24/9/18

Lanterna de Lisícrates en Atenas


No corazón do Barrio de  Plaka e na rúa  Tripodon atópase este fermoso monumento. A Lanterna de  Lisicrates foi  construído por un rico cidadán ateniense,  Lisícrates, en conmemoración ao premio obtido como mellor patrocinador da mellor obra teatral (traxedia ou comedia clásica) por parte da cidade de Atenas e os seus cidadáns. No ano 334 a. de  C. foi cando  Lisícrates obtivo este premio e construiuo este monumento para mostralo. Ademais este monumento conserva o pavimento orixinal nun edificio próximo que se pode visitar no número 28 desa mesma rúa.


Anos máis tarde, en 1.658 este lugar foi propiedade dos  capuchinos e en 1.670 convertido en mosteiro, onde Lord  Byron hospedouse nunha das súas viaxes a Grecia. Din os guías de Atenas que ademais  foi nestes terreos onde por primeira vez plantouse semente de tomate en terras helenas.

A Lanterna de  Lisícrates foi un tema moi popular, representado en numerosos gravados dos séculos  XVIII e  XIX.


O seu achado produciuse en 1821, e foi completamente restaurado en 1876 baixo os auspicios do goberno francés.

A Lanterna de  Lisícrates (en grego Μνημείο Λυσικράτους), tamén coñecida como Monumento de  Lisícrates e Monumento  corégico de  Lisícrates foi erixida en Atenas, preto da Acrópole, polo  corego  Lisícrates en 335-334 a.  C., baixo o  arcontado de  Evaneto, para conmemorar o primeiro premio que gañara ese ano no teatro de  Dioniso cun coro de homes.

O  corego, na Antiga Grecia financiaba e supervisaba o traballo do coro. O lugar escollido foi a rúa dos  Trípodes, abundantemente  provista con este tipo de monumentos conmemorativos.

Sobre un pedestal cadrado foi levantado un monumento  cilíndrico dunha decena de metros de altura, co aire dun pequeno templo corintio  pseudo- monóptero. Sobre o tellado de mármore inicialmente houbo un  trípode de bronce, premio gañado por  Lisícrates.

O recurso a varias pedras diferentes, por razóns ópticas, era típico desta época, sendo unha das primeiras veces que se utilizou a orde corintia para elementos exteriores. Os capiteis aínda están moi lonxe do que serán os capiteis corintios dos grandes monumentos  ulteriores.

Levaba a inscrición “ Lysikrates de  Kikynna, fillo de  Lysitheides, era  corego; a tribo de  Akamantis alcanzou a vitoria cun coro de mozos;  Theon tocaba a frauta;  Lysiades, un ateniense, dirixía o coro;  Evainetos era  arconte”. O  friso sobre esta inscrición mostra unha batalla entre  Dionisos, o deus do teatro, e os piratas  tirrenos, e probablemente este foi o tema da representación dos gañadores. Rodeado de  sátiros, o deus transfórmaos en golfiños e ao mastro do seu barco nunha serpe de mar. Puido ser a obra dun taller influenciado polo traballo de  Leocares.

Texto procedente de Grecotour e da Wikipedia.

Fotos de Iniciarte

19/9/18

Rocking Barbanza: arqueoloxía nunha das primeiras paisaxes megalíticas de Europa occidental

Na Serra do Barbanza consérvase unha das necrópoles megalíticas máis espectaculares de Europa. Agora, o Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC) presenta uns vídeos que mostran unha representación performativa da organización espacial desta paisaxe antiga, unha das primeiras construídas polos humanos en Europa occidental.

Os vídeos, realizados polo Instituto de Ciencias do Patrimonio (Incipit), con sede en Santiago de Compostela, son "unha forma performativa e brincadeira de presentar a complexidade dunha paisaxe megalítica (baseada na construción de monumentos funerarios que establecen especiais relacións co espazo circundante".

Así explica a produción destas pezas Felipe Criado, do Incipit, responsable do proxecto: "Por fin atopo unha forma sinxela de mostrar a complexidade dunha paisaxe megalítica (a primeira monumentalización do espazo baseada na construción de túmulos funerarios entre o 4500 e o 2500 a.C). Grazas a Rubén Vuelta, o vídeo realizador do Incipit, puidemos resumir (con algunhas licenzas) anos de investigación que requiren horas de presentación e discusión, neste vídeo sinxelo. Pronto novas achegas grazas aos traballos en marcha de Pastor,Jorge , Inaki e outros. Grazas a todas as persoas que durante anos contribuíron a estes traballos".


FICHA TÉCNICA
Autores: Felipe Criado Boado; Rubén Vuelta Santín.
Produción: Incipit-CSIC.
Investigador principal do proxecto: Felipe Criado Boado.
Realizador: Rubén Vuelta Santín.
Técnicos de SIG: Iñaki Villa Indurain; Jorge Canosa Betés.
Voz en off: Elena Cabrejas Domínguez.
Revisión versión inglesa: Jon Brokenbrow.
Agradecementos: A. César González García; Pastor Fábrega Álvarez.

Música: Beer Belly Blues de John Deley forma parte da Biblioteca de Audios de YouTube; Big Blues Bed de Audionautix ten licenza Creative Commons Attribution. Artista: http://audionautix.com . https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/ 

16/9/18

Anta da Barrosa (Vila Praia de Âncora, Portugal)





Nun lugar ben fermoso e coidado con arbores froiteiras e carballos, atópase esta anta da que aínda pódense apreciar restos do seu túmulo protector. É dun bo tamaño, do III milenio a.C. 



Consta dunha cámara funeraria con oitos  ortostatos ademais da cuberta. Ten un corredor de acceso de máis de seis metros de longo e un e medio de ancho.





A Anta da Barrosa, também referida como Dólmen da Barrosa e Lapa dos Mouros, localiza-se na freguesia de Vila Praia de Âncora, concelho de Caminha, distrito de Viana do Castelo, em Portugal.


História

Trata-se de um monumento megalítico erguido no final do século XXX a.C. (período Neolítico).
Encontra-se classificado como Monumento Nacional desde 1910




Atualidade
Apesar de ser monumento nacional, o Dólmen da Barrosa esteve localizado em terreno privado, e praticamente escondido pelos muros altos de uma quinta.



Os terrenos onde o monumento de encontra estavam em litígio judicial e, em 2016, a Câmara Municipal de Caminha pagou uma indemnização de 240 mil euros.



A autarquia vai remodelar toda a área envolvente da anta com rebaixamento de muros, plantação de árvores autóctones e a remoção da antiga pista de ‘skate’. O projecto de remodelação surgiu de uma candidatura ao primeiro Orçamento Participativo de Caminha. O investimento ronda os 28 mil euros.

Numa segunda fase, será construído no local um núcleo Museológico do Megalítico. A candidatura para o Núcleo Megalítico foi apresentada em 2016 ao programa ‘Norte 2020’, mas a ainda não foi aprovada.

FOTOS: INICIARTE

10/9/18

Dolmen de Pedra da Arca (Cerqueda, Malpica, ACoruña)



Cuberta : 4 metros de lonxitude, 1,80 de anchura, grosor medio de 70 cm.

Chantos: a maior ten 2,50 metros de longo e 1,90 de ancho, e o máis pequeno 1,90 metro de lonxitude e 1 metro de ancho.

Cronoloxía: entre o 3.500 e o 2.700 a.C., é dicir, o período de desenvolvemento máximo da cultura megalítica no noroeste peninsular.

Algunha que outra vez cando paso pola estrada que vai a Malpica, achégome ata esta mámoa. Vina por vez primeira hai xa demasiados anos. Nesta oportunidade fun acompañado por Marta.

Consérvase algo da mámoa( túmulo) que no seu momento cubría o dolmen. No túmulo  aínda pode verse algo da coiraza de pedras que formaban parte da mámoa. 


É un conxunto megalítico dun tamaño apreciable, de cámara poligonal e corredor orientado ao leste.

A salientar que a pedra da cuberta está partida e pódese apreciar o barreno que fixe ese inmellorable traballo.


 Estivo soportada por seis chantos verticais.

Contan as lendas que este conxunto megalítico foi construído, como non, por os mouros, concretamente por unha muller que cargaba coas pedras na cabeza mentres era quen de amantar a un fillo e fiaba.


Iniciamos un novo curso con ritmo

Benvidos e benvidas.

5/6/18

Sen comentarios: acceso a vivenda colectiva en Oleiros

Na rúa Nelson Mandela de Perillo (Oleiros, A Coruña). Piar e columna previos á porta. Seguro que todo está ben.





28/5/18

Moncho Amigo. "Queimacasas"


Queimacasas. Ca. 2000
Paseo marítimo de Balarés (Ponteceso, A Coruña)
Aceiro cortén, 1000 x 1000 x 300 cm.

Coa compaña de Marta Moreira, achegueime a contemplar o estado de esta obra do benquerido escultor Moncho Amigo, coñecedores da súa preocupación pola acción do mar nas patas do seu "Queimacasas". Debe ser esta a única obra ao que Moncho Amigo púxolle título.
Moncho Amigo na súa obra (a foto é súa)

Obra encargada pola Deputacion da Coruña a cargo do 1% cultural do proxecto de acondicionamento da contorna da Praia de Balarés en Ponteceso. Coa colaboración do arquitectos da obra Quintáns, Raya eCrespo instalouse o conxunto escultórico que representa unha forma de crustáceo que adopta o nome de Queimacasas e que remite formalmente aos fíos dunha lámpara de incandescencia, na súa evocación do pasado do peirao de Balarés, lugar de carga do volframio, que se extraía en diversas minas da comarca. O mineral, escaso na cortiza terrestre, utilizábase para a fabricación de lámpadas incandescentes, electrodos non consumibles de soldaduras e en resistencias eléctricas.

A asociación de ideas do crustáceo como referente icónico da zona, a súa asociación co fíos das lámpadas domésticas e coas minas do material coas que se fabrica, serven para realizar  unha escultura en aceiro cortén de gran formato que preside o paseo marítimo da Praia de Ponteceso.



Novamente o enxeño e a imaxinación do artista é a fonte de inspiración para crear formas sinxelas que crean asociación de ideas coa contorna a través da forma e do título. 

Desde un punto de vista espacial a elección do lugar para instalar a escultura de carácter público, enlaza o urbanismo coa natureza e permite ao camiñante, debido ao seu gran formato recórrela e adentrarse no seu interior. Aínda que a idea puidera ter concordancias coa escultura “Mamá”, a araña de Louise Bourgeois, as formas e a síntese de “Queimacasas” aportan un contido conceptual completamente diferente ao da obra da artista franco-americana. 









Texto Antonio Garrido Moreno incluído en Catálogo del Patrimonio Artístico de la Diputación de A Coruña. Vol I. A Coruña, 2011. páx. 182-183.

21/5/18

Vier Arquitectos: Cafetería e equipamentos na praia de Balarés (Ponteceso, A Coruña)



Arquitectos:Antonio Raya, Cristóbal Crespo y Carlos Qvintáns.
Cliente: Deputación da Coruña.
Datas: Proxecto: Maio 1998 (1ª Fase) - Novembro 2001 (2ª Fase) |  Finalizado: 2000 (1ª Fase) - 2002 (2ª Fase).
Superficie construida: 232,32 m2.




1ª Fase
O obxecto deste proxecto é a construción duns servizos para uso dos visitantes á praia, unhas dependencias para a Cruz Vermella e un edificio que alberga unha cafetería e restaurante.

O proxecto aproveita unha antiga construción de carga de  wólfram que existe no porto para colocarse sobre as distintas plataformas que xa existen. As dependencias destinadas a servizos e Cruz Vermella dispóñense no punto máis baixo para, desta forma, consolidar e reformar a plataforma máis baixa. A cafetería e restaurante formalízanse nun prisma de formigón cunha gran abertura orientada ao mar e outras de menos tamaño nos laterais por onde se realiza a entrada. Todos os ocos deste prisma pódense pechar e protexer cunhas portas  corredeiras de madeira. O prisma dispón dun espazo parcialmente cuberto que conforma un patio ao que se abre a cafetería e restaurante.


2ª Fase
O obxecto desta segunda fase é complementar o sistema de servizos ofertado aos usuarios da Praia de  Balarés e a súa contorna.  Concibido inicialmente como unha instalación para uso exclusivo na estación estival, a áspera climatoloxía, a atractiva contorna natural e as condicións de xestión e concesión aconsellan prever as condicións necesarias para garantir o uso continuado ao longo de todo o ano do restaurante e os aseos, polo que nesta fase incorpóranse elementos e recursos construtivos destinados a tal propósito. Concretamente, un pequeno almacén subterráneo para uso do restaurante en zona adxacente ao mesmo e con servizo ao exterior, e un  toldillo para venda de xeados nun dos muros, ademais doutras pequenas intervencións como biombos para defensa contra o vento, canalizacións para instalacións, etc.

Por outra banda, no momento da redacción desta fase coexistían as obras executadas na primeira fase con elementos de mobiliario urbano descontextualizados e incoherentes coa linguaxe arquitectónica e paisaxística empregado na parte construída. Preténdese resolver esta deficiencia, que afecta gravemente á calidade ambiental, substituíndo devanditos elementos (duchas, papeleiras, etc.) por outros cuxa concepción formal e material sexa máis discreta e acorde coa contorna natural e construída. Así, empréganse pavimentos de madeira tratada para o seu uso en exteriores en camiños e percorridos e elementos prefabricados de formigón en pavimentos de duchas e defensas no peirao.

Por último, destacar que foi intención prioritaria preservar as extraordinarias condicións ambientais e naturais da contorna da Praia de  Balarés, polo menos na zona de actuación, polo que existiu unha especial preocupación por non saturar o ámbito de elementos estraños ao mesmo. Con todo, se  botaba en falta un elemento escultórico de carácter simbólico que caracterizase a zona, inquietude que se compartiu co escultor coruñés  Moncho Amigo. Froito das súas reflexións e aberta colaboración co proxecto, propúxose incluír unha peza de aceiro inoxidable no bordo do peirao no seu encontro coa roca, un dispositivo orientado cara ao mar que evoque os tempos da descarga do  wólfram, coa estética precisa e rotunda dos enxeños mecánicos da década dos anos 40, e que no seu interior albergase o mecanismo máis divertido e inocuo que puidese imaxinarse: un xigantesco  calidoscopio. Á parte do interese artístico da obra, é evidente que tanto a súa calidade como o seu compoñente lúdica (é fácil imaxinar o brillo do aceiro ao reflectir os raios de sol nas diferentes horas do día e as súas tonalidades) dotarán á contorna dun valor engadido infinitamente superior ao do custo material da peza expresado no proxecto.

Texto: Vier.
Fotos: Iniciarte.