización, cuxa estrela será unha réplica a tamaño natural da cámara que contén as pinturas e os gravados máis espectaculares do megalitismo galego.



Texto e fotos vía A Voz de Galicia.