14/5/18

Marina City. Chicago


Marina City
Rúa State, Chicago, Illinois, Estados Unidos de América.
Arquitecto: Bertrand Goldberg,  1964.

    Unha das obras que máis me chamaron a atención cando visitei Chicago foi este conxunto de torres.

Marina  City é un complexo de edificios de uso mixto (residencial e aparcadoiro) que ocupa toda unha mazá da Rúa  State en Chicago,  Illinois, Estados Unidos. Está situado na beira norte do Río Chicago no centro de Chicago, xusto enfronte do  Loop. O complexo componse de dúas torres de 65 plantas e 179  metros de altura con forma de  mazorca de millo. Tamén contén un auditorio con forma de cadeira de montar e un hotel de media altura, todos sobre unha plataforma elevada á beira do Río Chicago. Debaixo da plataforma, ao nivel do río, hai un pequeno porto deportivo para embarcacións de recreo, que dá nome ao complexo. Marina  City foi o primeiro edificio de Estados Unidos construído con guindastres torre.

Marina City foi construída por unha empresa conxunta de  Brighton  Construction  Company, propiedade de Thomas  J.  Bowler, e James  McHugh  Construction  Company. James  McHugh  Construction  Co. construiría posteriormente  Water  Tower  Place en 1976 e  Trump  International Hotel  and  Tower en 2009.

Marina City foi deseñada en 1959 polo arquitecto  Bertrand  Goldberg e completouse en 1964 cun custo de 36 millóns de dólares, financiados en gran medida pola unión de conserxes e  ascensoristas. Cando se completaron, as dúas torres eran os edificios residenciais máis altos do mundo e as estruturas de formigón armado máis altas do mundo. O complexo construíuse como unha “cidade dentro dunha cidade”, con numerosas instalacións como un teatro, ximnasio, piscina, pista de patinaxe sobre xeo, boleira, tendas e restaurantes, e, por suposto, un porto deportivo.

Marina  City foi o primeiro complexo de rañaceos residenciais da posguerra dos Estados Unidos e é recoñecido amplamente por comezar o renacemento residencial dos centros das cidades norteamericanas. O seu esquema de uso mixto residencial e oficinas e rañaceos con aparcadoiros nas primeiras plantas converteuse nun modelo de desenvolvemento urbano.

Arquitectura
As dúas torres teñen plantas idénticas. As dezanove plantas máis baixas forman un aparcadoiro espiral ao aire, que ten 896 prazas en cada edificio. O andar vinte de cada torre contén unha lavandería con vistas do Loop (zona centro de Chicago), mentres que as plantas 21 á 60 conteñen apartamentos (450 en cada torre). Na última planta, a 61, hai unha azotea ao aire libre. Accédese aos edificios por vestíbulos separados que comparten unha entreplanta baixa o terreo así como entradas pola praza, xunto á " House  of  Blues". Orixinalmente eran apartamentos de aluguer, pero en 1977 o complexo converteuse nunha comunidade de propietarios.



Os apartamentos de Marina City son únicos porque non conteñen case ningún ángulo recto no interior. En cada planta residencial, un corredor circular rodea o núcleo de ascensores, que ten 10 metros de diámetro, con 16 cuñas dispostas ao redor do corredor. Os apartamentos compóñense destas cuñas triangulares. Os baños e as cociñas sitúanse máis preto do vértice de cada cuña, cara ao interior do edificio. As zonas de estar ocupan as zonas máis exteriores de cada cuña. Cada cuña termina cun balcón  semicircular de 16,3  m2, separado das zonas de estar cunha ventá do chan ao teito. Debido a esta disposición, cada salón e dormitorio en Marina City ten un balcón.

As torres foron premiadas pola Sección de Nova York do  American  Institute  of  Architects en 1965 pola súa innovación.

Estas torres foron reiteradamente utilizadas pola cultura popular actual. Así a famosa banda de Chicago (gran concerto no 2016 no Palacio da Ópera da Coruña)  Wilco as puxo na portada do seu disco de 2002  Yankee Hotel  Foxtrot, polo que  en ocasións fixo que se chame a Mariña  City como " Wilco  Towers". Ademais aparecen nas portadas de numerosas gravacións de bandas musicais, vídeos  clips, anuncios, películas ou videoxogos.

Texto adaptado da Wikipedia.

Fotos actuais de INICIARTE.

Déixovos unha selección de videos:


7/5/18

Arte e literatura. Philip Kerr: "Si los muertos no resucitan".



Do libro  Si los muertos no resucitan  e co protagonista Bernie Gunther, o meu policía-detective privado da Alemaña Nazi preferido. Recomendo a serie de novelas de Kerr por reflictir a vida política e social da Alemaña do 30´e 40´.

Óleo sobre tea. 74,8 x 94 cm. Kunsthalle de Hamburgo


"Hay un cuadro de Caspar David Friedrich que condensa el estado de ánimo que tengo en estos momentos. Se titula El viajero ante un mar de niebla y, si alguna vez vas a Hamburho, vete a verlo a la galería de arte de la ciudad. Si no conoces el cuadro, es un hombre solitario que contempla un paisaje de picos lejanos y peñas escabrosas desde la cima de una montaña. Imagíname en una posición parecida, en la popa del SSManhattan, que me devuelve a Nueva York, mirando todo el tiempo hacia una Alemania agreste, escabrosa y cada vez más lejana en la que te has quedado tú, mi amor.

Mar de xeo. 1823-1824
Óleo sobre tea. 97 x 127 cm. Kunsthalle de Hamburgo

Si quieres imaginarte mi corazón, piensa en otro cuadro de Friedrich. Se titula El mar de hielo y se ve un barco, bueno, casi no se ve, aplastado entre grandes placas de hielo, en un paisaje más desolador que la superficie de la Luna. No sé donde está expuesto ese cuadro, porque yo sólo lo he visto en un libro. Sin embargo, representa muy bien la helada devastación en la que me encuentro ahora."


Philip Kerr. Si los muertos no resucitan. RBA

30/4/18

Frank Lloyd Wright: Fallingwater House

Un pouquiño de Wright nunca está de máis, aquí van uns videos:


23/4/18

F. Ll. Wright, a Igrexa Unitaria de Madison, 1947-1949



Hai xa algún anos estiven polos Estados de Illinois e Wisconsin en Norte América, onde Frank Lloyd Wright ten moitas das súas obras (algunas da cales xa pasaron por Iniciarte). No arquitectonicamente famoso Oak Park, Wright, construir unha igrexa, A Unitaria (lembrade a entrada neste blog). Mais non tiven oportunidade de achegarme ata Madison para apreciar outra igrexa unitaria. Para coñecela seguimos  o texto de Wikiarquitectura:

Trátase dun edificio que Wright deseñou para os Unitarios de  Madison que se caracteriza polo seu tellado que sobe  puntiagudo en diagonal cara ao ceo, como dúas mans xuntas en actitude de pregaria.

Como en moitas das súas obras, a iluminación  cenital é de gran importancia.

Este edificio sitúase na parte alta dun solar en  Shorewood Hills (Wisconsin), desde onde se pode seguir coa vista a suave pendente ata alcanzar o lago  Mendota situado cara ao norte.

Concepto
No deseño e a distribución da planta,  Wright parte dunha trama formada por triángulos. A xeometría derivada do uso consistente de ángulos a 60 e 120 graos vai máis aló de ser unha simple malla ordenadora para conducir tamén a elaboración dos alzados e da propia cuberta así como tamén a expresión dos seus contidos simbólicos.

Se o cadrado significa integridade, se a esfera significa universalidade, o triángulo significa aspiración. Esta é unha construción en actitude de rezo”, dirá  Wright ao referirse ao seu deseño.

Utilizando a figura do triángulo consegue elevar a cuberta expresando  reverencia sen necesidade de recorrer a un campanario, creando así o motivo máis importante na imaxe da igrexa: unha gran ventá de planta triangular,  rasgado  rítmicamente por lamas de madeira inclinadas que deixa pasar ao interior a luz uniforme proveniente do norte.

Conforme á idea dunha  unity este edificio é un centro social, unha sumatoria de lugares de reunión, de ensino e de culto, organizados a partir dunha espiña de circulación en dirección este-oeste.

Segundo as palabras do propio arquitecto: “Os unitarios cren na unidade de todas as cousas. Ben, entón eu tentei construír un edificio que expresase esta idea de suprema unidade. Como ven, a planta é triangular. Tamén o tellado é triangular e desa  triangulación (aspiración) procede esa expresión de  veneración, sen necesidade de campanario.”

Na Igrexa Unitaria pódese apreciar como o  unitarismo dos meus antepasados maniféstase nun edificio creado por un dos seus descendentes.”

Espazos
O acceso desde o parque prodúcese por unhas escaleiras situadas no á este, protexidas pola cuberta en  voladizo. Desde o acceso seguimos cara á sala principal seguindo un percorrido de dimensións reducidas desde o que se pode ter unha vista previa do lago, ou acceder á recepción, a cociña, as oficinas, ou os aseos, que miran cara ao sur.

O espazo  diáfano da gran nave da igrexa está dividido en dous ámbitos: un máis baixo orientado cara a sur que alberga a cheminea e algúns asentos a modo de  hall de reunión dos fieis á saída do culto. Este espazo está separado do principal mediante unha cortina de cor vermella, púrpura e verde que ao abrirse permite ampliar a capacidade da estancia ata 400 persoas. Como adoita ser habitual noutras igrexas unitarias, este espazo ten un carácter  polifuncional xa que as cadeiras, expresamente deseñadas por  Wright, pódense quitar e almacenar baixo o púlpito.

Este elévase sobre un  zócalo de pedra no extremo norte e sobre el atópase o coro, cuberto cun plano que focaliza o son cara aos fieis congregados. Máis aló do espazo principal en dirección oeste sitúase a escola dominical, un grupo de aulas encostadas cuxas paredes seguen a dirección da trama triangular e comunicadas por un corredor desde o que se pode saír ao exterior e gozar as vistas. A este á agrégaselle un apéndice en dirección suroeste, para aloxar a vivenda do predicador.

Estrutura
Os muros son  portantes e son de pedra calcaria mentres que a cuberta é un armazón de madeira revestido exteriormente con chapas de cobre e  xeso no interior.

As citas en cursiva proceden de Bruce Brooks Pfeiffer. Wright. Taschen, 2004.

Para profundar na arquitectura serodia do arquitecto recomendo o artigo de A. González Capitel.

16/4/18

Vivendas en Perillo (Oleiros, A Coruña)

Fotos desde a Rúa Francisco Taxes de Perillo (Oleiros, A Coruña). Deseños interesantes. Na mesma zona hai auténticos pazos neo-barrocos do XXI.






14/4/18

Sol Lewit e as cores republicanas

Co gallo da conmemoración do día da II República, deixo unas fotos do mural de Sol Lewit "Splat 2001" no Caixaforum de Barcelona.

Maís información sobre este mural na seguinte ligazón.





9/4/18

Rubens: As tres grazas

26/3/18

Sen comentarios: capela de Aghia Dynami en Atenas


Hai xa tempo Iniciarte publicara  unhas fotos de Fran Méndez sobre esta capela. Toca agora poner as miñas fotos e anotar algo sobre a edificación.

Na intersección das rúas  Metropoleos e  Pentelis no centro de Atenas, e nun barrio que adoitaba chamarse " Rodakio", atópase a pintoresca igrexa de  Aghia  Dynami (O Poder Santo da Virxe), completamente rodeada polo moderno edificio de Hotel  Electra Metropolis.

A igrexa foi erixida no século  XVI sobre as ruínas dun antigo templo de Hércules. O nome  Aghia  Dynami refírese á Virxe María e déuselle á igrexa para que todas as mulleres atenienses embarazadas desen a luz a nenos fortes. Por esta razón, a celebración da igrexa ten lugar o 9 de setembro, día do nacemento da Virxe María.

Esta pequena igrexa pertence ao tipo de basílica abovedada dun corredor. As súas paredes están decoradas con murais, que representan, entre outros,  Aghia  Aikaterini,  Aghia  Kyriaki,  Aghia  Filothei,  Aghios  Ierotheos,  Aghios  Dimitrios, así como a Decapitación de San Xoán Bautista. Debaixo do piso do santuario hai unha gran cova subterránea de aproximadamente 15 metros de longo, que continúa ata un túnel que, segundo a lenda, adoitaba chegar ata a área de  Kaissariani. É nesta cova que, segundo a lenda, durante os anos da ocupación turca os sacerdotes esconderan os tesouros eclesiásticos e os documentos e arquivos da igrexa que, con todo, foron destruídos durante a invasión dos turcos en Atenas baixo  Omer Vryonis.

Máis tarde, en 1963, construíuse un campanario sobre a pasaxe á cova que prohibía o acceso a el. Durante a Guerra da Independencia de 1821 contra os turcos, a lenda di que a través doutro túnel que comezou na cova e que remataba ao pé da Acrópole, a Resistencia levaba municións e necesidades para reforzar aos patriotas gregos. A igrexa adoitaba estar rodeada por varios outros edificios que foron demolidos despois da liberación, polo que a rúa  Metropoleos ampliaríase para atender as crecentes necesidades de tráfico.

A igrexa pertence ao Santo Mosteiro da Asunción en  Penteli en  Attica, preto de Atenas. A igrexa foi restaurada en 1912. En 1963 agregaron o campanario sobre a súa entrada.

Texto procedente de: Athenskey.


Fotos: INICIARTE

19/3/18

Castro Dares (Quiroga, Lugo)

 

Como ben saberedes estou namorado do Courel e dos seus castros. Especialmente dos castros de Vilar e da Torre. Nunha pasada andaina tiven a oportunidade de subir (cese mil metros de ascenso practicamente en vertical) ata o Castro Dares ou de Ares.
Parapeto defensivo antes de chegar á croa

O Castro Dares atópase situado entre os lugares de Margaride e As Covas, na confluencia das parroquias de Quintá do Lor e Augasmestas. O esporón de lousa sobre o que se asenta o castro, de 70 metros de lonxitude e 30 metros de ancho, ten unha orientación norte-sur.


Debido ás diferentes actuacións realizadas na súa contorna, na actualidade as súas características morfolóxicas e construtivas orixinais pasan totalmente desapercibidas, ao terse repoboado forestalmente toda a súa contorna e construído sobre o propio castro un miradoiro que cubriu boa parte do mesmo.


Pola súa situación xeográfica e orográfica privilexiada, o castro cumpre tamén a función de miradoiro natural, con fermosas vistas cara ao Val de Quiroga, río Sil e cumios que os rodean. O esporón onde se sitúa prolóngase cara ao sur ata as marxes do río Sil, conformando un dos pregamentos xeolóxicos máis interesantes da comarca.


Se quixerades coñecer un pouco máis sobre os castro desta serra recoméndovos o libro de Sonia María García García, O libro do Courel da editorial Belagua.


12/3/18

Mosteiro de san Salvador de Bergondo (Bergondo, A Coruña)


Na mañá dun domingo pasado achegueime coa bici ata este mosteiro para tirar algunhas fotos co móbil.

A páxina bergondo.gal (hai planos da planta) conta o seguinte:
               
Segundo probas documentais, xa existía no ano 1138, cando era abade Frei Recendus. Tamén hai constancia da súa existencia por un documento no que se relata o preito que mantiveron en 1140 os habitantes do concello co arcebispo de Compostela sobre os dereitos de pesca das augas do río Mandeo e a explotación das salinas de ríaa, que os composteláns non querían compartir con eles.

No ano 1256 foi posto baixo a protección do rei Afonso X, e máis tarde baixo a dos Condes de Andrade, que fixeron reformas e ampliacións, testemuño do cal son os numerosos escudos pétreos e os xabaríns esculpidos na igrexa.

No ano 1509, coa reforma ordenada polos Reis Católicos pasou a ser priorato dependente de San Martiño Pinario de Compostela.

Foi declarado Monumento histórico-artístico de carácter nacional no ano 1973.


Descrición:
Trátase dun antigo convento bieito, do que actualmente consérvase en bo estado a igrexa, aínda que moi reformada. Presenta planta basilical de tres naves e tres ábsidas. As naves están divididas en catro compartimentos, divididos por alicerces con semicolumnas encostadas, que sosteñen os arcos apuntados.

As ábsidas están cubertas por bóvedas de canón e de cuarto de esfera. A cuberta é de madeira a dúas augas.

As paredes da igrexa están sostidas por sólidos contrafortes e a fachada principal está adornada con arquivoltas semicirculares sobre columnas acobadadas. A porta do templo ten dous pares de columnas con capiteis de follas e con bases tóricas, que soportan un dobre arco abucinado, esculpido con axadrezado e relevos. Dúas ménsulas sosteñen o tímpano adornado soamente cuns arcos de medio punto. A consecuencia dunha reforma perdeu a espadana e o rosetón románico.

No presbiterio e no muro sur pódense ver dous interesantes sarcófagos medievais.

No seu tellado consérvase o emblema do xabarín, símbolo dos Andrade, familia que sufragou os gastos causados por un incendio do século XIV.

A capela de Santa Catalina, encostada ao muro sur, está datada entre os séculos XIV e XV. Presenta bóveda de crucería e columnas acobadadas. Conserva tamén sarcófagos medievais.

O claustro do mosteiro foi obxecto de rehabilitación parcial no ano 2004 por parte da Xunta de Galicia, despois de que a finais do século XX comezasen os labores de limpeza da contorna do edificio, a cargo de varias escolas taller.


Pola súa banda o profesor Yzquierdo Perrín afirma o seguinte:

A construción da igrexa debeuse producir a finais do século XII, como evidencia a cabeceira e os motivos ornamentais que nela se ven. A este momento pode corresponder tamén a distribución das naves: as partes altas e, en particular, os arcos apuntados non deben ser anteriores, polo menos os faixóns, á restauración da segunda metade do século XIV, á que non foron alleos os Andrade. Desta maneira, logrouse unha hábil mestura de elementos románicos e góticos.
 

(…) Maila as destrucións do incendio do século XIV, a igrexa mantén o seu esquema xeral anterior e especialmente a cabeceira  consérvase íntegra. Ten tres ábsidas semicirculares, que se abren a outras tantas naves divididas en catro tramos por piares de sección cruciforme; as columnas serven de soporte aos arcos formeiros, apuntados e dobrados, igual cós faixóns nos que se apoia o teito de madeira que cobre as naves. A decoración dos capiteis dos formeiros é máis románica cá dos faixóns, xa góticos. Os arcos triunfais son, sen embargo, de medio punto, dobrados, e o superior da capela maior está moldurado; o menor apoia en columnas encaixadas rematadas por capiteis zoo-mórficos. Sobre o arco triunfal ábrese un pequeno rosetón con decoración xeométrica, que debuxa unha estrela de seis puntas a partir dun pequeno círculo central. (…) Pouco frecuente resulta que cada unha das capelas teña un tramo recto diante da súa cabeceira semicircular, co seu correspondente arco faixón, as bóvedas de canón e cuarto de esfera. Ventás abucinadas con arcos dobrados e moldurados na capela maior.

O exterior da cabeceira presenta contrafortes prismáticos nas tres ábsidas e as ventas que nelas se abren repiten o esquema que se acaba de ver no interior. Á ábsida sur uníuselle por este lado unha capela rectangular dedicada a Santa Catalina, que, segundo Castillo, data “de finais do século XIV ou principios do XV”. Os beirados da cabeceira románica presentan canzorros con rolos e tarxetas. A cuberta da capela central decórase con billetes grosos e as das laterais cunha liña en zigzag.

Os muros laterais das naves queda divididos en catro tramos por contrafortes cun remate graduado que data da restauración gótica. Outros parecidos flanquean a fachada e a portada occidental. Esta mantén unha tripla arquivolta de medio punto erosionada, pero na que quedan aínda restos de decoración xadrezadas nasa restas e nas roscas. Os dous primeiros arcos apóianse en columnas acobadadas, con capiteis de duras e esquemáticas follas en dúas ou tres ordes, O tímpano, con festón de arquiños como única decoración, carga en ángulos xeométricos. O resto da fachada é moi posterior.




Ramón Yzquierdo Perrín. Arte Medieval (I). En Galicia. Arte. A Coruña, Hércules,  1993, páxinas 431-433.



Podedes ver o seu interior en 360º.