16/9/19

Castro de Santa Tegra (A Guarda, Pontevedra)

Para información deste xacemento pódese consultar a Galipedia.







 



 







 

 

FOTOS: INICIARTE

9/9/19

Dolmen de la Velilla (Osorno, Palencia)




Monumento  megalítico formado por un  túmulo de terra asentado sobre unha base de calcarias machucadas e revestido por unha  coiraza de pequenas pedras.



No centro deste  montículo, de 20 metros de diámetro, áchase a cámara  mortuoria, delimitadas por grandes bloques de pedra en disposición  apaisada, isto é, botados sobre unha das súas caras maiores, no canto de postos en pé,  como é habitual nos dolmens. 

Na devandita cámara depositáronse os corpos de máis de 75 individuos, recubertos todos por unha capa de cinabrio, o cal se interpretou como xesto de carácter ritual. Acompañaban a estes restos humanos puntas de frechas e coitelos de  sílex, machadas  pulimentadas, contas de colar, punzóns e colgantes de óso e de cuncha, así como algúns ídolos. 



O conxunto funerario dátase en torno ao 3000 antes de Cristo.


En 1994 foi declarado Ben de Interese Cultural.

Máis información en Turismo de Osorno.

Fotos: INICIARTE

3/6/19

Vladimir Tatlin: Maqueta do Monumento á Terceira Internacional



Visitando o Centro Pompidou de Málaga puden, por vez primeira, contemplar esta obra. No facebook do museo pódese ler o seguinte:

Maqueta do Monumento á Terceira Internacional, 1919/1979.

Froito dun encargo do goberno  soviético, este fito da arquitectura  utópica e de propaganda constitúe  ademais o culmen da teoría  constructivista de Tatlin sobre a emancipación da superficie do lenzo en prol do espazo  tridimensional. Aínda que irrealizado, o seu  propósito era totalmente funcional: estaba destinado a acoller, nos seus 400 metros de altura, as oficinas da  administración da III Internacional, que estarían distribuídas nos catro corpos  xeométricos internos. A modo de Torre de  Babel, o movemento  helicoidal ascendente simboliza os ideais da  revolución e a  unión dos pobos na loita contra o capitalismo, en favor do progreso  histórico e dos valores universais.


Igualmente, na cartela da peza pódese ler:

O Monumento á III Internacional de Vladimir Tatlin tiña que superar a altura da Torre Eiffel; tiña que contar con edificios en rotación; un proxector tiña que mostrar mensaxes nas nubes. Esta torre, da cal Tatlin realizou unicamente unha maqueta, pasou á historia como un mito da arquitectura utópica. A proposta desta parede de imaxes é entender a súa importancia e o seu alcance en catro movementos: as fontes de inspiración de Tatlin para crear o seu Monumento, a fase de construción da maqueta orixinal –que non se conservou-, as diferentes reconstrucións levadas a cabo para exposicións en museos e, por último, a influencia desta obra nos artistas contemporáneos.


E para o mestre Argan:
A formación de Tatlin non é moi distinta da  Malevic, pero o seu é un programa concreto de acción política. Toda distinción entre as artes debe ser eliminada como residuo dunha xerarquía de clases; a pintura e a escultura son tamén construción (e non representación) e por tanto deben servirse dos mesmos materiais e dos mesmos procedementos técnicos que a arquitectura, a cal debe ser á vez funcional e visual, é dicir, debe visualizar a función. Xa non hai artes maiores e menores; como forma visible, unha cadeira non é tan distinta dunha escultura e unha escultura debe ser tan funcional como unha cadeira. A arte debe ter unha función concrtea no desenvolvemento da revolución. A excitación revolucionaria potencia as facultades inventivas e estas dan un sentido creativo á revolución. Hai que dar ao pobo incluso a sensación visual da revolución, do cambio de todo, empezando polas coordenadas de espazo e tempo. Os artistas convértense en xeniais directores do  entusiasmante “espectáculo” da revolución; son eles os que organizan as festas populares, as conmemoracións , os desfiles e as representacións teatrais.


Encargado de estudar o Monumento á Terceira Internacional (1919), Tatlin proxecta a súa Torre Eiffel proletaria: unha xigantesca espiral de tramado metálico que vira sobre si mesma e funciona como emisora de noticias e sinais. A cidade soviética debe ser unha estrutura e unha figura novas. A arte, que xa non pode ser representativa ao non quedar valores institucionalizados que representar, será informativa, visualizará momento a momento a historia que se fai e establecerá un circuíto de comunicación entre os membros da comunidade. É unha intuición  profética que non volverá ser tomada en consideración ata moitos anos máis tarde pero xa non no marco dunha revolución senón no da sociedade  neocapitalista ou de consumo.

Giulio Carlo  Argan. El arte moderno. Valencia, Fernando Torres, 1977,  pp. 397-399.



Vídeo sobre unha retrospectiva de Tatlin en Suiza:


Fotos: Iniciarte

27/5/19

Pablo Gargallo: O profeta


Pablo  Gargallo. O profeta (ou O gran profeta)
1933 (xeso), 1936 ( fundición en bronce) 
235 x 65 x 50 cm.

Utilización dos baleiros. Equilibrio entre a  verticalidade dominante e as liñas curvas que forman os laterais. Estudo de incidencia da luz. Concepción da figura desde o espazo interior. Ben puidesen ser estas as principais características desta obra  do artista aragonés.

Nunha recente visita ao Centro  Pompidou de Málaga puiden gozar da contemplación  desta emblemática escultura  cubista.

A partir da súa inicial concepción en xeso (1933) realizaríanse sete exemplares en bronce (aquí podedes localizalas)

Os volumes ausentes (o baleiro) están claramente reflectidos por elementos  curvos (obsérvese a fazula esquerda). É no rostro onde reflíctese toda a forza dramática deste personaxe inclinado lixeiramente cara adiante e cuberta cunha lixeira pel esquemática de cordeiro. A obra estrutúrase ao redor dun eixo central que está formado pola cabeza, a columna e a perna esquerda. A partir do mencionado eixo xorden os diferentes elementos do corpo mediante un xogo de curvas e  contracurvas.

O baleiro, “a transparencia da masa”, como a chamaba  Gargallo, é moito máis expresivo que os volumes tradicionais. O  báculo que sostén coa man esquerda é o símbolo do profeta, do guía. É un home en pleno arrebato de paixón, como se desprende da súa expresión  vehemente, pero cos seus macizos pés  sólidamente aferrados ao chan.

A  maleabilidade do bronce permite crear e desfacer tensións entre as formas convexas (que deixan deslizar a luz suavemente), as  cóncavas (que a reflicten) e o aire (que a deixa pasar sen interferencias)


20/5/19

César Portela: Faro en Punta Nariga



En Punta Nariga (Barizo, Malpìca) construiuse en 1995  este faro deseñado por César Portal con 50 metros de altura e 22 millas de alcance lumínico. Na web do arquitecto pódese ler o seguinte.




"No extremo oriental de Punta  Nariga, en plena Costa da Morte, sobre un agreste cantil golpeado polo mar e por incesantes temporais, construíuse este faro de 50 metros de altura de plano  focal e 22 millas de alcance luminoso. Neste contexto de  indómita natureza, un faro, coa súa presenza, introduce un novo factor dialéctico: o artificial. A secuencia cabo-faro-mar é  paradigmática e  mutante coas distintas épocas do ano e as horas do día.

Con tempo calmo e despexado, a quietude da contorna serena a imaxe e acrecenta o  estatismo do faro; en días  tormentosos, os cambios de luz e o movemento das nubes transmiten ao conxunto un constante dinamismo. De día, a solitaria silueta parece  dormitar de pé, mentres que á tardiña de súpeto cobra vida e comeza a facer chiscadelas e a emitir escintileos e refachos de luz que  rasgan as tebras e penétranse no mar.




O conxunto  edificatorio estrutúrase en catro corpos ben definidos. O primeiro constitúeo unha plataforma de acceso público, a modo de  basamento de planta triangular. O segundo corpo, de forma  prismática e base tamén triangular, inscrita na anterior, alberga os cuartos de instalacións e de almacén, na primeira planta, e as dependencias do  farero, na planta superior. A cuberta plana convértese nunha plataforma-miradoiro elevada sete metros sobre a anterior. O terceiro corpo constitúeo o fuste, un volume  cilíndrico de planta circular de 5,50  m de diámetro exterior e 25  m de altura. O cuarto, situado no máis alto coroando o conxunto, confórmao a lanterna. A relación e o contraste funcional e formal destes catro elementos, de xeometría ben definida, e deles co terreo en que se asintan e o mar que os rodea, constitúen a esencia do proxecto."




A construción do faro lembra á proa dun barco, coroada por unha escultura de bronce denominada Atlante. Esta estatua, obra do artista Manolo  Coia, é unha figura con forma entre un humano e unha gaivota a piques de voar. Sen dúbida, unha silueta perfecta para as marabillosas postas de sol de  Nariga. Para acabar a visita, podes subir ata a cuberta do faro, que se converte nun perfecto miradoiro ao Atlántico.


FOTOS: INICIARTE

13/5/19

The Icon, Melbourne. Australia



A cidade australiana de Melbourne resulta impactante entre outros motivos pola forza da súa característica cosntrución de rañaceos. Nesta ligazón da Wikipedia podedes ver algún dos máis sobranceiros. De camiño ao barrio de Santa Kilda atopámonos coa torre The Icon.

O estudo de arquitectura JCB e o artista  Matthew Johnson deseñaron un edificio de apartamentos de 17 andares cunha forma moi especial, asemellando bloques de Lego de distintas cores e diversos tamaños.
 

O tamaño dos bloques non é uniforme o que dá o toque distintivo, diferente e divertido. Para dar cor ao edificio, os seus deseñadores crearon unha malla expandida de aceiro, que bautizaron como ‘pel viva’. Conta con 40 cores diferentes e entre a luz natural e os movementos dos seus habitantes van cambiado de tonalidade. Mentres que pola noite mantense  tenuemente iluminada.

Foto de Michael Gazzola

Ademais de contar con 115 apartamentos dun a tres dormitorios, ten garaxe, rocho, aparcadoiro de bicicletas e algúns comercios e oficinas nos baixos. Ten un amplo espazo común cunha terraza ao aire libre con vistas aos grandes parques de ao redor e a baía do  Melbourne.

Foto de Michael Gazzola

É realmente un remanso de paz fronte aos rañaceos acristalados das beiras do río Yarra.

Texto baseado en El Idealista.

Fotos: Iniciarte e Michael Gazzola.

6/5/19

The Opera House, Sidney (e VI)



  Fachadas de vidro
Peter Hall, de Hall, Todd &  Littlemore, comezou a traballar nas paredes de cristal a principios de 1967, o material dos montantes era de aceiro en lugar de madeira  contrachapada. Este cambio requiría un material diferente ou protección para o lado exterior dos montantes, expostos a condicións marítimas. O formigón foi investigado pero con resultados estéticos inaceptables. Chegara o momento de revisar toda a filosofía das paredes de cristal. Isto fíxose a través dun taller, na oficina de Londres de Ove Arup & Partners.

Cando Utzon presentou o proxecto a concurso tiña definidas as principais ideas para o deseño, un podio  unificador, a decisión de dividir a sala de ópera e o teatro en dous edificios paralelos e outro máis pequeno para un restaurante, os tres con láminas de formigón voando por encima dos tres volumes. O arquitecto non considerou que a luz fose un requisito fundamental para un teatro de ópera ou concertos xa que estes xeralmente ocorren de noite. Pero as vistas sobre a baía de  Sidney, sobre todo no punto onde se levantarían os edificios son magníficas, polo que Utzon dá prioridade aos dous extremos curtos dos edificios principais, un dos bordos con vistas á baía, o outro á cidade, pensou nunha fachada acristalada debaixo das enormes cunchas. Cando realizou este deseño, Utzon aínda non viaxara nunca a Australia, cando o fixo foi cambiando a distribución das cristaleiras e cando finalmente decidiuse realizar a fachada, entre 1970-72, xa non estaba a en  Sidney e non se pode asegurar como serían realizadas polo seu deseñador orixinal.


Vidros
A elección do vidro para as fachadas foi un paso importante. O requisito principal era que fose un cristal de seguridade que puidese ser cortado no sitio. O vidro tépedo foi descartado, escolleuse o vidro  laminado. Debido á pouca información que se tiña naqueles anos sobre o uso deste tipo de cristal, en edificios, foi necesario poñer en marcha un proceso de investigación e probas. O  laminado finalmente seleccionado consistiu nunha capa de 12 mm de placa transparente ou vidro flotado e unha capa de 6 mm de vidro  polarizado en tons bronce, unidos entre si cunha dobre capa intermedia de 0,76 mm de  polivinil  butiral claro. A intención era evitar a tonalidade de ‘cristal verde’ á que se chegou se se seleccionou o vidro  laminado claro de 18 mm, ademais da vantaxe de protección solar proporcionada por cristais  tintados nas orientacións norte, moi expostas.

O matiz preciso, chamado demi-topaze, foi creado por un provedor de vidro en Francia e obtense a través dun proceso chamado “pota a presión”. O tamaño máximo de folla requirida no sitio foi de aproximadamente 4,0  m por 2,1 m.


Montantes
Para a estrutura do parteluz principal escolleuse aceiro, pola súa rixidez e forza. Os montantes estándar foron fabricados partir de dous tubos paralelos cun diámetro de 90 mm, centrados a 530 mm e unidos por unha placa  enrejada de 6 mm. Esta sección tiña a vantaxe de que a xeometría se podería resolver ao longo da liña central exterior e os detalles de conexión estándar poderían desenvolverse e ser aplicados a toda a gama de orientacións que se producisen.

Planos da obra en Wikiarquitectura.

TEXTO: WIKIARQUITECTURA

FOTOS: INICIARTE