1/6/20

MIlán: O Bosco Verticale




O Bosco  Verticale (en español, Bosque Vertical) é un complexo de dous rañaceos residenciais deseñado polo  Boeri Studio (integrado por Stefano  Boeri,  Gianandrea  Barreca e Giovanni A  Varra) e situado no Centro  Direzionale dei  Milano, nos límites do barrio  Isola.

A peculiaridade destas construcións, ambas as inauguradas en 2014, é a presenza de máis de dous mil especies vexetais distribuídas nas súas fachadas. Trátase dun ambicioso proxecto de reforestación urbana que, segundo os seus deseñadores, proponse incrementar a biodiversidade vexetal e animal da capital lombarda a través a  densificación vertical do verde, reducindo a expansión urbana e contribuíndo tamén á mitigación do  microclima.

Como mostra do seu recoñecemento arquitectónico, o Bosco  Verticale gañou numerosas competicións: ademais do  International  Highrise  Award, que se lle concedeu en 2014, en 2015 do Consello de Edificios Altos e Hábitat Urbano outorgou ao Bosco  Verticale o premio ao «rañaceos máis belo e innovador do mundo».



O complexo sitúase na Vía Federico  Confalonieri e a Vía  Gaetano de  Castillia, nos límites do barrio  Isola, afectado desde 2005 por unha serie de intervencións de rexeneración urbana no ámbito do  Progetto Porta  Nuova. O Bosco  Verticale sitúase no interior do Centro  Direzionale dei  Milano, denso grupo de rañaceos que inclúe, entre outros, a Torre  Unicredit, o  Palazzo  Lombardia, o  Grattacielo  Pirelli e a Torre  Solaria.

Deseño e construción
Boeri tivo a idea de realizar un rañaceos revestido de árbores en abril de 2007 en  Dubái, cando era director de Domus: visitando a cidade  emiratí, o arquitecto tivo a impresión de atoparse nunha «cidade mineral, feita de decenas de novas torres e rañaceos, todos revestidos de vidro, cerámica ou metal, todos eles reflectindo a luz solar e por tanto xerando calor no aire e sobre todo no chan, habitado polos peóns». Este rexeitamento cara ás «cidades minerais» de aceiro e vidro creceu cando o arquitecto español Alejandro  Zaera publicou unha investigación onde revelou que o 94% dos edificios altos construídos despois de 2000 está revestido de vidro.

Foron estes os factores que estimularon a  Boeri a proxectar «dúas torres revestidas non de vidro, senón de follas [...] de plantas, de arbustos, [...] de árbores, [...] de vida», prometendo ao mesmo tempo unha redución do consumo de enerxía precisamente grazas á acción da fachada vexetal. Esta proposta foi formalizada primeiro coa publicación dun artigo nun xornal italiano, titulado A  Milano  nascerà a prima torre  biologica e  sostenibile («En Milán construirase a primeira torre biolóxica e sostible»), e posteriormente coa elaboración dun  Manifesto do Bosco  Verticale para dar impulso a unha arquitectura viva e sostible. Estas premisas foron consideradas suficientes por Hines, unha inmobiliaria multinacional que naqueles anos estaba a dirixir unha gran intervención de rexeneración urbana no Centro  Direzionale dei  Milano, no ámbito do  Progetto Porta  Nuova.

A construción do Bosco  Verticale empezou no outono de 2009, co emprego duns seis mil traballadores. A edificación das dúas torres, confiada á empresa  altoatesina ZH, procedeu con gran lentitude ata cando, por mor da perentoria crise económica, o 22 de abril de 2013 dita construtora renunciou ao encargo, presentando o contrato en branco. Unha vez verificado o «estado das obras, o desenvolvemento dos proxectos construtivos, a emisión de ordes para o abastecemento dos materiais e a situación loxística», a empresa foi substituída rapidamente por Colombo  Costruzioni, que retomou as obras en maio dese mesmo ano.

O Bosco  Verticale, terminado no outono de 2014, foi finalmente inaugurado e presentado aos cidadáns o 10 de outubro do mesmo ano. A pesar das esporádicas opinións críticas, o Bosco tivo un  grandísimo eco, como o testemuñan os varios recoñecementos obtidos e a gran cantidade de investigacións científicas, accións de estudo e documentais realizados sobre el.



Fachada vexetal

En total, as fachadas do Bosco  Verticale albergan 711 árbores, 5000 arbustos de grandes dimensións e 15 000 plantas perennes e de folla caduca, que se  densifican en altura ata recubrir unha superficie equivalente a dúas hectáreas (20 000  m2) de vexetación. Hai 94 especies vexetais distintas: destas, 59 son útiles para os paxaros, 60 son árbores e arbustos e 33 son se folla perenne.

Texto: Wikipedia.
Fotos: Iniciarte.

25/5/20

Centro Niemeyer en Avilés

Semanas atrás, por fin, visitamos o Centro Niemeyer. O texto é da web da institución:


O Centro  Niemeyer é unha porta aberta a todas as artes e manifestacións culturais. A música, o cinema, o teatro, a danza, as exposicións ou a palabra son os protagonistas dunha programación cultural multidisciplinar que pretende chegar a todos os públicos.




Inaugurado en 2011, é a única obra en España do xenial arquitecto brasileiro Óscar  Niemeyer. Durante todo o ano é posible descubrir os seus espazos e a súa historia en detalle a través das visitas guiadas.


Óscar  Niemeyer foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias en 1989. En 2006 decide sumarse aos actos conmemorativos do 25º aniversario da Fundación Príncipe de Asturias e sobre un papel en branco comeza a trazar as primeiras curvas do Centro  Niemeyer.



Desde a colocación da primeira pedra en 2008, o Centro  Niemeyer comezou a poñer en práctica a súa filosofía con diferentes actividades culturais que tiveron unha repercusión a nivel mundial. A construción do centro non foi soamente en formigón: desde os seus inicios, o Centro  Niemeyer construíu unha comunidade ilusionada, activa e identificada coa visión e a personalidade da marca Centro  Niemeyer



O proxecto non se resume exclusivamente na gran riqueza dos espectáculos, exposicións e proxectos que levan a cabo no seu interior, senón que tamén reside na súa apertura total a todo tipo de público, así como ás diferentes manifestacións artísticas e culturais. Unha apertura diversa desde a ría avilesina ao resto do mundo, comprometida co coñecemento e a creatividade.

Torre
Constitúe un miradoiro sobre a Ría e a cidade de Avilés. Con 20 metros de altura, posúe un acceso  helicoidal exterior que se abraza sobre unha columna basee para chegar ao elemento superior, un disco rodeado por ventás.



Edificio Polivalente
Cunha estética na que domina a liña recta, este espazo cumpre a función de conectar visualmente os dous elementos de maior envergadura do conxunto arquitectónico: o Auditorio e a Cúpula. Nel atópanse a sala do Cinema, espazos para reunións e conferencias, a cafetería, ténda-libraría e a área de atención ao usuario.


Auditorio
Este edificio é un dos elementos máis sobresalientes do conxunto arquitectónico. Alcanza os 26 metros de altura e conta cun aforo próximo ás mil persoas.


Cúpula
A Cúpula é un espazo diáfano de aproximadamente 4.000 metros cadrados destinado a exposicións e actividades artísticas de diversa índole. Trátase dunha semiesfera executada en formigón proxectado en cuxo interior destaca unha lámpada de forma redondeada deseñada polo propio Óscar  Niemeyer, así como unha impoñente escaleira  helicoidal de gran valor plástico.



Praza
Óscar  Niemeyer expuxo este espazo de 22.000 metros cadrados con vocación de apertura social. Trátase dun lugar de conexión coa contorna, aberto ao público e destinado a actividades de carácter lúdico e cultural.

Unha gran praza aberta a todos os homes e mulleres do mundo, como un gran palco de teatro sobre a ría e a cidade vella, segundo as súas propias palabras.


FOTOS: INICIARTE.

18/5/20

A Torreo dos Moreno. (Ribadeo, Lugo)



Había tempo que non para en Ribadeo e, sempre, os pasos lévanme ata a Praza de España para contemplar este fermoso edificio.

Copio o texto de Arte. La guía

A Torre dos Moreno é un excepcional exemplo da arquitectura indiana que se deu, sobre todo ao norte do país, a finais do século  XIX e comezos do  XX.

Durante o século  XIX moitos españois de comunidades como a galega, a asturiana ou a vasca emigraron en masa a América Latina. Moitos deles quedaron alí para sempre, outros chegaron a facerse ricos, e uns poucos (ou eles mesmos ou os seus descendentes) tras  amasar diñeiro decidiron regresar aos seus lugares de orixe. E alí plasmaban o seu poder económico construíndose grandes casaróns e mansións. Pero xa non o facían seguindo os preceptos da arquitectura tradicional do lugar. Era moi habitual que incorporasen elementos arquitectónicos ou ornamentais vistos en terras americanas. Ao mesmo tempo que pretendían que os seus edificios fosen moi modernos, incluíndo as últimas tendencias, para así mostrar que eran homes do seu tempo e que coñecían a máis  rabiosa actualidade.

De todo iso é un excelente exemplo a Torre dos Moreno de Ribadeo. Unha grandiosa mansión que mandaron construír en 1915 os irmáns Pedro e Xoán Moreno Ulloa á súa volta duns anos en Cuba. E non só viñeron eles desde alí, tamén se trouxeron ao arquitecto arxentino Julián García Núñez, a quen lle encargou o proxecto do seu  fastuosa vivenda. Pero aínda por riba, o arquitecto contou coa colaboración do enxeñeiro Agustín Ardex, quen traballara con Antoni  Gaudí.

O resultado foi un edificio sorprendente naquela pequena vila. Unha construción que usaba os máis modernos materiais da época: o cemento, o ferro e o vidro. Pero non só diferenciábase nos materiais do resto de edificios, tamén nas súas formas moi  eclécticas. Nelas mestúranse as tendencias modernistas con detalles vistos na arquitectura cubana, e mesmo elementos clásicos, como as  cariátides que chaman a atención na airosa cúpula que hai na esquina da construción.

Ademais no seu interior incluíanse novidades nunca vistas aquí como os ascensores ou diversos cuartos de baños. Iso por non falar do tamaño da obra, que ten unha planta próxima aos 1.000 metros cadrados, ao longo dos cales se distribúen dúas vivendas distintas en senllas plantas.

 Pola súa banda a Galipedía di o seguinte:

A Torre dos Moreno é unha casa de indianos situada en Ribadeo, na praza de España e na rúa de Ibáñez, no Ben de Interese Cultural (BIC) do conxunto histórico da Vila de Ribadeo e BIC por si mesmo dende 1997. Foi mandada construír por Pedro e Juan Moreno Ulloa en 1915 e deseñada polo arquitecto Julián García Núñez e o enxeñeiro Ángel Ardex. Cun certo aquel ecléctico, pódese considerar de estilo modernista, cimentado sobre unha estrutura mixta de formigón e ferro. Con anterioridade a 1915, ocupaba o lugar a chamada "Torre Julia" ou "Torre da Fortaleza", resto da antiga fortaleza de Ribadeo.
 
Descrición
Conta con diversos adornos, como alicatados, mármores, vidreiras, grecas, tellado con tellas de porcelana (cerámica vidrada) de cor vermella que reflicte a luz solar ou pilastras. A cúpula da torre principal está mantida por catro cariátides. A planta ten 950 m², e o solar, 1.050 m². Consta de baixo, tres plantas e baixocuberta, a parte do saínte da torre principal. Leváronse a cabo varias restauracións parciais, que polo momento case só aseguraron o non avance da deterioración do edificio.

O tellado que mantén a cúpula ábrese como os típicos de contos de fadas ó estilo centroeuropeo, do mesmo xeito que o resto de tellado visible, que coinciden co vixente a principios do século XX en Cuba, lugar de emigración dos seus primeiros propietarios.

Ten tres escaleiras e seis patios, asegurando a comunicación e claridade no edificio. En cada planta hai dúas vivendas, nas que están incluídas habitacións principais, secundarias e de servizo, con alturas de catro metros.

As galerías están realizadas en fundición, coroadas por tres arcos e con vidros policromados.

A estrutura básica é de formigón armado, novo material na zona na época da construción, polo que o seu tratamento non foi adecuado e a estrutura sufriu moito.


Actualidade
O 23 de decembro de 2010 no DOG sae unha resolución que abrirá paso a un novo enfoque para salvar o monumento, Ben de Interese Cultural, da ruína.

O 13 de xaneiro de 2011 comezan os traballos de apuntalamento para tentar salvala da súa caída, tras arranxos anteriores no interior.
O repartimento da propiedade lévase complicando na historia por división por herdanza, o que asemade complica o seu mantemento e futuro. Despois dun proceso de compra pola empresa 'Paisajes de Asturias', propiedade de Víctor Madera, en 2015 a estrutura de propiedade corresponde aproximadamente: un 60%, Paisajes de Asturias; 21% Concello de Ribadeo (adquirido en 1996) e 19%, herdeiros na Arxentina.


No ano 2019 Paisajes de Asturias compra a parte do concello, facéndose co 81 %, co compromiso de facer arranxos.

Fotos: Iniciarte.

11/5/20

A Torre Velasca de Milán


Este rañaceos é, sen dúbida, a referencia arquitectónica máis importante da segunda metade do século  XX de Milán.  Observable desde, case, calquera punto da cidade, chama poderosamente a atención.

A Torre Velasca é un rañaceos de Milán situado na praza homónima, ao sur da catedral. O nome, derivado do  pre-existente topónimo, está relacionado co gobernador español Xoán Fernández de Velasco, a quen foi dedicada a praza nos anos 1960. O enxeñeiro estrutural foi Arturo  Danusso. Conta cunha altura de 106 metros e un total de 26 plantas.



Historia
Deseñada por Ernesto Nathan Rogers e de  Enrico  Peressutti (membros do grupo de arquitectos  B. B. P. R.) e construída entre 1956 e 1958 co financiamento da Sociedade Xeral  Immobiliare, xorde nunha área un tempo residencial, destruída por bombardeiros estadounidenses en 1943 e atópase na paisaxe urbana, no cal se converte nun dos símbolos máis notables.

No medio desta zona sitúase a torre, proxecto que se pode conectar á chamada revolución estilística Neo-liberty, pero con toques de  brutalismo e sendo parte da expresión variada do racionalismo italiano, que está estreitamente relacionado co contexto de Milán no que se levanta, impoñente xunto coa catedral e as torres da cidade, pero sobre todo no  Castello  Sforzesco.

O primeiros dezaoito pisos están ocupados por tendas e oficinas, mentres que os pisos superiores ao 26, ocupados por apartamentos, están desenvoltos sobre unha área máis grande que a anterior forma orixinal e dan o característico «fungo» da torre. O ángulo do feixe, para dar apoio externo para a expansión das plantas superiores, dá un aspecto típico ao rañaceos, cousa que fixo que os milaneses o alcumasen «o rañaceos das ligas».

O perfil da torre é o resultado dun longo estudo que ten a súa orixe na procura de respostas ao constrinximento funcional onde se atopa a base da torre na praza homónima, libre, con todo, a liberdade de ampliar nos pisos superiores.

O plan orixinal prevía unha construción de estrutura de aceiro (inspirada na cultura dos rañaceos estadounidenses), pero preferiuse adoptar un enfoque máis «tradicional» de formigón que se combinou coa mellor linguaxe  neo- liberty do edificio. Na fase preliminar interveu unha empresa de Nova York que se especializa na avaliación económica de proxectos de arquitectura e decidiu que, dado o estado actual da tecnoloxía da industria siderúrxica italiana, o proxecto non sería viable.

Texto: Wikipedia.
Fotos: Iniciarte.

4/5/20

Basílica de san Fedele de Como (Italia)


A basílica atópase no centro da cidade, na Piazza San Fedele que adoitaba ser o lugar do mercado de millo da cidade. A basílica foi probablemente construída en 1120 sobre as ruínas dun edificio anterior. A construción terminouse anos máis tarde. Ao longo dos séculos o edificio foi modificado en gran medida. No século  XVII a nave principal transformouse en bóveda de canón e as ábsidas laterais modificáronse no século XVI cando se pecharon algúns arcos e substituíronse por pinturas e estucos. En 1805 a lanterna  octogonal foi movida cara arriba. Entre 1807 e 1808 construíronse as capelas laterais. Ademais, a igrexa foi restaurada a principios do século XXI, especialmente a fachada e a campá da torre. Algunhas persoas defíneno como unha igrexa  neorrománica.

A fachada que vemos hoxe é de estilo neo-románico pois tívose que reconstruír completamente en 1914.

A basílica de San Fedele, con vistas á praza do mesmo nome, no centro da cidade amurallada, ten a área absidal  tanxente á corrente a través de Vittorio  Emanuele, un importante eixo de estrada xa na época romana, como o mostran algunhas seccións do antigo pavimento atopado durante as obras levadas a cabo no século  XX.

 A fachada non é totalmente visible, parcialmente oculta á esquerda por un edificio anexo. Con todo, é posible reconstruír a tendencia sobresaliente, cos contrafortes que separan o reflexo da nave central dos laterais. Como se dixo, é o resultado das restauracións realizadas no século pasado, e caracterízase por un rosetón central do século  XVI, debaixo do cal se abre o portal cunha luneta e un arco que substituíu á viga do arco anterior. Tamén no lado esquerdo atópase o delgado campanario.

O lado norte da basílica non é perceptible desde o exterior, debido á adición dunha serie de edificios de diferentes épocas. No lado sur, sometido a unha operación de illamento, pódese ver claramente a cachotería da ábsida e a sucesión da dobre orde dos teitos, que cunha tendencia ascendente conducen a mirada cara á lanterna. O  tiburio de forma cadrada ten un patrón irregular. Está  enlucida, coa excepción ao lado nordés onde a pedra exposta permítelle ver a parte elevada en 1805. A parte orixinal, que terminaría cunha banda  arqueada, ten cachotería regular. 


A área absidal, máis que a fachada, constitúe o elemento distintivo da basílica, tanto desde o punto de vista arquitectónico como escultórico. Das tres ábsidas orixinais, a única que queda intacta é a central. A cachotería poligonal da ábsida ten unha coroa en mármore de Musso, debaixo da cal unha banda alterna de arcos cegos brancos e negros ventos, coroada por un marco de dente de serra. 

Caracterízase por unha loxia formada por unha sucesión de bóvedas de canón, con arcos exteriores que descansan sobre pequenas columnas. 

A maioría deles son do tipo corintio cunha soa orde de follas, a miúdo sen costelas. Un en particular ten unha decoración similar á dunha capital de Sant' Abondio (nave esquerda) e unha da cripta de  Lenno. Dous teñen unha decoración zoomorfa, cun aguia con ás estendidas para marcar a esquina. A cara da parede subxacente, coroada pola outra banda de arcos, está puntuada verticalmente por catro columnas que terminan cun capitel cúbico, apoiado contra as  pilastras das esquinas. Na parte inferior hai unha xanela despregada circular, mentres que nos compartimentos centrais pódense apreciar as tres aberturas rectangulares en mármore propostas por de  Dartein. O piso da  loxia é certamente posterior ao resto do edificio, como se pode ver no exame da cachotería interna que declara o uso


dun material diferente a partir do nivel do segundo piso.

Entre as pequenas capelas dos laterais da nave principal da basílica atópase outro tesouro artístico. Trátase dun tríptico pintado na parede por Giovanni Andrea De Magistris en 1504 que representan á Virxe María  entronada co neno Xesús e ao seu lado atópanse os Santos Sebastián e  Roch.



Noticias históricas
Antes do título actual, a igrexa estaba dedicada a Sant'Eufemia, xa que o concilio de Calcedonia celebrouse na basílica de Sant' Eufemia. 

Segundo a tradición, os restos recentemente atopados do proto-mártir Fedele, asasinado durante a persecución de Diocleciano en Samolaco (Chiavenna), remóntanse á basílica. Este feito é a base para o cambio de dedicación da igrexa e, presumiblemente, tamén para a transferencia do título de catedral a Santa Maria  Maggiore. De feito, o primeiro documento no que se menciona este último con este título data de 1006.

Texto: adaptación e tradución de  Lombardia Beni culturali.

FOTOS: Iniciarte