Mostrando entradas con la etiqueta Surrealismo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Surrealismo. Mostrar todas las entradas

29/5/09

René Magritte: novo museo en Bruxelas

Reportaxe no ABC sobre o novo museo de René Magritte en Bruxelas:

Nada é o que parece na súa obra. Pintou unha pipa e baixo ela escribiu: «Isto non é unha pipa». Anos máis tarde volveu pintar outra coa inscrición: «Isto segue sen ser unha pipa». René Magritte creou un universo fantástico onde conviven homes con bombín, mazás con antifaz, aves que se transforman en follas... Logrou que fose noite e día ao mesmo tempo e deu forma de paxaros e mulleres ao ceo, ese magnético ceo Magritte dun azul intenso, cuberto de nubes, que se converteu no seu aceno de identidade, pero que onte non lucía en Bruxelas.

O seu orixinal e personalísimo mundo está infestado de imaxes tan belas e suxestivas como estrañas. A René Magritte, o home do bombín, gustábanlle as adivinanzas que non se podían resolver, os misterios inexplicables. «Non hai respostas nas miñas pinturas -dicía-, só preguntas». Tanto el como a súa obra son un enigma. Para tratar de resolvelo, aínda que se fracase no intento, o mellor será visitar o novo Museo Magritte, que o próximo 2 de xuño abre as súas portas nun rehabilitado edificio do século XVIII, o palacio Altenloh, en pleno corazón de Bruxelas. Concibiuse a semellanza dos museos dedicados a Van Gogh e Klee en Amsterdam e Berna, respectivamente.

Magritte regresa a Bruxelas, a súa cidade máis querida: estudou na súa Academia de Belas Artes, alí expuxo en solitario por primeira vez, casou con Georgette, pasou os seus últimos 37 anos e morreu en 1967. A Fundación Magritte e os Museos Reais de Belas Artes de Bélxica, co apoio do grupo franco-belga GDF Suez, que achegou 6,5 millóns de euros, lograron reunir a mellor colección do mundo do pintor surrealista, entre legados, doazóns, compras e depósitos de coleccións privadas. Espérase que supere os 650.000 visitantes anuais. Colgan algunhas das súas pinturas máis soadas, como «O imperio das luces» (dúas das 16 versións que fixo ao óleo), «O retorno», «O xogo secreto», «O dominio de Arnheim» ou «A maxia negra». Xunto a elas, debuxos, gouaches, collages, gravados, esculturas, fotografías, traballos publicitarios, películas, cartas... O obxectivo, di o director do museo, Michel Draguet, é «reinventar o imaxinario de Magritte».

Ao longo de 2.500 metros cadrados, distribuídos en cinco plantas, emprendemos unha viaxe cronolóxica pola obra e o pensamento deste home controvertido e subversivo, agudo e irónico, xenial. Aos 14 anos, suicidouse a súa nai (segundo o guía que nos acompañaba onte na visita, por culpa do adolescente Magritte). CSI aparte, o certo é que se arroxou ao río Sambre e acharon o seu cadáver coa cabeza cuberta polo seu propio camisón. Esa imaxe obsesionoulle e plasmouna en «Os amantes».

A visita do museo arrinca cunha obra de 1918. A partir de aí descubrimos os seus traballos publicitarios dos anos 20 (art decó), as súas primeiras obras surrealistas, a influencia de Giorgio de Chirico, o seu paso fugaz por París e o seu regreso definitivo a Bruxelas. A visita continúa e admiramos os cadáveres exquisitos, a súa pintura sombría dos anos da guerra, a súa coqueteo e posterior desencanto co comunismo, así como un cambio radical no seu estilo: el chámao «surrealismo a plena luz». Falamos dos seus períodos Renoir (moi kitsch) e Vache (vaca, literalmente, polo groseiro e o mal gusto). Ambos foron moi criticados na época. Vendo o visto, con razón. Pero non se entenderon como o que foi: un acto surrealista máis.

A primeira planta do museo, onde acaba o percorrido, acolle a súa produción desde os anos 50 ata a súa morte en 1967. Magritte retoma o seu estilo e os seus temas recorrentes. É o período de maior éxito. Aparte dunha curiosidade (móstranse botellas e esculturas de yeso que decorou), aquí colgan a maioría das súas obras máis coñecidas e as súas dúas últimas creacións: «A páxina branca» e unha sen título que quedou inacabada e que se mostra nun caballete. Apenas lle deu tempo a esbozar o torso dun home sentado e a súa man sobre un libro na mesa. O percorrido do museo é didáctico e interactivo: poderase acceder ao arquivo do pintor e a documentos inéditos desde computadores.

O arquitecto e escenógrafo Winston Spriet asina unha montaxe de ton intimista. Quizá demasiada escuridade para ver pintura. Todo coidouse ata o último detalle: en cinco fiestras da fachada podemos ver o ceo Magritte e as súas eternas nubes en movemento.


Imaxe: "A maxia negra" vía ABC.

23/1/09

Dalí: cabodano


Tal día coma hoxe hai 20 anos morría Salvador Dalí. Non toca agora contar moito sobre esta "peculiar" figura da arte do XX. Tampouco é a primeira vez que está presente en Iniciarte. Podedes ter máis información na Wikipedia, sobre a súa Fundación Gala-Salvador Dalí, sobre o seu museo nos Estados Unidos.

Para que vos resulte un pouco máis atractiva a súa figura deixovos o seguinte:

No arquivo fotográfico da revista Life seleccionei as algunhas instantáneas de Salvador Dalí:





Dentro da enorme cantidade de vídeos sobre Salvador Dalí que podedes atopar en Youtube seleccionei tres:



Dalí e as moscas



Dalí en Nova York: uns escaparates, un escándalo e un xuízo



Foto de Dalí vía La voz de Galicia.

17/1/09

"A persistencia da memoria" de Dalí en España

'La persistencia de la memoria' de Dalí, por primera vez en España
  • Es una de las obras más conocidas y queridas del Museum of Modern Art
  • Salvador Dalí la pintó en 1931, en plena época surrealista del artista

'La Persistencia de la Memoria', uno de los óleos más conocidos de Salvador Dalí, se podrá ver durante dos meses en el Teatro-Museo Salvador Dalí de Figueres y por primera vez en España desde que el artista lo pintó en 1931, gracias al préstamo del Museum of Modern Art (MOMA) de Nueva York.

La Fundación Gala-Salvador Dalí ha presentado este viernes la obra en la sala 'Quan cau, cau' del Teatro-Museo, donde se ha preparado una instalación que reproduce la presentación de la obra en el catálogo de su primera exposición, con un gran mármol que la sostiene y un fondo de cortina dorada.

El director del Museo, Antoni Pitxot, y la directora del Centro de Estudios Dalinianos, Montse Aguer, han explicado que este préstamo ha sido posible gracias a la política de colaboración que ha llevado a cabo la Fundación Dalí estos últimos años con las instituciones de arte más prestigiosas de todo el mundo.

Este óleo es una de las obras más conocidas y queridas del Museum of Modern Art y por esta razón sólo la cede en préstamo en muy contadas ocasiones.

Salvador Dalí la pintó en 1931, en plena época surrealista y en un momento de transición, tanto personal como creativo.

Cuando finalizó este óleo, Dalí se lo enseñó a Gala y, según relató el mismo artista, al verla, Gala aseguró: "Quien lo vea un instante no lo podrá olvidar nunca más".

Ese mismo año, la pintura salió de España y, aunque ha estado varias veces en el continente europeo, no había vuelto a nuestro país hasta ahora.

Con el transcurso de los años la pintura se ha convertido en una imagen familiar que ha dejado huella en la historia del arte del siglo XX.

Dalí pintó el cuadro con tan sólo 27 años y consiguió crear una de las obras más representativas de su estilo, una imagen llena de misterio y simbolismo y objeto de múltiples interpretaciones, a pesar de sus reducidas dimensiones, 24 por 33 centímetros.

En esta obra se hace evidente la importancia del paisaje en la obra de Dalí, ya que se reconocen con facilidad las rocas del cabo de Creus, los colores del cielo gerundense y el mar Mediterráneo, hasta el extremo de que, según Pitxot, se trata del paisaje de Portlligat, con lo que, una vez más, se establece un fuerte vínculo entre Dalí y su entorno.

El paisaje plácido queda interrumpido por cuatro relojes, que marcan horas distintas y de los que tres son blandos y uno rígido, lo que ha permitido dar múltiples significados a la obra.

Uno de los relojes blandos cuelga de una rama de un olivo seco, mientras que otro, también deformado, descansa sobre la figura amorfa que hay en el centro de la obra y que recuerda a 'El gran masturbador' (1929).

El último reloj blando se apoya en un mueble situado en el ángulo izquierdo y como contraste, un cuarto reloj, rígido, está cubierto de hormigas y colocado boca abajo.

Dalí insinúa así la relatividad del concepto de tiempo y una de las preocupaciones más artificiales y abstractas inventadas por el hombre, la angustia de controlar el tiempo y el recuerdo de que todo es efímero y fugaz, además de reflejar una de sus obsesiones, la inmortalidad.

Las hormigas, según explicó a Pitxot la hermana de Dalí, simbolizaban para el artista el remordimiento.

El recorrido de la obra empieza en París en 1931, en la galería Pierre Colle, poco después de ser pintada por el artista ampurdanés.

Inmediatamente el galerista neoyorquino Julien Levy la compra y se la lleva a Nueva York, donde se expone en distintos museos de Estados Unidos antes de formar parte de la colección permanente del MOMA, que la recibe como donativo en 1934 de manos de Helen Lansdowne Resor, magnate de la publicidad y futura patrona del MOMA."

Texto e foto vía El Mundo.

13/7/08

Dalí, o surrealismo e Muñoz Molina

Entrada número 200 de INICIARTE

O xornal El País vén de publicar "Oro y bisuterías de Dalí" un artigo de Antonio Muñoz Molina (que novela tan extraordinaria é Plenilunio!!!) co gallo da exposición que ata setembro podese contemplar no MOMA de Nova York. Ademais de comentar as reaccións do público durante a visita a esta exposición, que anteriormente estivera na Tate de Londres, escribe as seguinte liñas finais:

"Quizás el surrealismo, tan marcado por la palabrería de André Breton y la autoindulgencia de sus seguidores, era un brebaje estimulante pero demasiado cabezón del que sólo podían sacar provecho de verdad las mentes muy sólidas: Buñuel, sobre todo, con su cabeza de pedernal aragonés, Joan Miró, Man Ray, Calder. La orfebrería meticulosa de Dalí se ve enseguida que va a convertirse muy pronto en bisutería, y cuando viaja a Hollywood ya es un chamarilero desvergonzado y bastante chapucero de sus mercancías más averiadas: dos o tres salas más allá de Un perro andaluz se proyecta la celebrada escena del sueño que le encargó Hitchcock para Spellbound (Recuerda), y mirarla es embarazoso, con su repertorio de relojes, horizontes, lejanías de vértigo, ojos, caras sin rasgos. Qué rápido pasó todo: no mucho más de quince años entre una película y otra, algo más de veinte entre el retrato de Buñuel tan rotundo como un busto arcaico y los que hizo de Lawrence Olivier o de Jack Warner. Hay un momento en el que ya no se sabe si Dalí es un jovial impostor de sí mismo o un antecedente de Jeff Koons, una caricatura del pasado o un visionario del cínico porvenir...


Porque el talento estuvo siempre, revelado a medias en un fondo o en un detalle, esperando a saltar. Talento es el teléfono negro con un auricular de langosta de 1936 o el detalle de enviarle como regalo a Harpo Marx un arpa con las cuerdas de alambre espinoso. Talento tampoco le faltaba a Harpo, que le respondió con un sobre que contenía una foto de sus dedos vendados con esparadrapos".

28/5/08

René Magritte (1898-1967)


"Magritte non se presta nunca ao xogo, enténdase, ao voso xogo ou ao meu. Xa o temo, di alguén. É noso. Mais antes de dicilo xa Magritte está noutra parte e demostra que non pertence a nada nin a ninguén. Para el non hai grupo que conte, nin sequera o dos amigo, cando está en causa a súa liberdade de obedecer ás ordes do espírito (...) Algúns comentarios á obra de Magritte –e temo que os meus non escapen a esta tendencia- poderían levar a imaxinalo como un home de laboratorio totalmente ocupado en resolver ecuacións estrañamente complicadas e a pensar que os problemas do mundo o apartan do mundo mesmo.É todo o contrario: Magritte está no mundo e o que lle interesa é a vida, tanto no seu senso máis amplo como no máis estrito. Preocúpase pouco de ser pintor, incluso un gran pintor; a súa elección é a de ser un ser vivo. É natural que queira lembralo, se é preciso mediante un escándalo, aos que están en vías de esquecelo, así sexa para o mellor ou peor dos motivos".

Extracto da conferencia pronunciada por Camille Goemans, amigo de Magritte, o 15 de marzo de 1956, en Chaleroi. A conferencia foi publicada en 1970 en Francia e en España en Magritte. Catálogo de exposición. Madrid, Fundación Juan March, 1989.