09/02/10

Brunelleschi: ¿realmente foi arquitecto?

Na historia da arquitectura o Renacemento figura como unha etapa clave por moitas razóns. E dentro dos arquitectos mais salientables sempre aparece Filipe Brunelleschi, mais podemos afirmar que fora un arquitecto con obra de seu? Xa Vasari na súa obra Vidas... fala dos “modelos”, é dicir das maquetas, de Brunelleschi máis que dos seus planos ou obras. Vaiamos por partes e analicemos unha por das obras que habitualmente son cualificadas como da súa autoría.


Cúpula da Catedral de Florencia


A obra mais salientable é a cúpula da catedral de Florencia. Xa é moi coñecida que a principios do século XV non se sabía como cubrir o cruceiro, que houbo que facer un concurso e que finalmente (Vasari relata con moita ironía o acontecido) foi escollido Brunelleschi a pesar de non presentar nin planos nin modelos da súa solución. Precisamente por este motivo colocáronlle a Lourenzo Giberti como colaborador. Este nomeamento sentoulle moi mal ao ego de Filipe (tíñase en elevada estima tal como lembra Vasari) polo que tan só elaborou unha memoria escrita e unha maqueta quedando Giberti como director das obras. Foi obra de Brunelleschi?


Hospital dos Inocentes


O Hospital dos Inocentes tamén aparece sempre vencellado ao nome do noso arquitecto (?) Este sería o seu primeira encargo arquitectónico. As obras comezaron no 1419. Pero que fixo realmente Brunelleschi? Segundo Vasari tan só realizou unha maqueta, mais o noso admirado historiador da arte G. C. Argán afirma que tan só elaborou un debuxo e que ademais non foi ben interpretado. Para o arquitecto restaurador do edificio en 1966 Brunelleschi tan só deixou o Hospital con tres corpos rodeando o claustro que corresponderían á igrexa, os pórticos e as habitacións dos nenos. Polo tanto non había o andar elevado da fachada, nin os tondos cerámicos, nin a longa escaleira dianteira da praza. Foi obra de Brunelleschi?


Capela Pazzi


Tamén moito tempo admirada a Capela Pazzi, erguiida no claustro de Santa Croce de Florencia. Vasari só alude á maqueta da capela. Cando morre Bruneleschi en 1446 estanse a levantar os muros e mesmo no 1461 aínda se estaba a traballar no tambor. Mesmo Argán fala de que probablemente partes da obra non reflictan exactamente o deseño orixinal. Foi obra de Brunelleschi?


Pazo Pitti


Pero mais chamativo, por non dicir dubidoso, é o caso do Pazo Pitti. Sempre se alude a el como obra do noso arquitecto (?) pero sabiades que tan só un documento anónimo alude a que Filipe foi o seu autor? As obra comezaron unha ducia de anos despois da súa morte. Sen embargo varios historiadores afirman que as obras xa principiaran cando Brunelleschi aínda vivía. En 1599 realizouse un cadro sobre o pazo polo que podemos apreciar como eran os perpiaños da fachada (o único construído ata entón) e por suposto non eran almofados tan é como os vemos hoxe en día. Probablemente o construtor fora Luca Fanelli seguindo unha maqueta ou uns planos de Brunelleschi (as modificacións posteriores desta obra serán obxecto doutra entrada en Iniciarte). Foi obra de Brunelleschi?


Basílica de san Lourenzo


A lóxica racional da Basílica de san Lourenzo de Florencia tampouco será obra de Brunelleschi? Parece ser que deseñou o edificio pero foi realizado tan só en parte baixo a súa dirección. Desde as primeiras compras dos solares pegados ao vello convento en 1418 ata finais de 1430 tan só fora construída a sancristía vella dos Médicis. Polo tanto pouco puideron ser os anos nos que traballaría neste edificio Bruneslleschi porto que, lembremos, morreu en 1446. Michelozzo e Manetti serían os que realmente traballaron no templo, mesmo modificando as propostas orixinais. Cando foi ergueito o corpo interior da igrexa, lembrada o que sempre foi considerado como o unha gran obra renacentista de Filipe, o noso arquitecto (?) xa levaba varios anos morto. Foi obra de Brunelleschi?


Bibliografía: "El legado de Filippo Brunelleschi". En Descubrir el arte, 125, pp.66-69.

08/02/10

Visitando exposicións: Toyo Ito

Durante a fin de semana pasada puiden visitar a exposición do arquitecto xaponés Toyo Ito na Casa Asia de Madrid.

Este arquitecto, nada en 1941, tratar de integrar conceptual ao ser humano e á arquitectura como partes dun todo que identifica como a natureza. Os seus proxectos máis sobranceiros en España son a a ampliación do recinto feiral de Barcelona e as súas Torres Porta Fira na Praza Europa, as estacións de metro Fira 2 de L´Hospitalet e Foc-Cisell de Barcelona. Pero o que máis me chamou a atención foron os deseños das súas intervencións en Torrevieja (Parque de Relaxación) e en Vallecas (Parque da Gavia).

Agardo que as fotos da pequena exposición vos podan resultar interesantes.




04/02/10

A hemeroteca artística do día

Xoves, 3 de febreiro de 2010

Por fin vaise rehabilitar o dolmen de Dombate.

Concurso internacional para a rehabilitación de Toledo.

Escultura de Giacometti vendida por 74 millóns.

Artista anónimo alemá.

Novo achádego arqueolóxico en Guatemala.

Exposición do Greco en Bruxelas.

Dell merca 70 anos de fotografía de Magnum.

Un Picasso por 9 millóns.

O Gran Museo de Exipto abrirá as portas no 2012.


Imaxes vía La Voz de Galicia.

03/02/10

Capela Sixtina: os segredos de Miguel Anxo


A revista Clío de febreiro 2010 publica unha reportaxe na que resume o contido do libro de Benjamín Blench e Roy Moliner Los secretos de la Capilla Sixtina (Aguilar, 2009). O libro en cuestión pretenden desvelar unhas supostas mensaxes secretas, unhas claves ocultas que o Buonarroti deixou na súa obra máis extensa.

A idea básica é que Miguel Anxo estivo moi influído pola tradición xudía, afirmación que non vou discutir (a influencia do Antigo Testamento, etc., etc.) Ademais preténdese demostrar tal afirmación cunha serie de exemplos como son os seguintes:

Na bóveda:

-Na Creación Miguel Anxo pintou a deus cunha capa que o envolve e que en realidade é un ril (‘) humano.
-Na Creación de Adán foi pintado unha sección transversal perfecta do cerebro humano (¿).
-A árbore do Pecado orixinal é unha figueira.

-No Sacrificio de Noé o artista máis sobranceiro de todos os tempos pintou a arca coma unha gran caixa (tal é como se describe na Tora) e no altar pódese ver a dous homes a caro patas revestidos coas cores vermella e amarela, propias de Roma (un suposto xeito de humillar á cidade fronte á súa Florencia natal)
No Xuízo Final:
-Sobre a cabeza de Cristo e á súa esquerda hai dous personaxes co típico chapeu xudeu de dous picos. Lémbrese que os xudeus non poden acadar o ceo pero aí están, no centro do Xuízo Final.
-Tamén á esquerda están as denominadas “Mulleres xustas” no paraíso cando aínda a igrexa discutía sobre se as mulleres tiñan alma e, se polo tanto, podían ir ao ceo.
-Logo están os “Homes xustos” que, espidos, se abrazan e bican apaixonadamente. Os autores ven aquí unha provocación de Miguel Anxo así como unha declaración da súa sexualidade.
-Cristo mira a un home (o único co que ten contacto visual) co rostro do
gran amor de Miguel Anxo, Tommaso dei Cavalieri cunhas mans en actitude suplicante.
-Miguel Anxo autorretratouse na figura de san Bartolomeu nun momento en que, segundo os autores, estaba prohibido asinar as obras.

-No inferno Buonarroti, a xeito de vinganza e denuncia, pintou no inferno aos avaros, aos culpables de simonía (representados por unha figura boca-baixo cunha bolsa de cartos coas coares de Roma) e aos luxuriosos.

O artigo remata cun texto entrecomiñado:

Miguel Anxo logrou incorporar na súa obra unha cantidade considerable de ideas atrevidas. Atopou o xeito de incluír ao seu amante masculino, o seu respecto polos xudeus, a súa indignación pola corrupción e a inmoralidade da Igrexa, incluíu técnicas pictóricas experimentais e, tamén, a súa fe neoprotestante clandestina e subversiva (…) Mentres Miguel Anxo estaba creando esta obra de arte para a Igrexa, abandonara a fe católica e subscribiu persoalmente unha crenza distinta”.

As ilustracións proceden de Miguel Angel. La Capilla Sixtina. Milán, Electa, 1999.

02/02/10

A Santa Capela de París

Dentro do conxunto arquitectónico da audiencia (Le Palais de Justice) de París,o edificio máis salientable, desde un punto de vista persoal, é a Santa Capela. Para ilustrar este pequeno texto empregamos as fotos que a miña gabachiña preferida fixo para Iniciarte na súa cidade natal.

Esta pequena edificación gótica foi mandada levantar no século XIII por Luis IX (futuro santo) que en plena época de busca de reliquias adquiriu por unha cantidade desorbitada para aquel entón a suposta coroa de espiñas de Cristo (non sabía este san Luis que en realidade conservábase no mosteiro cántabro de san Toribio de Liébana), anaco da santa cruz e outras reliquias.

Esta capela consta de dous corpos, un inferior de tres naves, que é a cripta en si ou Relicario onde se gardaban as reliquias ao que se accede directamente desde o exterior a través dun pórtico e outro corpo superior, ou capela palatina, dunha soa nave. Nesta edificación advírtese xa a desaparición do muro e a tendencia a facer máis finos e esveltos os elementos arquitectónicos. Foi o arquitecto Pierre de Montreuil quen deseñou o trazado das vidreiras, as máis antigas de París, que cubren o muro calado da cabeceira, elemento poderoso que atrapa a nosa atención ao entrar nese lugar. Lembrade que INICIARTE xa vos falou da importancia da luz na arquitectura gótica. Tamén as esculturas son un magnífico exemplo do típico rostro das figuras góticas: forma triangular, queixo destacado, ollos amendoados e marcado sorriso.



Aínda lembro as magníficas sensacións que tiven cando entrei alí por vez primeira...

Moitas grazas Gabachiña

31/01/10

A mesquita de Córdoba pedra a pedra

El País publica unha interesante reportaxe sobre esta obra.

La Mezquita vista piedra a piedra
Tras 30 años de trabajos de restauración, el arquitecto Gabriel Ruiz Cabrero dibuja en toda su inmensidad el monumento cordobés por primera vez en 12 siglos
ELSA FERNÁNDEZ-SANTOS - Córdoba - 31/01/2010

Las piedras también hablan. Incluso gritan a quienes quieren escucharlas. Gabriel Ruiz Cabrero lo cree firmemente y por eso cuando toca una columna de la Mezquita de Córdoba, donde desde hace 30 años se encarga de las labores de restauración y conservación junto a su colega Gabriel Rebollo, afirma sin sonrojarse que esa columna no es de las amorosas, "ésta es de las frías y arenosas". Su piel de granito parece tersa, pero siglos de sombra y esquinazo han agriado su carácter, "no es de las acariciables", remata el arquitecto. Ruiz Cabrero (Madrid, 1946) acaba de reunir en el libro Dibujos de la Catedral de Córdoba. Visiones de la Mezquita (editado por This side Up y el Cabildo Catedral de Córdoba) todas las secciones, plantas y alzados del monumento tal y como lo conocemos hoy.

Por primera vez en su historia aparece cada piedra, "las que se ven y las que no", afirma el arquitecto. "He dibujado el edificio para conocerlo de verdad. Solamente si lo haces con absoluta precisión puedes responder a determinadas preguntas y sobre todo puedes llegar a las preguntas adecuadas. Hemos visto cosas que sencillamente, si no las dibujas, no las ves".

Rafael Moneo, que en el prólogo del libro analiza la historia y la función del dibujo de arquitectura, se sorprende por la precisión de las "hermosas láminas" de Ruiz Cabrero, a quien define como un guía privilegiado de un monumento que resume como ningún otro la historia de España y, por lo tanto, la de su arquitectura. "Y nuestro guía", añade Moneo, "cuenta con buenos mapas para que nos adentremos en la intrincada selva arquitectónica que es la Mezquita Catedral".

Una selva cuyos secretos son infinitos. Lo asegura Ruiz Cabrero que, sin admitir respiros, entra en la laberíntica historia de la Mezquita para salpicarla de anécdotas, intrigas y batallas. De Abderramán I al eunuco Chafar; de Alfonso X el Sabio al obispo Alonso Manrique -hermano de Jorge Manrique y el hombre que encargó nuevos trabajos al arquitecto goticista Hernán Ruiz-; de los mármoles que llegaron de Siria, Egipto, Grecia e Italia a la piedra franca (así la llaman los albañiles de la zona) con la que está construido la mayor parte del monumento. "Hoy es una catedral, pero ayer fue una mezquita y antes de mezquita fue un conjunto de templos y edificios cristianos". Ruiz Cabrero defiende el carácter mestizo del lugar y como precisamente su cruce de tradiciones, técnicas arquitectónicas y construcciones la ha salvaguardado de las cornadas de la historia. La Mezquita -o Catedral- de Córdoba es sagrada y lo es por muchos motivos.

Artigo completo e ilustración en El País.

29/01/10

Arte e literatura: Medina Azahara

Reconstrucción literaria do día da inaguración da cidade-pazo de Medina

Azahara:

Dos filas de columnas brotaban del damero de mármol rosa y blanco crudo que cubría el suelo. Las basas y los capiteles estaban incrustados de diamantes, y losarcos bicolores sostenían enormes vigas de madera de cedro del Líbano.


Al fondo, delante de la pared principal, sobre un amplio estrado cubierto de coloridas alfombras y pieles de animal, había un suntuoso “suffa” custodiado a ambos lados por ciervos de bronce.


Entre las columnatas y las paredes laterales habían preparado sendos espacios amenizados con vegetación frondosa y fuentes en cascadas; uno para los músicos y el otro, lujosamente amueblado alrededor de una gran chimenea, para los invitados.


En el centro del edificio, bajo unos artesones completamente pintados a mano con arabescos, guirnaldas y rosetones dorados con pan de oro, el ancho disco de una bandeja de plata brillaba sobre una mesa baja de ébano, reservada al almuerzo del califa y sus huéspedes distinguidos.


Unos objetos preciados, colocados en el suelo o sobre consolas de marquetería fina, atraían las miradas con su magnificencia. Candelabros de oro macizo, estatuillas de marfil, jarrones de porcelana china y figuras de vidrio con reflejos tornasolados completaban con un gusto exquisito el lujo incomparable del lugar.


Jacques Cardona e Gérard Soliveres. El arquitecto de los cielos. Madrid, Temas de hoy, 2009, páx. 265.

Créditos da imaxe.


Podedes facer unha visita virtual a este impresionante conxunto arqueolóxico.

28/01/10

A hemeroteca artística do día

Xoves, 28 de xaneiro de 2010


A mostra de Maruja Mallo chega a Madrid.

Ilustración vía La Voz de Galicia.

As fotos de Gregorio Mallo arrasan nos concursos internacionais.

Pompeia nun estado lamentable.


Arte español contemporánea no Museo do Cairo.

A Fundación Barrié presenta a colección restaurada de LLoréns.

Exposición sobre a arte erótica na Grecia Clásica.

Retrospectiva de Schomer en Bilbao.

Arte e a enfermidade na Fundación Seoane.


Hoy es arte: Todo sobre Maruja Mallo.

27/01/10

Faleceu Gerardo Porto


O xornal La Voz de Galicia sorpréndeme hoxe cunha ben triste nova, a morte de Porto. Artista coruñés con que tiven a oportunidade de charlar sobre a pintura holandesa, sobre o "interior holandés" que diciamos. Quedo pendente de facer unha entrada sobre Xerardo Porto de quen, por certo, teño algunhas obriñas pequenas na casa.


"Falece o pintor coruñés Gerardo Porto na súa casa de Holanda
O artista, de 84 anos, frecuentou o taller de Matisse en París e impartiu maxisterio a varias xeracións

Gerardo Porto, recoñecido artista coruñés, faleceu aos 84 anos de idade en Holanda a consecuencia dunha grave enfermidade. Foi un pintor admirado por máis dunha xeración de artistas galegos aos que impartiu maxisterio polo seu oficio, que el coidaba afectado pola consideración que lle merecían os clásicos, desde Turner ata Monet, Van Gogh ou Picasso.

A súa carreira artística iniciouse en París , onde chega bolseiro pola Deputación da Coruña para estudar Belas Artes e onde durante algún tempo frecuenta o taller do vello Matisse. Sacándolle ferro ao tema, afacía dicir que só fora o recadero do mestre francés. Pouco despois trasládase a Ámsterdam e entra a traballar como asesor artístico dunha cadea de televisión, labor que o ocupará varias décadas e que lle suporá, ademais dunha estabilidade económica para el e a súa familia, unha frutífera relación con outros artistas. A súa vida transcorrerá ata a súa morte entre os Países Baixos e Galicia.


O realismo escrupuloso dos seus bodegóns, vixiando os reflexos da luz sobre os obxectos, determinará a liña das súas composicións en boa parte da súa carreira. As naturezas mortas, sobre fondos neutros, descubrían a apropiación do mundo cotián a través das cousas máis sinxelas.


Con todo, de xeito especial nos últimos anos, os cadros alixéiranse formalmente, buscando atmosferas dunha sutil levedad, mentres o obxectivo perde forza en función das veladuras, as pinceladas lixeiras e os tons suaves. O romanticismo e o posimpresionismo deixan entón o seu sinal nas paisaxes de Venecia e nas mariñas holandesas.


Nas escenas de interiores, como as dedicadas aos concertos ou as reunións entre amigos, a paleta escurécese e os rostros se difuminan ata chegar unicamente a insinuar a forma. O retrato convértese, en realidade, nun bo pretexto para xogar coa mancha. É o Gerardo Porto máis abstracto, o que se puido contemplar nas últimas exposicións que realizou no 2008 e o 2009 nas salas de Caixanova en Vigo e na galería Atlántica da Coruña. Habitual artista de formato pequeno, sorprendeu en ambas as ocasións cunha de grandes dimensións inspirado nun acuario.

Artista polifacético, chegou a decorar unha vaixela para Sargadelos, e na Coruña será recordado pola súa colaboración co arquitecto Antonio Desmonts no Millenium, arquitectura emblemática na que, sobre cristais de roca, Gerardo Porto pintou distintos momentos da historia da Coruña.

O alcalde da Coruña, Javier Losada, mostrou onte o seu «fondo pesar» polo falecemento do artista, do que destacou a súa personalidade e calidade humana e que ao longo da súa vida profesional mostrou un gran compromiso coa cidade.

O corpo do artista será trasladado nas próximas horas pola súa familia desde Holanda a Galicia para que reciba o último adeus."


Texto e imaxe vía La Voz de Galicia.

26/01/10

Oleiros: Vivenda unifamiliar en Liáns

Pechada na fachada principal (norte), esta vivenda preto da rúa Casares Quiroga de Liáns (Oleiros) amosa con contudencia as seus materiais, a entrada ao garaxe e insinúa grandes ventanais.



No lado norte, de luz máis regular, apreciamos as grandes xanelas, os grandes vanos que inundan de claridade a vivenda e que dan ao pequeno xardín tras o que hai un regato e a amplitude da rúa Uxío Novoneyra. Podemos apreciar como a edificación artéllase sobre dous grandes volumes que se comunican polo corredor central e as súas escaleiras.


25/01/10

Desde Educación artística en clave 2.0: un vídeo

Preséntovos unha nova rede social: Educación artística en clave 2.0 creada por Ángeles Saura. Deixovos un dos vídeos que podemos contemplar nesta plataforma:

24/01/10

E os domingos Bruce Springsteen (XXXI) Johnny 99

Desde o álbum Nebraska (1982), Bruce agasállanos cun tema duro, de violencia e xustiza. Lembrade que ese disco foi grabado tras o éxito de The river e supuxo un alto na andaina musical. Deixou o rock e fixo un álbum intimista de forte denuncia social. Todo un clásico no seu repertorio: Johnny 99.







22/01/10

Millán Astray: vaite, carallo


Hoxe, ía sendo hora, foi retirada a estatua do medio-home Millán Astray (aquel besta do incidente con Unamuno, do "morra a intelixencia" e tamén do "viva o morte"). Personaxe prototípico do franquismo, mesmo ata da noxo escribir sobre el. A nova está en todas as edicións dos xornais. Por fin. Nesta semana no que tantos actos houbo sobre a recuperación da memoria (asistín á presentación do libro Facendo historia con memoria do amigo Lourenzo Fernández Prieto, editado por 3C3 do sempre presente Amancio Liñares)... e na que aínda resta tanto por recuperar...


Para lembrar, non hai que esquecer, a calaña do fundador da lexión deixóvos un texto que publiquei hai anos e que estaba recollido da Voz.


O día 6 de setembro chega á Coruña, cunha esmeradísima organización, o xeneral Millán Astray, pronunciando un discurso na praza de María Pita ante un importante número de persoas entregadas ao militar, tan entregadas que ata o propio xeneral tivo que, enerxicamente, mandalas calar.

“¡Coruñeses! Aquí también entró el cáncer, aquí también ha habido que imponer castigos a los traidores que renegaban de la Patria y hacían excitaciones al crimen, al asesinato y al incendio. Pero, afortunadamente, Galicia es desde el principio la parte más tranquila, más firme y más española, por lo menos, tan española como la que más. ¡maldito el nacionalismo separatista, que ha acabado para siempre! El que tenga guardado en un recóndito pliegue de su alma algún odio a España, será fulminado. España es una, es única, ¿cómo ibais a ser vosotros, gallegos, separatistas? ¿Cómo os ibais a equiparar a los separatistas vizcaitarras?¡Imposible! ¿Verdad que no hay más separatismos? (No, contesta clamorosamente el público). Muera el nacionalismo separatistas! (¡Muera!) (…)


En lo sucesivo, el trabajador, el técnico, el capitalista, repartirán equitativamente los beneficios o las ganancias de la Empresa, lo mismo en el campo que en la fábrica, en el taller que en el comercio.


Falange, requetés, milicia, os digo una cosa: que ninguna institución social o militar es privativa de una clase. Tenemos que buscar a nuestros hermanos, que son los pobres, que son los trabajadores: a los que sean de España, abrazarlos, besarlos en las mejillas, llamadles hermanos. Marchemos siempre juntos en la nueva aurora de España. De paz y de justicia; pero hemos de luchar como legionarios contra el comunista, contra el judío.

¡Viva la muerte!

¡Viva la muerte!

¡Viva la muerte!

(Unánimemente son contestados los tres vivas)."

La voz de Galicia, 9-IX-1936.


Recollido de X. Antonio Martínez García. A Coruña, do Franquismo á Democracia. Fontes para o estudio da cidade. A Coruña, 1997, páx. 7.


Todas as fotografías da retirada.

A hemeroteca do día



Venres 22 de xaneiro de 2010

Entrevista a Antón Lamazares.

Quen construirá a vivenda máis eficiente?.
Ilustración vía El País.

Pontevedra redescubre a Marín, o fotógrafo.

Arquitectura da Expo de Shangai 2010.

Nova York rende homenaxe aos mestres do debuxo italiano.

Exposicións sobre os coches de Warhol.

Odyssey non quere devolver o tesouro.

As pirámides de Exipto foron realizas sen escravos.

Bronzino no Metropolitan.

Retiran o premio ao fotógrafo español que collera a un lobo brincando.

Calatrava construirá un museo no Brasil.

Véndese obra de Freud.

Máis obras de grandes mestres á venda.


Ilustración: Autorretrato con ollo morado.

21/01/10

Strike/Huelga/Folga

Fotografía da manifestación vía Xornal de Galicia


19/01/10

Van Gogh: exposición de obras e cartas

Texto e ilustración da axencia Efe vía La Voz de Galicia:


Mostran ao Van Gogh máis auténtico a través da súa pintura e as súas cartas
De vocación tardía, en só dez anos deixounos máis de 2.000 obras, das que unhas 600 aparecen mencionadas nalgunha das súas cartas.


A correspondencia de Vincent Van Gogh constitúe un testemuño de primeira man da súa máis que sorprendente evolución na súa breve carreira de artista, segundo ponse de manifesto na exposición que dedica ás súas cartas e a súa pintura a Royal Academy of Arts.
Vincent Van Gogh (1853-1890) non é o único creador que deixou unha enorme correspondencia- baste citar por exemplo ao por el tan admirado Eugène Delacroix-, pero ningunha como a súa espida con tan profunda sinceridade non só ao artista senón tamén ao home.
Van Gogh foi un creador de enorme produtividade: de vocación tardía, en só dez anos deixounos máis de 2.000 obras, das que unhas 600 aparecen mencionadas nalgunha das súas cartas.
Estas van dirixidas principalmente ao seu irmán e confidente, Theo, pero tamén a outros membros da súa familia, como a súa irmá Willemien, e a colegas artistas como Émile Bernard, Anton van Rappard ou Paul Gauguin, entre outros.
É difícil saber cantas cartas escribiu en total: hai constancia de 819 aínda que por referencias nas cartas por el recibidas crese que puido chegar a dúas mil, é dicir máis ou menos o mesmo número que pinturas e debuxos.
Tras o seu suicidio, Theo conservou a correspondencia a el dirixida e a viúva deste, Jo van Gogh-Bopnger, publicaría unha primeira edición en 1914.
Agora, con axuda dos especialistas Leo Jansen, Hans Luijten e Nienke Bakker, do museo Van Gogh, de Amsterdam, Thames & Hundson publicou unha edición completa e anotada en tres idiomas, ademais dunha edición íntegra na rede, de toda as cartas do artista holandés.
Aos esforzos deses tres expertos sumáronse os da británica Anne Dumas, da Royal Academy of Arts, que seleccionou de entre todo ese inxente material preto de corenta cartas orixinais para expolas xunto a unhas 65 pinturas e unha trintena de debuxos nesa prestixiosa institución londiniense.
A selección das obras estivo guiada por algúns dos temas principais que dominan a correspondencia: os esforzos do autodidacta por aprender os rudimentos do seu oficio, a súa paixón pola cor, a importancia dada á figura humana, os ciclos da natureza ou a súa afección á literatura, entre outros.
«Aínda que amo a paisaxe, amo aínda máis a figura humana, pero é o máis difícil», escribiu nunha ocasión Van Gogh, que, fillo dun pastor protestante e inicialmente misioneiro el mesmo, sentiu sempre atraído pola xente humilde como os campesiños, tan próximos á natureza, ou os traballadores manuais.
Como explicou a Efe a comisaria da exposición, Dumas, as cartas mostran a un Van Gogh que nada ten que ver co xenio tolo da lenda senón, pola contra, a un artista metódico, tremendamente disciplinado e sistemático, pero tamén apaixonado na súa procura da verdade máis profunda.
O que hoxe nos fascina ao ler a correspondencia de Van Gogh é precisamente o atoparnos cun home que, lonxe de perseguir a fama rápida, como tantos pseudo-artistas de hoxe, non sente nunca satisfeito co logrado, e intenta superarse continuamente nunha loita case titánica por vencer as que recoñece como as súas limitacións.
Van Gogh preséntasenos como un home que non se desanima nunca a pesar de non recibir recoñecemento nin recompensa polos seus esforzos: segundo Dumas, apenas vendeu un ou dous cadros na súa vida a pesar da condición de marchante do seu irmán, que lle prestaría, con todo, unha para el indispensable axuda financeira e moral ata o final.
A través de cartas e pinturas, a exposición ofrece un fascinante percorrido pola fulminante carreira de Van Gogh: desde os seus comezos de torpe debuxante preocupado pola perspectiva ata as súas obras mestras como a súa autorretrato de 1888, o seu bodegón con cebolas, os retratos de «A Arlesiana», da familia do carteiro Roulin, do médico Paul Gachet ou as paisaxes expresionistas de Auvers.
A exposición londiniense, que estará aberta desde o sábado ata o 18 de abril, acaba coa última carta que enviou ao seu irmán o 23 de xullo de 1890, só catro días antes de suicidarse dun disparo no peito no medio dun deses campos de trigo que lle fascinaban.
Nela, Vincent daba as grazas a Theo polo billete de cincuenta francos que este a enviou, inclúe uns apuntamentos duns cadros que acaba de pintar e pídelle material de pintura para el e un artista holandés que se hospedaba no mesmo albergue.

18/01/10

21 de xaneiro: Paremos o decretazo

21 DE XANEIRO:
PAREMOS O DECRETAZO CONTRA O GALEGO

A plataforma Queremos Galego convoca as comunidades educativas para un paro xeral no ensino o 21 de xaneiro, como contestación ao decretazo contra o galego.

A agresión é histórica, sen dúbidas a máis forte contra o idioma propio en toda a etapa democrática. Por iso é tan importante que nos impliquemos todas as persoas con sensibilidade pola nosa cultura, independentemente da lingua que falemos no día a día, para facermos do 21 de xaneiro unha data tamén histórica na contestación social.


Por que rexeitamos este decretazo?

1) Porque non garante que os estudantes finalicen cada etapa educativa coas destrezas lingüísticas tamén en galego.
Todos os informes oficiais sinalan que hai un problema para conseguir que boa parte dos rapaces e das rapazas, sobre todo nas zonas urbanas, teñan fluidez comunicativa en galego. Diminuír a presenza da nosa lingua non fará máis que agravar a situación, vulnerando o dereito do alumnado a unha educación de calidade e pondo en perigo a pervivencia da nosa cultura.

2) Porque é unha proposta feita de costas á sociedade galega.
O presidente da Xunta sabe que non conta con ningún consenso do profesorado, o estudantado, as familias e da sociedade en xeral para este decretazo. Por iso o presentou na véspera de fin de ano, a última hora do serán, e sen que existise ningún proceso previo de diálogo nin contraste.

3) Porque a aplicación deste decreto suporá enfrontamentos nos centros.
A Xunta fai deixadez das súas funcións e traslada o problema ao profesorado, ao estudantado e ás familias, que serán parcialmente consultadas (ben tendo en conta só o criterio da maioría, sen que se saiba que pasará coa minoría que se sinta perdedora; ben dando unha opinión cada catro anos, o que significa que uns pais darán a súa consideración sobre a educación das fillas e dos fillos doutros). A política lingüística e educativa non se pode limitar á opinión que poida ter a comunidade escolar, porque nos corresponde a todas as galegas e a todos os galegos. Hai que ter presentes criterios pedagóxicos e o dereito a unha educación en igualdade.

4) Porque a Xunta se burla da cidadanía cando di que se vai impartir un terzo das materias en inglés, cando sabe que iso é totalmente inviábel, e sen se preocupar do fracaso escolar.
O presidente da Xunta mente conscientemente cando fala de “plurilingüismo”, pois sabe que iso é imposíbel de aplicar. Só utiliza o inglés para camuflar propagandisticamente o ataque contra o galego. Na verdade, os departamento de inglés non teñen un reforzo real para mellorar a aprendizaxe desta lingua e mesmo se recortan os recursos para a formación do profesorado e se reduce o número de profesores/as das escolas oficiais de idiomas. O reforzo e mellora do ensino de inglés no sistema educativo galego debe facerse con máis profesorado específico, con máis recursos e con grupos máis reducidos.

5) Porque este decreto vulnera leis básicas aprobadas por consenso e tratados internacionais de dereitos lingüísticos.
O decreto que o Goberno galego quere impor unilateralmente vulnera a letra e o espírito da Lei de normalización lingüística (arts. 12 e 13), así como da Carta europea de linguas rexionais ou minoritarias (art. 8). Un goberno serio, cívico e responsábel cumpre as leis e os tratados internacionais de dereitos humanos e de dereitos lingüísticos.

6) Porque é unha agresión á dignidade da nosa cultura que haxa un goberno da Xunta que ande ás patadas coa lingua propia do noso país.
Temos que erguer a nosa voz con claridade e exclamar que, independentemente do idioma que falemos no noso día a día, os galegos e as galegas amamos a nosa lingua propia e queremos que non haxa políticas para discriminala, senón ao contrario: que se promova nos diferentes ámbitos, garantindo a igualdade de dereitos.

Fronte á imposición unilateral de Alberto Núñez Feijóo, as comunidades educativas e o conxunto da sociedade galega reclamamos que se escoite a nosa voz. O presidente da Xunta debería lembrar que o decreto aínda en vigor contou co respaldo dos sindicatos que representan ao 90% do profesorado, a inmensa maioría das ANPAs, todas as organizacións estudantís e todos os movementos de renovación pedagóxica con actuación en Galiza. O seu decreto contra o galego, ao contrario, non xera máis que rexeitamento e preocupación.


O 21 DE XANEIRO PARAMOS O ENSINO
EN DEFENSA DA CONVIVENCIA E DO GALEGO

MANIFESTACIÓN NACIONAL EN SANTIAGO DE COMPOSTELA
11.30 DA MAÑÁ NA ALAMEDA

17/01/10

O impresionismo, un novo renacemento

16/01/10

A hemeroteca artística do día

Sábado 16 de xaneiro de 2010

O CGAC acumula unha forte débeda polas súas compras.

Á venda o "Atlas mundial da arquitectura do século XXI" de Phaidon.

Gehry abandona o proxecto en Xerusalén.


A Fundación Barrié adquire 21 en Espazo Atlántico.

Shulman, o fotógrafo da arquitectura, en Madrid.


O dandismo no CGAC.

Rescatado un pecio do XVIII.


Recuperado un Monet roubado.

Tápies expón en Barcelona.

A sorprendente pintora cubana Carmen Herrera.

Exposición fotográfica sobre a rapa das bestas de Sabucedo.

O Museo Van Gogh exporá a Gauguin.

A Fundación Joan Miró presenta 17 novas obras.

Fotografía de Shulman.

14/01/10

Terremoto en Haití: os arquitectos



Copio, e traduzo, un anaco do texto de Plataforma Arquitectura:

Haiti, sufriu as consecuencias dun terremoto grao 7.0 que ten ao país nunha situación de total crise segundo reporteiros internacionais. Polo momento víronse unha serie de dramáticas fotografías que mostran edificios completamente caídos na capital Puerto Príncipe e fálase de miles de mortos nestes momentos.

Mentres unha gran cantidade de axuda hum
anitaria desprégase ao redor do mundo para colaborar en labores de rescate, refuxio, saúde e alimentación, xorde a pregunta inevitable de "Que podemos facer os arquitectos co noso coñecemento para colaborar nunha situación de urxencia como esta?". Un bo exemplo é o que esta facendo Architecture for Humanity:

Architecture for humanity (AFH) é a organización sen fins de lucro co-fundada e encabezada por Cameron Sinclair, arquitecto da Universidade de Westminster e da Barlett School de Londres quen nos últimos anos foi distinguido co TED Prize 2006 e como líder global polo Foro de economía mundial, debido ao bo resultado que tivo AFH no desenvolvemento de solucións de arquitectura para zonas que foron atacadas por catástrofes. Exemplos claros son os pro
xectos de reconstrución desenvolvidos en New Orleans tras Katrina e refuxios en Africa e India en zonas que viviron catástrofes.

Con respecto ao terremoto acontecido onte, AFH xa foi designada para enviar un equipo de deseño ao a zona durante este m
es para traballar xunto á Organización non gobernamental Yelé e AIDG no deseño de refuxios para os damnificados e seguramente nun plan de refuncionamento da cidade mentres se sostén esta situación de rescate e apoio.


Fotos vía La Vanguardia.

13/01/10

A hemeroteca artística do día

Mércores, 13 de xaneiro de 2010

Véndese en Nova York a obra dun seguidor de Leonardo.

Exposición na Fundación Mapfre sobre o Impresionismo
.

O Museo Picasso de Málaga amplia a súa colección.

Restaurados uns tapices do século XVI
.

Asínase a paz en ARCO.

Reposto no seu cargo o director do Museo de Arqueoloxía
submariña de Cartaxena.

As dez pinturas máis desexadas da década.

Premio de Artes da Fundación Jove.


Instalación sonora de Francisco López no Reina Sofía.


Ilustración Obra de F. López.

12/01/10

Vivendas de comezos do século XXI

Segundo informa o xornal El País publicouse un interesante libro:

Agora que son momentos tan inclinados aos balances, e cando a arquitectura estase reinventando ás alancadas, a obra Vivir en el nuevo milenio: casas de comienzos del siglo XXI (Phaidon) mostra unha selección de vivendas de distintos países que conteñen trazos dunha nova linguaxe arquitectónica. Xunto a proxectos de arquitectos consagrados móstranse outros de profesionais emerxentes. De 36 casas, que se presentan con grandes imaxes e un texto descritivo, a especialista e editora Emilia Terragni fai unha selección.


- Casa Tellado, de Tezuka Architects, en Hadano, Xapón.

Nesta casa, que describe un tipo de fogar xaponés, algunhas das actividades básicas da familia poden levar a cabo tanto no interior da vivenda como na azotea, o cal é unha idea enxeñosa. A lixeira estrutura de madeira e a simplicidad da vivenda favorecen abrir grandes cristaleiras e a estimulante función da azotea como centro de actividade. Reflicte o carácter lixeiramente excéntrico do dono a quen lle gusta comer ao aire libre.


- Casa Larrain, de Cecilia PugaLarrain, en Bahía Azul, Chile.
Os arquitectos novos en América Latina están inmersos nun proceso de desenvolver o seu propio estilo, que se inspira na beleza das súas paisaxes. Esta casa, moi representativa dese estilo, sitúase sobre un litoral rochoso sobrecogedor da costa central de Chile, concíbese como un trampolín cara ao mar. Os seus dous pavillóns de formigón armado unidos por un terceiro investido proporcionan un sorprendente perfil. No interior domina o formigón visto creando unha unidade co exterior.


- Refuxio Delta, de Olson Sundberg Kundig Allen, en Mazama (Wáshington), EE UU.

Deseñado como refuxio dun deportista para pasear por ese val fermoso e remoto, a obra ten un impacto visual mínimo. Esta elección é deliberada, o mesmo que a súa simplicidad técnica e o seu carácter espartano. Case toda a súa estrutura de aceiro é prefabricada. A gran idea do arquitecto é dotar ás contraventanas correderas dun sistema de peche que arrastra os catro grandes paneis sobre as fachadas que permite ocultar a casa cando está desocupada, sumíndoa no anonimato e nun último xesto de respecto pola paisaxe.


- Casa Tolo, de Alvaro Leite Siza Vieira. O Porto, Portugal.

O seu escalonamiento nun outeiro escarpada confire á obra dun efecto visual moi dramático, pero tamén significa un uso enxeñoso do espazo. Cada azotea pode ser usada como patio. Os chanzos exteriores que controlan a lonxitude da casa en intervalos rítmicos esaxeran a súa natureza de ladeira e completa a forma escultural do edificio.

11/01/10

O castelo de Gormaz (Soria): fortaleza hispanomusulmana


Elevada sobre o páramo soriano, xurde… o impresionante castelo hispanomusulmán de Gormaz.


A fortaleza foi mandada construír a mediados do século X por orde do xeneral Galib en tempos do califa Al-Haquem II sobre os restos dun anterior castelo cristián ou árabe. É Monumento Nacional desde 1931. É unha auténtica fortaleza na fronteira medieval do Douro, ademais este castelo califal de Gormaz, é o máis grande de Europa na súa clase.


Está situado sobre un cerro cretácico de planta alongada que pode verse desde moitos quilómetros de distancia na chaira soriana. Foi orixe e bastión de numerosas razias ou ataques das tropas musulmás sobre as terras cristiás do norte do Douro.


A fortaleza, conta con dúas zonas diferenciadas e separadas por un foso, hoxe cuberto: o alcázar e o recinto amurallado. No alcázar atoparemos a torre de Almanzor do século X ,sala de armas e a Torre da Homenaxe con aparello califal e ménsulas califales reutilizadas, e que fai de porta de entrada ao alcázar, unha poterna califal cara ao norte e os restos dun alxibe. En total son sete as torres que hai nesta parte da fortaleza. O recinto murallado ten uns 1200 metros de perímetro, 446 de longo e 60 de ancho, con lenzos de 10 metros de altura.

Conta con varias poternas cara ao norte, e a fabulosa porta califal con alfiz ou arrabá nun corpo formado por dúas torres unidas, e cun segundo arco interior e as dúas portas do S. XIV coas súas marcas de canteiros. O recinto termina en forma de punta seguindo o contorno do cerro, e na torre trapezoidal que forma o espolón de poñente, pola parte exterior. En total conta con 26 torres, xeralmente rectangulares, realizadas en sillares a soga e tizón a bandas de tizóns, sendo as da muralla macizas ata o primeiro piso.

No 975 o conde Garci Fernández, aliado con Sancho de Pamplona e Ramiro III de León, é incapaz de tomar o castelo tras un longo asedio e sofre unha humillante derrota ao ser atacado polo exército de Galib que chegou ao rescate. Entre 978 e 981 consegue apoderarse de Gormaz, que volverá recuperar Almanzor en 983. Houbo que esperar ata 1060 para que fose recuperada polos cristiáns como consecuencia da expedición de Fernando I, esta vez de forma definitiva. O mercenario Rodrigo Díaz de Vivar, O Cid, recibe a vila de Gormaz en 1087.


Podedes facer unha visita virtual ou ver a fortaleza en 360 graos.


Texto adaptado de Castillos de Soria.


10/01/10

Rañaceos: a vida a un quilómetro do chan


Artigo de Anatxu Zabalbeascoa en El País.

Hai consenso entre enxeñeiros e arquitectos: a altura dun rañaceos podería ser ilimitada. "Se o Everest mide 8.850 metros, o home puiden reproducilo", explica Miguel Ruano, arquitecto xefe do hotel Arts, de 154 metros, en Barcelona. "Outra cousa é o custo". "E outra que teña sentido", apunta Carlos Louro, autor xunto a Enrique Álvarez Salga, da torre Sacyr de 236 metros, ao final da Castelá madrileña. Ambos coinciden en que a fibra de carbono ou o formigón armado de alta resistencia ofrecen maior dureza que os materiais naturais e permiten levantar estruturas ata alturas sen límites. Iso fai que o problema actual non sexa tanto o tamaño dos rañaceos como a súa rendibilidade. "Hai un limiar para o absurdo. Por encima de 300 metros a planta queda tan repleta de ascensores e o seu uso tan reducido que resulta máis rendible levantar dúas torres de 300 metros que unha de 600", explica Louro.


Irresistible ascensión

- Ata onde subir? Arquitectónicamente, o máis sorprendente do 11-S non foi que as Torres Xemelgas caésense senón que tardasen tanto en facelo. "Ningún edificio está preparado para aguantar o peso adicional dun avión con pasaxeiros máis o impacto dese avión. O World Trade Center fíxoo". Ruano ilustra así a resistencia das estruturas actuais: a maioría redundantes, sobre calculadas. Se a marca da torre Khalifa -a máis alta do mundo: de 818 metros e 160 plantas- tarda en baterse non será por cuestións técnicas. É máis, experto en Dubai, Ruano cre que non pasarán cinco anos antes de que apareza alí mesmo unha nova torre. "De 1.200 ó 1.400 metros". Ante a incredulidade das cifras o arquitecto explica que fai 10 anos o incrédulo era el, cando lle falaban dunha illa con forma de palmeira en cinco quilómetros gañados ao mar. Hoxe hai tres illas con esa forma. Unha de 15 quilómetros. "Hai un antes e un logo de Dubai. O que noutros países suporía 50 anos de consultas e permisos previos, alí sucede de inmediato", explica.

Ler todo o artigo e comentario de Peridis.

09/01/10

A hemeroteca artística do día

Sábado 9 de xaneiro de 2010

Arquitectura do século XXI para os novos auditorios.

Patrimonio: continúan os problemas en Valencia.

Balance da exposición de Maruxa Mallo de Vigo.

Polémica sobre as falsificacións na pintura contemporánea.

Exposición no Museo de Arte Moderno de ValenciA (IVAM).


Exposición do fotógrafo Baldo Pestana.

Véndese unha escultura de Giacometti.

Entrevista a Renzo Piano.

Entrevista co direcctor de Espazo Atlántico de Vigo.

Problemas nos restos arquelóxicos árabes de Murcia.

Fotografía: Restos arqueolóxicos en Murcia.

05/01/10

Edificións que semellan obxectos ou seres vivos

Na publicación electrónica Peruarki. Revista de Arquitectura y Diseño podedes contemplar unha selección de edificacións (vivendas unifamiliares, colectivas, fábricas, almacéns, xuzgados, hoteis, restaurantes, central nuclear…) que están inspiradas no seu deseño, ou recordan cando menos, a abxectos ou animais relacionados co destino da edificación (ou máis ou menos). Deste xeito podemos contemplar enormes cervexas, avións, crocodilo, dragón, elefante, balea, ollos de insectos, aves iniciando o voo, zapatos, teléfono móbile, moeda, emperadores, caixas, cestos de froita, automóbiles, caras de pallaso, robot, bote salvavidas, barco, surtidor de gasolina, ovni, flor de loto, espremedores, botas, ou… ata os peitos de Dolly Parton.

Ademais estas edificacións están repartidos por todos os continentes e, mesmo, de autorías salientables…



Máis información sobre cada fotografía en Peruarki.

04/01/10

A hemeroteca artística do día

Luns, 4 de xaneiro de 2010

Dubai inaugura a torre Burj.

Amsterdam aproba a reforma do Rijksmuseum deseñada por arquitectos españois.

A transformación urbana de Madrid na última década.

Arte chinesa en Madrid.

Novo roubo de arte no sur de Francia.

Sorolla continúa de moda.

En venta obras do grupo Zero.

Un novo Guggenheim?
.

Exposición de arte nos taxis de Nova York.

Créditos da ilustración.



03/01/10

E os domingos Bruce Springsteen (XXX): Waitin´on a sunny day

Había tempo que non poñía na do Boss. E que mellor que principar o ano coa optimista canción Waitin´on a sunny day do álbum The rising (2002), interpretada ao vivo no Palau san Jordi de Barcelona no 2009.




02/01/10

De hamburguesas e ovos

Continuando cun inicio de ano relaxado, vexamos hoxe para que pode servir a graxa dunha hamburguesa.



E que non se diga que o Arguiñano non te ovos, eh Laura?

01/01/10

Degas: desaparecido un cadro.

A obra 'Les choristes' de Edgard Degas, valorado en 800.000 euros, desapareceu do Museo Cantini da localidade francesa de Marsella, onde se expuña desde o pasado outubro, informaron na Reunión de Museos Nacionais de Francia (RMN).

"Está valorado en 800.000 euros, non en 30 millóns de euros" como difundiron inicialmente os medios franceses, pois non se trata dun cadro soado de Degas, (1834-1917), precisaron as fontes, que se referiron á obra desaparecida como "un pequeno pastel", en referencia á técnica coa que se pintou.

"Polo momento non hai outras informacións" e a investigación continua, agregaron na RMN, organismo que xestiona o museo marsellés.

Segundo precisou a emisora France Info, fontes xudiciais indicaron desde Marsella (sueste) que "non parece haber pegadas de infracción" relacionadas coa desaparición da obra.

O cadro fora prestado polo Museo de Orsay de París, especializado en arte do século XIX, propietario do valioso fondo impresionista do antigo Jeu de Paume.

A obra desaparecida formaba parte da exposición 'Da scène au tableau', aberta o pasado 6 de outubro no Museo Cantini e que debe pechar as súas portas o próximo día 3.

Entre outras teas, a exhibición reunía unha vintena de obras do mestre francés, particularmente celebrado polos pasteis nos que captou o mundo do ballet e as bailarinas de finais do século XIX.

A brigada de represión do bandidaje da Policía Xudicial investiga a desaparición, por encargo da fiscalía de Marsella, precisaron fontes xudiciais.

Texto e foto vía El mundo.

As mellores fotos europeas do 2009

Se rematamos o anos cunhas fotografías penosas que mellor que principiar o novo con outras.

A Federación Europea de Fotógrafos vén de conceder os seus premios do ano 2009 nas categorías de "Social", "Comercial" e "Artística". Son uns traballos espectaculares e onde España e Portugal saen moi ben paradas. Que disferutesdes das fotografías.




Todas as autorías, categorías e premios das fotografías amosadas podedes velas aquí.