5/6/18

Sen comentarios: acceso a vivenda colectiva en Oleiros

Na rúa Nelson Mandela de Perillo (Oleiros, A Coruña). Piar e columna previos á porta. Seguro que todo está ben.





28/5/18

Moncho Amigo. "Queimacasas"


Queimacasas. Ca. 2000
Paseo marítimo de Balarés (Ponteceso, A Coruña)
Aceiro cortén, 1000 x 1000 x 300 cm.

Coa compaña de Marta Moreira, achegueime a contemplar o estado de esta obra do benquerido escultor Moncho Amigo, coñecedores da súa preocupación pola acción do mar nas patas do seu "Queimacasas". Debe ser esta a única obra ao que Moncho Amigo púxolle título.
Moncho Amigo na súa obra (a foto é súa)

Obra encargada pola Deputacion da Coruña a cargo do 1% cultural do proxecto de acondicionamento da contorna da Praia de Balarés en Ponteceso. Coa colaboración do arquitectos da obra Quintáns, Raya eCrespo instalouse o conxunto escultórico que representa unha forma de crustáceo que adopta o nome de Queimacasas e que remite formalmente aos fíos dunha lámpara de incandescencia, na súa evocación do pasado do peirao de Balarés, lugar de carga do volframio, que se extraía en diversas minas da comarca. O mineral, escaso na cortiza terrestre, utilizábase para a fabricación de lámpadas incandescentes, electrodos non consumibles de soldaduras e en resistencias eléctricas.

A asociación de ideas do crustáceo como referente icónico da zona, a súa asociación co fíos das lámpadas domésticas e coas minas do material coas que se fabrica, serven para realizar  unha escultura en aceiro cortén de gran formato que preside o paseo marítimo da Praia de Ponteceso.



Novamente o enxeño e a imaxinación do artista é a fonte de inspiración para crear formas sinxelas que crean asociación de ideas coa contorna a través da forma e do título. 

Desde un punto de vista espacial a elección do lugar para instalar a escultura de carácter público, enlaza o urbanismo coa natureza e permite ao camiñante, debido ao seu gran formato recórrela e adentrarse no seu interior. Aínda que a idea puidera ter concordancias coa escultura “Mamá”, a araña de Louise Bourgeois, as formas e a síntese de “Queimacasas” aportan un contido conceptual completamente diferente ao da obra da artista franco-americana. 









Texto Antonio Garrido Moreno incluído en Catálogo del Patrimonio Artístico de la Diputación de A Coruña. Vol I. A Coruña, 2011. páx. 182-183.

21/5/18

Vier Arquitectos: Cafetería e equipamentos na praia de Balarés (Ponteceso, A Coruña)



Arquitectos:Antonio Raya, Cristóbal Crespo y Carlos Qvintáns.
Cliente: Deputación da Coruña.
Datas: Proxecto: Maio 1998 (1ª Fase) - Novembro 2001 (2ª Fase) |  Finalizado: 2000 (1ª Fase) - 2002 (2ª Fase).
Superficie construida: 232,32 m2.




1ª Fase
O obxecto deste proxecto é a construción duns servizos para uso dos visitantes á praia, unhas dependencias para a Cruz Vermella e un edificio que alberga unha cafetería e restaurante.

O proxecto aproveita unha antiga construción de carga de  wólfram que existe no porto para colocarse sobre as distintas plataformas que xa existen. As dependencias destinadas a servizos e Cruz Vermella dispóñense no punto máis baixo para, desta forma, consolidar e reformar a plataforma máis baixa. A cafetería e restaurante formalízanse nun prisma de formigón cunha gran abertura orientada ao mar e outras de menos tamaño nos laterais por onde se realiza a entrada. Todos os ocos deste prisma pódense pechar e protexer cunhas portas  corredeiras de madeira. O prisma dispón dun espazo parcialmente cuberto que conforma un patio ao que se abre a cafetería e restaurante.


2ª Fase
O obxecto desta segunda fase é complementar o sistema de servizos ofertado aos usuarios da Praia de  Balarés e a súa contorna.  Concibido inicialmente como unha instalación para uso exclusivo na estación estival, a áspera climatoloxía, a atractiva contorna natural e as condicións de xestión e concesión aconsellan prever as condicións necesarias para garantir o uso continuado ao longo de todo o ano do restaurante e os aseos, polo que nesta fase incorpóranse elementos e recursos construtivos destinados a tal propósito. Concretamente, un pequeno almacén subterráneo para uso do restaurante en zona adxacente ao mesmo e con servizo ao exterior, e un  toldillo para venda de xeados nun dos muros, ademais doutras pequenas intervencións como biombos para defensa contra o vento, canalizacións para instalacións, etc.

Por outra banda, no momento da redacción desta fase coexistían as obras executadas na primeira fase con elementos de mobiliario urbano descontextualizados e incoherentes coa linguaxe arquitectónica e paisaxística empregado na parte construída. Preténdese resolver esta deficiencia, que afecta gravemente á calidade ambiental, substituíndo devanditos elementos (duchas, papeleiras, etc.) por outros cuxa concepción formal e material sexa máis discreta e acorde coa contorna natural e construída. Así, empréganse pavimentos de madeira tratada para o seu uso en exteriores en camiños e percorridos e elementos prefabricados de formigón en pavimentos de duchas e defensas no peirao.

Por último, destacar que foi intención prioritaria preservar as extraordinarias condicións ambientais e naturais da contorna da Praia de  Balarés, polo menos na zona de actuación, polo que existiu unha especial preocupación por non saturar o ámbito de elementos estraños ao mesmo. Con todo, se  botaba en falta un elemento escultórico de carácter simbólico que caracterizase a zona, inquietude que se compartiu co escultor coruñés  Moncho Amigo. Froito das súas reflexións e aberta colaboración co proxecto, propúxose incluír unha peza de aceiro inoxidable no bordo do peirao no seu encontro coa roca, un dispositivo orientado cara ao mar que evoque os tempos da descarga do  wólfram, coa estética precisa e rotunda dos enxeños mecánicos da década dos anos 40, e que no seu interior albergase o mecanismo máis divertido e inocuo que puidese imaxinarse: un xigantesco  calidoscopio. Á parte do interese artístico da obra, é evidente que tanto a súa calidade como o seu compoñente lúdica (é fácil imaxinar o brillo do aceiro ao reflectir os raios de sol nas diferentes horas do día e as súas tonalidades) dotarán á contorna dun valor engadido infinitamente superior ao do custo material da peza expresado no proxecto.

Texto: Vier.
Fotos: Iniciarte.

14/5/18

Marina City. Chicago


Marina City
Rúa State, Chicago, Illinois, Estados Unidos de América.
Arquitecto: Bertrand Goldberg,  1964.

    Unha das obras que máis me chamaron a atención cando visitei Chicago foi este conxunto de torres.

Marina  City é un complexo de edificios de uso mixto (residencial e aparcadoiro) que ocupa toda unha mazá da Rúa  State en Chicago,  Illinois, Estados Unidos. Está situado na beira norte do Río Chicago no centro de Chicago, xusto enfronte do  Loop. O complexo componse de dúas torres de 65 plantas e 179  metros de altura con forma de  mazorca de millo. Tamén contén un auditorio con forma de cadeira de montar e un hotel de media altura, todos sobre unha plataforma elevada á beira do Río Chicago. Debaixo da plataforma, ao nivel do río, hai un pequeno porto deportivo para embarcacións de recreo, que dá nome ao complexo. Marina  City foi o primeiro edificio de Estados Unidos construído con guindastres torre.

Marina City foi construída por unha empresa conxunta de  Brighton  Construction  Company, propiedade de Thomas  J.  Bowler, e James  McHugh  Construction  Company. James  McHugh  Construction  Co. construiría posteriormente  Water  Tower  Place en 1976 e  Trump  International Hotel  and  Tower en 2009.

Marina City foi deseñada en 1959 polo arquitecto  Bertrand  Goldberg e completouse en 1964 cun custo de 36 millóns de dólares, financiados en gran medida pola unión de conserxes e  ascensoristas. Cando se completaron, as dúas torres eran os edificios residenciais máis altos do mundo e as estruturas de formigón armado máis altas do mundo. O complexo construíuse como unha “cidade dentro dunha cidade”, con numerosas instalacións como un teatro, ximnasio, piscina, pista de patinaxe sobre xeo, boleira, tendas e restaurantes, e, por suposto, un porto deportivo.

Marina  City foi o primeiro complexo de rañaceos residenciais da posguerra dos Estados Unidos e é recoñecido amplamente por comezar o renacemento residencial dos centros das cidades norteamericanas. O seu esquema de uso mixto residencial e oficinas e rañaceos con aparcadoiros nas primeiras plantas converteuse nun modelo de desenvolvemento urbano.

Arquitectura
As dúas torres teñen plantas idénticas. As dezanove plantas máis baixas forman un aparcadoiro espiral ao aire, que ten 896 prazas en cada edificio. O andar vinte de cada torre contén unha lavandería con vistas do Loop (zona centro de Chicago), mentres que as plantas 21 á 60 conteñen apartamentos (450 en cada torre). Na última planta, a 61, hai unha azotea ao aire libre. Accédese aos edificios por vestíbulos separados que comparten unha entreplanta baixa o terreo así como entradas pola praza, xunto á " House  of  Blues". Orixinalmente eran apartamentos de aluguer, pero en 1977 o complexo converteuse nunha comunidade de propietarios.



Os apartamentos de Marina City son únicos porque non conteñen case ningún ángulo recto no interior. En cada planta residencial, un corredor circular rodea o núcleo de ascensores, que ten 10 metros de diámetro, con 16 cuñas dispostas ao redor do corredor. Os apartamentos compóñense destas cuñas triangulares. Os baños e as cociñas sitúanse máis preto do vértice de cada cuña, cara ao interior do edificio. As zonas de estar ocupan as zonas máis exteriores de cada cuña. Cada cuña termina cun balcón  semicircular de 16,3  m2, separado das zonas de estar cunha ventá do chan ao teito. Debido a esta disposición, cada salón e dormitorio en Marina City ten un balcón.

As torres foron premiadas pola Sección de Nova York do  American  Institute  of  Architects en 1965 pola súa innovación.

Estas torres foron reiteradamente utilizadas pola cultura popular actual. Así a famosa banda de Chicago (gran concerto no 2016 no Palacio da Ópera da Coruña)  Wilco as puxo na portada do seu disco de 2002  Yankee Hotel  Foxtrot, polo que  en ocasións fixo que se chame a Mariña  City como " Wilco  Towers". Ademais aparecen nas portadas de numerosas gravacións de bandas musicais, vídeos  clips, anuncios, películas ou videoxogos.

Texto adaptado da Wikipedia.

Fotos actuais de INICIARTE.

Déixovos unha selección de videos:


7/5/18

Arte e literatura. Philip Kerr: "Si los muertos no resucitan".



Do libro  Si los muertos no resucitan  e co protagonista Bernie Gunther, o meu policía-detective privado da Alemaña Nazi preferido. Recomendo a serie de novelas de Kerr por reflictir a vida política e social da Alemaña do 30´e 40´.

Óleo sobre tea. 74,8 x 94 cm. Kunsthalle de Hamburgo


"Hay un cuadro de Caspar David Friedrich que condensa el estado de ánimo que tengo en estos momentos. Se titula El viajero ante un mar de niebla y, si alguna vez vas a Hamburho, vete a verlo a la galería de arte de la ciudad. Si no conoces el cuadro, es un hombre solitario que contempla un paisaje de picos lejanos y peñas escabrosas desde la cima de una montaña. Imagíname en una posición parecida, en la popa del SSManhattan, que me devuelve a Nueva York, mirando todo el tiempo hacia una Alemania agreste, escabrosa y cada vez más lejana en la que te has quedado tú, mi amor.

Mar de xeo. 1823-1824
Óleo sobre tea. 97 x 127 cm. Kunsthalle de Hamburgo

Si quieres imaginarte mi corazón, piensa en otro cuadro de Friedrich. Se titula El mar de hielo y se ve un barco, bueno, casi no se ve, aplastado entre grandes placas de hielo, en un paisaje más desolador que la superficie de la Luna. No sé donde está expuesto ese cuadro, porque yo sólo lo he visto en un libro. Sin embargo, representa muy bien la helada devastación en la que me encuentro ahora."


Philip Kerr. Si los muertos no resucitan. RBA

30/4/18

Frank Lloyd Wright: Fallingwater House

Un pouquiño de Wright nunca está de máis, aquí van uns videos:


23/4/18

F. Ll. Wright, a Igrexa Unitaria de Madison, 1947-1949



Hai xa algún anos estiven polos Estados de Illinois e Wisconsin en Norte América, onde Frank Lloyd Wright ten moitas das súas obras (algunas da cales xa pasaron por Iniciarte). No arquitectonicamente famoso Oak Park, Wright, construir unha igrexa, A Unitaria (lembrade a entrada neste blog). Mais non tiven oportunidade de achegarme ata Madison para apreciar outra igrexa unitaria. Para coñecela seguimos  o texto de Wikiarquitectura:

Trátase dun edificio que Wright deseñou para os Unitarios de  Madison que se caracteriza polo seu tellado que sobe  puntiagudo en diagonal cara ao ceo, como dúas mans xuntas en actitude de pregaria.

Como en moitas das súas obras, a iluminación  cenital é de gran importancia.

Este edificio sitúase na parte alta dun solar en  Shorewood Hills (Wisconsin), desde onde se pode seguir coa vista a suave pendente ata alcanzar o lago  Mendota situado cara ao norte.

Concepto
No deseño e a distribución da planta,  Wright parte dunha trama formada por triángulos. A xeometría derivada do uso consistente de ángulos a 60 e 120 graos vai máis aló de ser unha simple malla ordenadora para conducir tamén a elaboración dos alzados e da propia cuberta así como tamén a expresión dos seus contidos simbólicos.

Se o cadrado significa integridade, se a esfera significa universalidade, o triángulo significa aspiración. Esta é unha construción en actitude de rezo”, dirá  Wright ao referirse ao seu deseño.

Utilizando a figura do triángulo consegue elevar a cuberta expresando  reverencia sen necesidade de recorrer a un campanario, creando así o motivo máis importante na imaxe da igrexa: unha gran ventá de planta triangular,  rasgado  rítmicamente por lamas de madeira inclinadas que deixa pasar ao interior a luz uniforme proveniente do norte.

Conforme á idea dunha  unity este edificio é un centro social, unha sumatoria de lugares de reunión, de ensino e de culto, organizados a partir dunha espiña de circulación en dirección este-oeste.

Segundo as palabras do propio arquitecto: “Os unitarios cren na unidade de todas as cousas. Ben, entón eu tentei construír un edificio que expresase esta idea de suprema unidade. Como ven, a planta é triangular. Tamén o tellado é triangular e desa  triangulación (aspiración) procede esa expresión de  veneración, sen necesidade de campanario.”

Na Igrexa Unitaria pódese apreciar como o  unitarismo dos meus antepasados maniféstase nun edificio creado por un dos seus descendentes.”

Espazos
O acceso desde o parque prodúcese por unhas escaleiras situadas no á este, protexidas pola cuberta en  voladizo. Desde o acceso seguimos cara á sala principal seguindo un percorrido de dimensións reducidas desde o que se pode ter unha vista previa do lago, ou acceder á recepción, a cociña, as oficinas, ou os aseos, que miran cara ao sur.

O espazo  diáfano da gran nave da igrexa está dividido en dous ámbitos: un máis baixo orientado cara a sur que alberga a cheminea e algúns asentos a modo de  hall de reunión dos fieis á saída do culto. Este espazo está separado do principal mediante unha cortina de cor vermella, púrpura e verde que ao abrirse permite ampliar a capacidade da estancia ata 400 persoas. Como adoita ser habitual noutras igrexas unitarias, este espazo ten un carácter  polifuncional xa que as cadeiras, expresamente deseñadas por  Wright, pódense quitar e almacenar baixo o púlpito.

Este elévase sobre un  zócalo de pedra no extremo norte e sobre el atópase o coro, cuberto cun plano que focaliza o son cara aos fieis congregados. Máis aló do espazo principal en dirección oeste sitúase a escola dominical, un grupo de aulas encostadas cuxas paredes seguen a dirección da trama triangular e comunicadas por un corredor desde o que se pode saír ao exterior e gozar as vistas. A este á agrégaselle un apéndice en dirección suroeste, para aloxar a vivenda do predicador.

Estrutura
Os muros son  portantes e son de pedra calcaria mentres que a cuberta é un armazón de madeira revestido exteriormente con chapas de cobre e  xeso no interior.

As citas en cursiva proceden de Bruce Brooks Pfeiffer. Wright. Taschen, 2004.

Para profundar na arquitectura serodia do arquitecto recomendo o artigo de A. González Capitel.

16/4/18

Vivendas en Perillo (Oleiros, A Coruña)

Fotos desde a Rúa Francisco Taxes de Perillo (Oleiros, A Coruña). Deseños interesantes. Na mesma zona hai auténticos pazos neo-barrocos do XXI.






14/4/18

Sol Lewit e as cores republicanas

Co gallo da conmemoración do día da II República, deixo unas fotos do mural de Sol Lewit "Splat 2001" no Caixaforum de Barcelona.

Maís información sobre este mural na seguinte ligazón.





9/4/18

Rubens: As tres grazas

26/3/18

Sen comentarios: capela de Aghia Dynami en Atenas


Hai xa tempo Iniciarte publicara  unhas fotos de Fran Méndez sobre esta capela. Toca agora poner as miñas fotos e anotar algo sobre a edificación.

Na intersección das rúas  Metropoleos e  Pentelis no centro de Atenas, e nun barrio que adoitaba chamarse " Rodakio", atópase a pintoresca igrexa de  Aghia  Dynami (O Poder Santo da Virxe), completamente rodeada polo moderno edificio de Hotel  Electra Metropolis.

A igrexa foi erixida no século  XVI sobre as ruínas dun antigo templo de Hércules. O nome  Aghia  Dynami refírese á Virxe María e déuselle á igrexa para que todas as mulleres atenienses embarazadas desen a luz a nenos fortes. Por esta razón, a celebración da igrexa ten lugar o 9 de setembro, día do nacemento da Virxe María.

Esta pequena igrexa pertence ao tipo de basílica abovedada dun corredor. As súas paredes están decoradas con murais, que representan, entre outros,  Aghia  Aikaterini,  Aghia  Kyriaki,  Aghia  Filothei,  Aghios  Ierotheos,  Aghios  Dimitrios, así como a Decapitación de San Xoán Bautista. Debaixo do piso do santuario hai unha gran cova subterránea de aproximadamente 15 metros de longo, que continúa ata un túnel que, segundo a lenda, adoitaba chegar ata a área de  Kaissariani. É nesta cova que, segundo a lenda, durante os anos da ocupación turca os sacerdotes esconderan os tesouros eclesiásticos e os documentos e arquivos da igrexa que, con todo, foron destruídos durante a invasión dos turcos en Atenas baixo  Omer Vryonis.

Máis tarde, en 1963, construíuse un campanario sobre a pasaxe á cova que prohibía o acceso a el. Durante a Guerra da Independencia de 1821 contra os turcos, a lenda di que a través doutro túnel que comezou na cova e que remataba ao pé da Acrópole, a Resistencia levaba municións e necesidades para reforzar aos patriotas gregos. A igrexa adoitaba estar rodeada por varios outros edificios que foron demolidos despois da liberación, polo que a rúa  Metropoleos ampliaríase para atender as crecentes necesidades de tráfico.

A igrexa pertence ao Santo Mosteiro da Asunción en  Penteli en  Attica, preto de Atenas. A igrexa foi restaurada en 1912. En 1963 agregaron o campanario sobre a súa entrada.

Texto procedente de: Athenskey.


Fotos: INICIARTE