Vídeo titulado " La casa más fea del mundo" Por que será?
20/05/13
Sen comentarios (XLI): Vivenda en México
Publicado por
Antonio Martínez
en
07:30
1 comentarios
Enlaces a esta entrada
((•)) Escoita este post
16/05/13
Nova ponte en Covilha
Hai algún tempo Del tirador a la ciudad presentounos a ponte peonil que o
arquitecto Joao Carrilho da Graça xunto cos enxeñeiros de Afaconsult realizaron
sobre o val de Carpinteira, na cidade de Covilha en Portugal. E é que o país
irmá non deixa de sorprenderme constantemente coa calidade da súa arquitectura
desde hai uns trinta anos.
A ponte ten unha altura de 52 metros e non ten unha forma recta senón curva
para percorrer os 200 metros que separan
a nova piscina municipal das vivendas. O custe das obras foi de 1.600.000 euros.
Gozade co seguinte vídeo, por favor.
Publicado por
Antonio Martínez
en
07:30
0
comentarios
Enlaces a esta entrada
((•)) Escoita este post
13/05/13
MUSAC en León
León é unha desas cidades que fixo da
arquitectura contemporánea algo de seu. Non vos vou lembrar a gran cantidade de
obras salientables que posúe posto que hoxe tan só vos quero presentar o MUSAC,
é dicir, o Museo de Arte contemporánea de Castela e León. Foi obra de Tuñón eMansilla. Arquitectos que tamén fixeron en León o seu Auditorio (1994-2001).
Tamén debo lembrar amorte de Mansilla en 2012 con tan só 52 anos. Deste museo
sempre me chamou a atención a súa decidida aposta pola arte máis actual.
O seguinte texto procede da páxina web
do Museo:
MUSAC, o edificio, obra do equipo de
arquitectos Emilio Tuñón e Luís Mansilla
A arquitectura do MUSAC, Museo de Arte Contemporánea de Castilla e León, é xa un dos proxectos con maior recoñecemento internacional grazas á concesión en 2007 do Premio Mies Van der Rohe de Arquitectura Contemporánea da Unión Europea 2007, a participación na exposición On-Site: New Architecture in Spain, que o MOMA de Nova York dedicou en 2006 aos proxectos arquitectónicos recentes máis destacados en España; ou a representación española na Bienal de Arquitectura de Venecia de 2004.
Tres anos de traballo e 33 millóns de euros de investimento deron como resultado o espectacular edificio que alberga a sé do MUSAC, situado na cidade do León. Os arquitectos madrileños Emilio Tuñón e Luís Moreno Mansilla -ganadores do Premio de Arquitectura Española 2003- proxectaron a sé deste museo como unha gran superficie para a cultura, un sistema expresivo a base de espazos continuos diversificados que trata de enfatizar o interese que comparten a arte e a arquitectura pola expresión contemporánea. Deseñado polos arquitectos Emilio Tuñón e Luís M. Mansilla, autores de edificios emblemáticos como o Museo de Belas Artes de Castellón, o Museo de Zamora, o Museo de Cantabria ou o Auditorio Cidade de León, polo que foron galardoados co Premio Arquitectura Española 2003, o MUSAC sitúase nunha zona residencial ao Oeste da cidade de León.
"O MUSAC é un novo espazo para a cultura, entendida esta como aquilo que fai visibles os vínculos entre os homes e a natureza. Un conxunto de salas de exposicións autónomas e encadenadas permite realizar exposicións de diferentes tamaños e características; cada sala, de forma crebada, constrúe un espazo continuo, pero diferenciado espacialmente, que se abre ás outras salas e patios, propiciando visións longitudinais, transversais e diagonais. Cincocentas vigas prefabricadas pechan uns espazos caracterizados pola repetición sistemática e a expresividade formal.
Ao exterior, o espazo público adquire unha forma cóncava para acoller as actividades e encontros, recollido por grandes vidros de cores, sendo o lugar onde se rende homenaxe á coidade como espazo de relación entre as persoas. No seu interior, unha gran superficie de espazos continuos pero distintos, salpicados de patios e grandes lucernarios, dá forma a un sistema expresivo que nos fala do interese que comparten a arquitectura e a arte: a manifestación contemporánea do variable e o perenne, do igual e o distinto, do universal e o transitorio, como un eco de nosa propia diversidad e igualdade como persoas.
Na súa extension, como un edificio dunha soa planta construído con muros de hormigón branco e grandes vidros de cores ao exterior, o MUSAC quere ser un espazo onde a arte séntase cómodo e axude a borrar as fronteiras entre o privado e o público, entre o lecer e o traballo e, en definitiva, entre a arte e a vida".
Mansilla + Tuñón ( Texto de la Revista 2-G nº 27)
Fotos: Iniciarte
Fotos: Iniciarte
Publicado por
Antonio Martínez
en
07:30
3
comentarios
Enlaces a esta entrada
((•)) Escoita este post
Etiquetas:
Arquitectura contemporánea,
Arte contemporánea,
Museos
09/05/13
Rafael Moneo: Concello de Logroño
Nos últimos anos achegueime varias veces ata Logroño e sempre fun ver o edificio do Concello. Esta obra foi proxectada polo arquitecto Rafael Moneo entre os anos 1973 e 1974. As obras para a súa construción iniciáronse en 1976 e finalizaron en 1980, cun custo definitivo de cincocentos millóns de pesetas. Foi inaugurado polo alcalde Miguel Angel Marín o día 8 de Xuño de 1980.
O edificio, que é hoxe un exemplo singular para coñecer e comprender a arquitectura civil española dos últimos anos, foi construído sobre o solar dun antigo cuartel, na prolongación natural da cidade vella e aberto ao ensanche oriental do novo Logroño. Limitado por dous dos eixos (norte-sur e este-oeste) máis importantes da cidade: Avenida da Paz e Doce Ligero/Colón, o solar sobre o que hoxe se asenta o Concello reunía, segundo a memoria que acompaña ao proxecto, as condicións óptimas para situar nel un edificio público destas características: "Dificilmente atopouse en Logroño un lugar máis apropiado para o uso a que vai ser destinado: Ás características de boa accesibilidade, regularidade do solar, posición céntrica, etcétera, habería que engadir:
- A proximidade ao casco antigo e á situación do Concello (co cal non perder a memoria da Cidade con respecto ao lugar en que estiveron situadas as súas institucións).
- O efecto que pode
facerse sentir sobre a área urbana circundante.
- A importancia que a
posición do Concello pode ter para enlazar a actual cidade coa ribeira do río.
- E a súa situación respecto da trama urbana, que pode converter ao novo edificio en centro de coordenadas da expansión da cidade nos próximos anos, co que o Concello virá ser, fisicamente tamén, orixe da vida cidadá".
- E a súa situación respecto da trama urbana, que pode converter ao novo edificio en centro de coordenadas da expansión da cidade nos próximos anos, co que o Concello virá ser, fisicamente tamén, orixe da vida cidadá".
Para lograr isto último, Rafael Moneo utilizou a mazá enteira que ocupaba o
vello cuartel non só para construír nela o edificio do Concello, senón para
articular ao seu ao redor o tráfico peonil e rodado que necesariamente xera na
súa contorna unha Administración Pública. Construír así un aparcadoiro
subterráneo con capacidade para 200 vehículos, urbanizouse o Paseo de Dax e a
rúa Tricio, abriuse cara ao norte un amplo corredor -Avenida da Constitución-
que desemboca no Ebro, e urbanizouse un gran espazo estancial entre o edificio
e Avenida da Paz.
O edificio do Concello de Logroño está composto formalmente por tres pezas -de planta triangular as dúas maiores e con forma de piano a que alberga o teatro- que se articulan buscando un equilibrio entre conexión e independencia.
O edificio do Concello de Logroño está composto formalmente por tres pezas -de planta triangular as dúas maiores e con forma de piano a que alberga o teatro- que se articulan buscando un equilibrio entre conexión e independencia.
"A resolución do edificio por medio das dúas pezas maiores triangulares, unidas entre si por unha banda común (norte), permite ofrecer ao sur unha fachada principal que se desdobra en dúas, artificio grazas ao cal conséguese: que a lonxitude total da fachada sexa maior que o lado maior do solar e que dea a impresión óptica de que o edificio -ocupando efectivamente menos da metade do solar- chegue case ata as súas catro esquinas. A peza con forma de piano, máis pequena, remata o edificio polo norte e serve de pórtico ao paseo que descende ata o Ebro".
A pedra arenisca de Salamanca reviste o exterior e parte do interior do edificio e define por completo a súa imaxe. "É preciso sinalar a importancia que a pedra aresnisca de Salamanca ten, como materiral de revestimento e acabado, no aspecto do edificio. Trabállase e espérase que a dimensión das pedras elimine a posible lectura do material como simple aplacado.
Do muro que remata e remansa a fachada este de o edificio brota unha fonte de dous caños. unha muller inclínase sobre un deles, apoiándose no muro. A Dama da Fonte, obra do escultor Francisco López que se converteu en símbolo e emblema do Concello enteiro e pon broche de bronce ao edificio.
(…) O edificio do Concello está organizado en catro alturas. En plántaa soto sitúase toda a área de Benestar Social. (…) Así mesmo, nesta planta existe unha gran sala polivalente para exposicións e mostras de carácter diverso e unhas aulas para formación.
Na planta baixa sitúase os servizos que soportan maior afluencia de público. (…)Á mesma altura, pero na zona na que se desenvolven actividades públicas sitúanse unha sala de conferencias e unha sala de exposicións. Na primeira planta distribúense as unidades de Informática, Contratación e Servizos Xerais, Persoal e Secretaría Xeral. Na outra peza da mesma planta atópase a Alcaldía e un auditorium, con capacidade para un total de 900 espectadores.
Outra visión do edificio é a dun antigo alumno de Moneo, quen entre outras afirmacións, di:
…
cuando por fin se construyó y se inauguró, me caí del caballo: el parto del
profeta era un monstruo. Un enorme cetáceo, una ballena con una bocaza enorme
abierta a la ciudad y un gaznate para sardinas. Una trasera sórdida hasta más
no poder con una chimenea para las ventosidades. Un insulto a la piedra de
Salamanca, una mofa de las limpias construcciones de hormigón armado de los
pioneros americanos, una ridícula trasposición, perdida de escala, de los
logros y de la discreción de Asplund y Jacobsen en la arquitectura pública, una
burla de Terragni, de Le Corbusier, de Wright y de todos aquellos creadores a
los que citaba en su edificio por pura y simple pedantería porque ¿hay algo más
pedante que usar la arquitectura para citar?
(…)
Viendo la cara de bobos que se les pone a mis amigos arquitectos que cuando
visitan Logroño me piden que les enseñe el célebre edificio; cruzando cada día
la inhóspita plaza, deforme, enorme y triangular, peor que kafkiana (pues ni
siquiera admite su solicitada balaustrada); cobijándome de la lluvia mientras
espero la salida de las hijas del colegio bajo el auditorium, en ese lugar tan
digno (?) que Moneo dijo crear para evitar las marquesinas (?) (op. cit. pág.
22); entrando o saliendo del interior del edificio por esos meaderos nocturnos tan
hábilmente dispuestos; cruzando sus angostas puertas o subiendo por las oscuras
escaleras para ciudadanos de a un tramo y superpuestas (?); intentando adivinar
por qué balcón saldrá este año el alcalde para tirar el cohete festero; o en
fin, mirando día tras día el contraste entre sus “monumentales” fachadas
perdidas de escala en el escenario de la ciudad de las inmobiliarias; ante todo
ello, digo, no me ha quedado un ápice de mi inicial devoción a la divinidad del
brujo, he aprendido poco a poco lo que no debe ser la Arquitectura, y me he
avergonzado de mi maestro para siempre jamás.
Información procedente de Logroño.org. Fotos de INICIARTE.
Publicado por
Antonio Martínez
en
07:30
0
comentarios
Enlaces a esta entrada
((•)) Escoita este post
Etiquetas:
Arquitectura contemporánea,
Arte contemporánea
06/05/13
Julio Galán: vestíbulo na rúa Compostela, 6 (A Coruña)
Xa temos escrito neste blog algo sobre o Modernismo arquitectónico coruñés e mesmo dalgunha obra senlleira. Xa sabemos que destacou nas vivendas colectivas privadas destinadas á burguesía local e que tamén se puido contemplar en edificacións de carácter públicos (terrazas, quioscos). Un dos lugares onde mellor se poden apreciar todas as características deste movemento arquitectónico e nos seus portais.
Julio Galán e
Carbajal, deseñou en 1910 a súa maior obra na cidade pero probablemente a non
máis afortunada: a vivenda da rúa Compostela 6 e praza de Lugo 25-27-. Non vou
hoxe comentala tan só quero facer os seguintes apuntamentos sobre o vestíbulo
de acceso pola rúa Compostela xa que probablemente sexa o máis “modernista” de
todos portais da cidade.
En primeiro lugar
temos que falar da variedade de materiais observables: mármores de diversos
tipos e cores, traballos con ferro fundido en lámpada, caixa de elevador e
baranda da escaleira, madeira e estucos. No exterior habería que referirse ao tratamento
do granito.
Unha das
características máis salientables do modernismo coruñés, ademais de facer unha
nova reintrepretación da galería e de elaborar a fachada coma unha unidade e
non coma unha sucesión de andares, é o traballo conxuntos de artesáns, poñendo
en valor a obra de escaiolistas, ebanistas, vidreiros ou fundidores.
Deste xeito poderemos
valorar mellor o exquisito traballo dos
escaiolistas coa súa profusión de plantas acuáticas; dos fundidores cos
magníficos exemplos das lámpadas e caixa do ascensor; dos ebanistas co fermoso
traballo nas portas… De todos os xeitos discrepo radicalmente cando alguén se
quenta e afirma “A gran escaleira reinterpreta o acceso á biblioteca
Laurenciana de Florencia, obra de Miguel Anxo, ao dispor os seus chanzos como
ríos de lava descendentes”
Publicado por
Antonio Martínez
en
07:30
1 comentarios
Enlaces a esta entrada
((•)) Escoita este post
02/05/13
Picasso con humor
Os Monthy Piton repasan unha carreira moi artística:
Publicado por
Antonio Martínez
en
07:30
1 comentarios
Enlaces a esta entrada
((•)) Escoita este post
29/04/13
As señoritas de Avignon segundo Olivier, neto de Picasso
Hai tempo xa escribín sobre esta importantísima obra (ben lembro como a estudie na facultade...) hoxe imos vela da man e das letras de Olivier, un dos netos de Picasso. O texto que ven a continuación procede de: Olivier Widmaier Picasso. Picasso. Retratos de familia. Madrid,
Algaba, 2003. Indico as páxinas correspondentes.
(…) No outono de 1925, a pesar da súa vella resolución de non participar nunca en
exposicións colectivas, Pablo acepta figurar na primeira exposición
surrealista, na galería Pierre de París. O modista e coleccionista Jacques
Doucet presenta as súas Señoritas de
Avignon, as consideradas nais de toda a arte moderna…
"… O longo camiño percorrido cos seus debuxos preparatorios condúceo a rematar,
en xuño de 1907, a tea emblemática da arte moderna, As señoritas de Avignon, cadro que o converte no creador que o novo
século esperaba.
INTRODUCE A SEGUINTE NOTA AO PÉ DE PÁXINA:
Tras traballar en segredo durante máis de seis meses nas Señoritas de Avignon, Picasso desvela unha obra monumental, que
cuestiona os fundamentos da pintura derrubando as convencións, os xéneros
artísticos e a concepción do espazo. Trátase dun retrato en grupo, explícito e
provocador ata a crueldade, saturado de voierismo. A elección do tema xa é, por
si mesma, perturbadora, posto que se trata da representación dunhas prostitutas
que esperan aos seus clientes no salón dun bordel de principios de século (XX).
Ademais do seu aspecto impúdico e chocante para a época, o cadro é innovador na
súa composición e na construción do espazo pictórico. Logo de asimilar os
recentes descubrimentos de Cézanne e dos fovistas (sic), Picasso lánzase, á súa
vez, á reconstrución de planos sucesivos, ocultando así calquera forma académica
e destruíndo a perspectiva tradicional. O canon estético é profanado; todo
queda dito brutalmente, sen reviravoltas. O tema do espido, tan corrente na
pintura, reviste agora unha forma máis crúa (xa iniciada por Courbet e Manet),
na que calquera alegoría queda disimulada e na que o ollo do espectador está
enfrontado á mirada fixa das prostitutas.
O TEXTO CONTINUA DA SEGUINTE FORMA:
Con todo, a tea non será exhibida ata
nove anos máis tarde. Só algúns privilexiados ven a obra no estudo. A maioría,
nada seducidos, búrlase dela e lanzan sarcasmos: ata Leo Stein, Derain
Apollinaire ou Braque, a quen lle debemos esta famosa observación: "A pesar das
túas explicacións, ¡a túa pintura é coma se obrigar a comer estopa e a beber
petróleo para chuspir lume!". Fernande (Olivier) nin sequera menciona o gran
cadro nas súas memorias. Ninguén descubre o que encerra? Gertrude Sein é a
única, ou case, que se extasía e capta o momento histórico.
Páx. 51.
INTRODUCE A SEGUINTE NOTA A PÉ DE PÁXINA:
A finais de 1921, aconsellado por Endré Breton, Jacques Doucet comprou
inmediatamente, a crédito, a tea a Picasso. As
señoritas de Avignon foi vendida pola súa viúva, en 1937, a Jacques
Seligman por 150.000 francos (68.500 euros), e logo adquirido por 28.000
dólares polo Museo de Arte Moderna de Nova York, grazas a unha doazón privada
de 10.000 dólares e á venda dunha tea de Degas, Le Cham de course. ¡Era a
primeira vez que o museo desprendíase dunha obra (a decisión da compra non foi
oficial ata abril de 1937, tras a venda do Degas)! En 1990, con motivo da
exposición “Picasso and Braque,
pioneering Cubism”, a obra foi valorada en “polo menos” 500 millóns de
francos (máis de 75 millóns de euros). Hoxe en día o seu prezo é inestimable."
Páx. 71.
Finalmente neste vídeo poderedes contemplar un bo resume desta obra imprescindible da pintura contemporánea:
Publicado por
Antonio Martínez
en
07:30
0
comentarios
Enlaces a esta entrada
((•)) Escoita este post
Etiquetas:
Arte contemporánea,
Picasso,
Pintura contemporánea
25/04/13
Picasso e as mulleres: Dora Maar
Hai un ano fixen nunha pequena introdución ao tema de Picasso e as mulleres. Imos, hoxe, a profundar nunha das persoas que máis inluenza tivo no malagueño.
Coñece a esta moza de28 anos cando o
artista ten xa 55, a finais de 1935. Era
fotógrafa de pai croata e nai francesa que vivira moitos anos na Arxentina.
Neste ano o pintor convive con Maríe Thérèse. O verdadeiro nome de Dora era
Theodora Markovitch. De forte personalidade, participou das actividades
surrealistas. Frecuentaba a Breton e a Éluard e era boa “amiga” de Georges
Bataille.
Françoise Gilot, no seu demoledor libro
sobre Vivir con Picasso contará o primeiro achegamento entre os nosos
protagonistas no outono de 1935:
“Levaba
unhas luvas negras bordados con floreciñas rosas. Dora quitouse as luvas e
colleu un longo coitelo moi afiado, que cravaba na mesa entre os seus dedos
separados. De cando en vez fallaba por unha fracción de milímetro e a súa man
enchíase de sangue. Pablo estaba fascinado. Iso foi o que o incitou a
interesarse por ela. Pediulle a Dora que lle dese as súas luvas, e conservábaos
nunha vitrina…”.
Picasso fará moitas representacións da
súa nova parella nas que a muller adoita aparecer cuns resgos moi marcados, as
uñas pintadas de vermello, intensa mirada dos seus ollos profundamente negros,
pelo castaño…, mesmo coma se estes novos retratos supuxeran unha nova xeira
artística de Picasso nas que rexeitaría a busca da beleza ideal na procura
doutra beleza máis tráxica, terrible coma se atraveso de Dora reflectira os
acontecementos da Guerra Civil española e da mundial.
Dora Maar será fiel testemuña do proceso
creativo do Guernica (ver as fotos en INICIARTE), dos corenta e cinco estudos
preliminares realizados entre o 1 de maio e o 4 de xuño de 1937 (a vila fora
bombardeada o 26 de abril). A parella “oficial” de Picasso, Marie Thèrése axiña
descobre a existencia da amante. Mesmo un día que Dora esta a fotografar o
Guernica apareceu polo estudo Marie Thèrése… Semanas despois hai unha confesión
co modisto e… entrariamos nunha sesión de culebrón que imos omitir.
Picasso vai ter a Dora ao seu capricho
xa que segundo relata Françoise Gilot, durante varios anos Picasso “chamábaa por teléfono cando quería vela. Ela
(Dora) nunca sabía por adiantado se ía xantar ou cear con el, mais sempre debía
estar lista para saír se el a chamaba, e presente se el ía vela”.
Dora acepta o seu papel sumiso, acepta
os rituais que lle impón Pablo. A muller coma fonte de inspiración: “Para min é unha muller que chora. Durante
anos pintei a súa figura torturada, non por sadismo ou por pracer. So podía
transmitir a visión que se me impuña. Esa era a profunda realidade de Dora”
en palabra recollidas pola Gilot en Vivir con Picasso.
Con quen pasaba máis tempo Picasso, coa
nai da súa filla Maya (Marie Thèrése) ou con Dora? Segundo unha testemuña da
época (William Robin) o malagueño estaba máis con Dora e “non era tanto pola paixón que sentía por ela, senón pola facilidade con
que esta fotógrafa de intensa actividade intelectual se integraba no seu
círculo de amizades e, sobre todo, polo estímulo que lle aportaba co seu
comportamento e coas súas opinións políticas. Namentres, Marie Thèrese (e Maya
por quen Picasso sentía un profundo amor) seguiu sendo o centro dese universo
íntimo, segredo, que sempre encarnou para el”.
Da súa convicencia co artista, Dora Maar publicaría o libro "Dora Maar con y sin Picasso".
En maio de 1943 ceando cuns amigos e Dora
no Catalán, Picasso coñece a unha fermosa rapaza… Françoise Gilot. Mais isa
será outra historia.
Publicado por
Antonio Martínez
en
07:30
0
comentarios
Enlaces a esta entrada
((•)) Escoita este post
Etiquetas:
Arte contemporánea,
Picasso,
Pintura contemporánea
22/04/13
Picasso e as supersticións
Patrick O´Brian na súa obra “Pablo Ruiz Picasso” (1976) escribe
deste xeito sobre sobre un dos fetiches do noso artista “Para Picasso, as chaves tiñan unha importancia nada desprezable, aínda
que mal definida. Levaba un paso fato delas, e cando as chaves rachan os petos
dos seus pantalóns (…) atábaas cunha corda e as colgaba do seu pescozo”.
Antonina Vallentin (“Picasso”, 1957) afirma que Picasso lle
contara “Encántanme as chaves, paréceme
moi importante ter unha. A verdade é que, a cotío, as chave me teñen
obsesionado. Na serie dos bañistas sempre hai unha porta que intenta abrir
cunha gran chave”.
Segundo ten contado Maya, a filla de
Picasso, o pintor non deixaba que ninguén tocara ou lavara os seus pantalóns
posto que, entre outras cousas, tiña medo a perder calquera cousa que houbese
nos petos, ademais, claro está, das chaves.
O artista envía regularmente á Marie
Thérese as súas uñas e os seus pelos cortados para que os conservara para que
ningún seguidor/a da maxia negra ou do budú se puidera facer con eles. Cando
morreu Marie Thérese, a súa filla Maya atopou eses restos orgánicos envoltos en
papel de seda.
A mesma Françoise Gillot (“Vida con Picasso”, 1996) confirma isto
cando afirma: “O máis seguro era
transportar os cabelos cortados en saquiños, ata un lugar secreto, e alí
desfacerse deles. Pablo pasábase meses enteiros co pelo demasiado longo sen
decidirse a entrar nunha perrruquería. Se me atrevía a mencionalo, era un
drama…” Este medo ao corte de pelo durou ata que Picasso atopou un perruqueiro
da súa confianza, Eugenio Arias. Ademais de constatar que boa parte das persoas
da máxima confianza do artista era españolas tamén hai que dicir que este
Eugenio facía desaparecer os cabelos dun xeito misterioso”.
Outro costume (?) curioso de Picasso era
que cada vez que toda a familia tiña que saír da vivenda por unha viaxe, Pablo,
segundo conta Françoise Gillot, tiñan que “xuntarnos
nunha habitación e ficar sentados sen dicir ningunha verba durante polo menos
dous minutos, tras o cal xa podíamos partir tranquilamente. Se durante este
ritual un dos nenos (refírese a Claude e a Paloma) ría ou dicía algo, había que
empezar de novo. Ou ben Pablo negábase marchar.Ría dicindo “Fágoo porque é
divertido. Se moi ben que non vén a conto, pero en fin…”
Chaves, cabelos, viaxes… máis asuntos
peculiares? Pois si. Picasso tivo unha temporada na que gozou
extraordinariamente das… sesións de espiritismo. Segundo Adrián Maeght, tal e como
recolle o neto do pintor, Olivier: “En
1947, Marguerite Ben Houra (coñecida de Picasso)… organizaba veladas de
espiritismo nas que facía xirar pratos. Nestas sesións, Pablo estaba tan
aterrorizado coma impresionado…” páx. 366.
Citaa de: Olivier Widmaier Picasso. Picasso. Retratos de familia. Madrid,
Algaba, 2003.
Publicado por
Antonio Martínez
en
07:30
1 comentarios
Enlaces a esta entrada
((•)) Escoita este post
Etiquetas:
Arte contemporánea,
Picasso,
Pintura contemporánea
18/04/13
Picasso e a arte negra
Cando coñeceu Picasso a arte negra?
Desde cando podemos ver influencia da cultura africana nas súas obras? É unha
vella polémica á que o artista malagueño non contribuíu precisamente a
resolver.
En 1907 no Museo do Home do Trocadero, Picasso descobre as esculturas e máscaras africanas. Fica abraiado.
Vlaminck, o pintor fauvista e veciño de
Picasso, ten varias esculturas de Dahomei e de Costa de Marfil. Véndelle unha
escultura a Derain quen a amosa a Matisse e a Picasso. Matisse tamén mercará
unha pequena escultura africana que tamén amosaría a Picasso. Coñecía xa Picasso
estas obras antes de principiar pintar As señoritas de Avignon?
Boceto para As señoritas de Avignon
Vexamos que dicía ao respecto o propio
Picasso:
Señorita africana das prostitutas de Avignon
“Sempre se fala da influencia dos
“negros” na miña obra. Como evitala? A todos gustábannos os fetiches. Van Gogh
dixo: “todos tiñamos algo en común, a arte xaponesa”. No noso caso, eran os
“negros”. As súas formas non influíron máis en min que en Matisse. Ou en
Derain. Pero, para eles, as máscaras eran esculturas como tantas outras. Cando
Matisse me ensinou a súa primeira cabeza negra, faloume da arte exipcia (…). As
máscaras non eran esculturas como tantas outras. En absoluto. Eran algo máxico.
E por que non as exipcias ou as caldeas? Non nos demos conta. Aquelas eran
primitivas, non máxicas. As “negras”, eran intercesores, entón aprendín a
palabra francesa. Intercesores contra todo: contra os espíritos descoñecidos,
ameazadores. Eu sempre miraba os fetiches. Entón comprendino: eu tamén, eu
estou contra todo. Eu tamén creo que todo, todo é descoñecido, ¡inimigo! ¡Todo!
Non os detalles. As mulleres, os nenos, os animais, o tabaco, xogar? ¡Senón o
todo! Comprendín para que lle servían as esculturas aos “negros”. Por que esculpían
así e non doutra forma. Con todo, ¡non eran cubistas! (…) Pero, todos os
fetiches, servían para o mesmo. Eran armas. Para axudar á xente a non ser presa
dos espíritos, a volverse independentes. Eran ferramentas. Se lle damos unha
forma aos espíritos, volvémonos independentes”.
Neste mesmo senso e nesta mesma
entrevista, Picasso recoñeza que “As señoritas de Avignon” foron a súa
“primeira tea exorcista”
Texto citado en André Malraux. La Tête d´obsidienne. París, Gallimard,
1974.
Publicado por
Antonio Martínez
en
07:30
0
comentarios
Enlaces a esta entrada
((•)) Escoita este post
Etiquetas:
Arte contemporánea,
Cubismo,
Picasso,
Pintura contemporánea
15/04/13
Picasso e o retrato de Stalin
Un dos asuntos máis coñecidos sobre
Pablo Picasso foi a súa relación cos partidos comunista de Francia e de España.
Tamén saliéntase con frecuencias nas biografías do malagueño que lle foi
concedido en 1950 o premio Lenin da Paz pola URSS. Pero o tema, con respecto á
política, que probablemente máis liñas ten ocupado sexa o retrato feito de
Stalin (facede unha busca en google e ficaredes abraiados/as) Poderíamos
resumir este asunto do seguinte xeito:
Ao morre Stalin, o 5 de marzo de 1953, o
xornal do P.C.F., L´Humanité,
pediulle a Picasso, un retrato do “Pai
dos pobos” para publicar na portada do día seguinte. Seguindo a Gérard
Gosslin (“Picasso, la politique et la presse”) sabemos que Picasso non
coñecía persoalmente a Stalin e tan só vira algunhas fotos del. Sería a
compañeira daqueles anos, Fraçoise Gilot (haberá que escribir algo dela pola
repercusión que tivo o seu libro sobre Picasso) recibiu o encargo do artista de
atopar algunha foto do líder desaparecido. Só atopou unha foto de cando Stalin
tiña uns corenta anos, polo tanto unha foto moi antiga. Tras ver o retrato,
parecer ser que Picasso afirmou: “Vale,
vale, xa que é Aragon o que a necesita, polo menos vou intentalo”.
Seguindo a Gosslin, Picasso fai “un retrato no que revela a psicoloxía do
personaxe. Os resgos da cara, cabelos, ollos, bigote, pescozo, corresponden a
diferentes épocas da vida de Stalin e organízanse nunha recreación volumétrica.
Picasso debuxou ao carbón, borrando parcialmente, re-traballando cun carbonciño
máis intenso para darlle sombras pronunciadas ou degradadas, recalcando cun
trazo forte e negro as formas principais, traducindo así a complexidade do
personaxe”.
Que opinades do resultado? Probablemente
Stalin sae favorecido: moito máis novo pero… As reaccións non se fan esperar e
non todas son positivas.
“Vin
a un Stalin novo, di Aragon, co
carácter nacional xeorxiano moi marcado”. “Non deformou o rostro de Stalin, engade Elsa Triolrt, incluso o respectou. Mais atreveuse a tocalo,
atreveuse…” Precisamente o máis comentado do traballo foi o atrevemento de
Picasso a “tocar” o rostro do líder,
facéndoo máis amigable, menos oficiais e pouco “realista”. Os lectores da publicación comunista Lettres
françaises opinan dicían que: “Neste
debuxo, onde se atopan reflectidas a bondade, o amor polos homes, a expresión
que atopamos en cada fotografía do camarada Stalin?”. “Semellante retrato non se axusta ás dimensións do xenio inmortal do
home ao que amamos por riba de todo”.
Igualmente a portada L´Humanité do 18 de marzo, o
secretariado do Partido Comunista, afirmaba que “desaproba categoricamente a publicación, en Lettres françaises do 12 de marzo, do retrato do gran Stalin
debuxado polo camarada Picasso”, ademais de reprender a Aragon. E é que a
postura oficial do Partido Comunista Francés era defensora do chamado “realismo socialista” e non podía aceptar
de bo grao ningún xeito de anovación estética.
Citado en Olivier Widmaier Picasso. Picasso. Retratos de familia. Madrid,
Algaba, 2003, páx. 153
Publicado por
Antonio Martínez
en
07:30
1 comentarios
Enlaces a esta entrada
((•)) Escoita este post
Etiquetas:
Arte contemporánea,
Picasso,
Pintura contemporánea
11/04/13
Picasso e "A pel de oso"
A partir de 1913 as obras de Picasso
comezarán a ser vendidas a un prezo que permitirán ao malagueño vivir cunha
certa comodidade. Mais non é moi coñecido que nesta situación tivo moito que
ver un grupo inversor chamado “A pel de oso” creado en 1903.
Este grupo, feito co gallo do Salón de
Outono de París, marcárase como obxectivo mercar cada ano obras de arte por un
valor duns 2.750 francos (case un 9.000 euros da época) durante uns dez anos e
de artistas novos para seren vendidas dez anos despois. O grupo foi creado por
un marchante de arte, André Level, que convenceu aos seus irmáns e a un primo.
O único especialista en arte, André Level, mercará algunha tea
post-impresionista pero sobre todo fauvistas e…”Picassos”. Merca directamente
aos artistas, como Matisse e a marchantes, especialmente a Berthe Weill: tres
Matisse e unha ducia de obras de Picasso por un total de 2.750 francos.
En 1906, Level pídelle proponlle aos
seus socios que gasten todo o orzamento nun só artista, en Picasso. Ante a
demanda, outros marchantes tamén tratan de facerse con teas do malagueño.
En 1907, Picasso é quen se pon en
contacto con “A pel do oso”, ou se queredes, con André Level xa que os seus
primeiros marchantes deixaron de demandar as súas novas obras ante o camiño
tanto novidoso que estaba a tomar a súa carreira. Pablo necesita cartos. Ofrece
“A familia de saltimbanquis” que pintara en 1905 e sobre o que non recibira
unha oferta satisfactoria de Vollard. Level ofrecelle, sen embargo, 1.000
francos (máis de 3.000 euros). Entrégalle uns 300 como sinal e un mes despois o
resto do pactado. En 1909, Level merca “Cesta de froitas”.
Pablo Picasso. Familia de saltimbaquis. 1905, óleo sobre lienzo,
2,12 x 2,29 m . Washington, National
Gallery.
Ante as adquisicións de “A pel do oso”,
outros marchantes desexan volver contar cos favores de Picasso. Mais é Level
que merca en 1909 e 1910 as “Tres holandesas” (M.N.A.M. Centro G. Pompidou) e o
“Arlequín a cabalo” (colección Mellon, EUA). A partir de 1912 o pequeno
presuposto de “A pel do Oso” xa non da para mercar máis obra de Picasso.
Axiña pasaron os dez anos da fundación
deste peculiar grupo de investimento na arte máis actual, polo que organízase a
primeira venta en puxa (a primeira importante do século XX?) con campaña en
prensa e a elaboración dun coidado catálogo. Deste xeito o 2 de marzo de 1914 a
expectación é inmensa . No local onde se procederá a venta hai marchantes,
intelectuais, celebridades do momento. Que cantidade en vendas púidose acadar?
Pensade que o orzamento anual era de 2.750 francos… Pois nin máis nin menos que
116.545 francos (máis de 300.000 euros). Cuadriplicaron o investimento inicial
en tan só dez anos. De toda esa cantidade o 27 % corresponde a pezas de Pablo.
Cal sería a resposta da prensa
conservadora? Menudo escándalo se montou. Acusaron os compradores,
maioritariamente estranxeiros e moitos deles alemáns, de tratar de destruír a
arte nova dos franceses ao demandar obras de estranxeiros e dun mal gusto
manifesto.
A partir de entón, Picasso deixará de
ter necesidades económicas… cando ademais “A pel do oso” decidiu entregar a
cada artista o 20% do prezo acadado polas súas obras na poxa. Desde entón Level
e o malagueño serán amigos ata a morte do francés en 1946.
Bibliografía: Olivier Widmaier Picasso. Picasso. Retratos de familia. Madrid,
Algaba, 2003.
Publicado por
Antonio Martínez
en
07:30
1 comentarios
Enlaces a esta entrada
((•)) Escoita este post
Etiquetas:
Arte contemporánea,
Picasso,
Pintura contemporánea
Suscribirse a:
Entradas (Atom)












