1º de Maio: Os cepilladores do parqué

Gustave Caillebotte, Os cepilladores do parqué

1875, 102 X 146,5 cm Museo d´Orsay

Gustave Caillebotte foise unindo ao grupo de pintores impresionistas a comezos da década de 1870. Sería Monet quen marcou os seus inicios como pintor impresionista aínda que sempre predominou o seu autodidactismo ata que se matriculou, para estudar arte, na Escola de Belas Artes. Un trazo característico, fronte ao grupo inicial masculino do Impresionismo, era a súa boa situación económica, o que lle permitía adquirir cadros das súas amizades e así axudarlles. Todas as súas compras artísticas acabaríaas doando ao Estado Francés coa condición de que fosen expostas ao público. Tras a morte de Caillebotte en 1894, o seu albacea, Renoir, tivo grandes dificultades para que a autoridades parisienses aceptasen a doazón por non considerar apropiada a exposición desta colección impresionista. Finalmente Renoir só conseguiu doar unha parte da obras, entre elas atópase “Os cepilladores do parqué”.

Esta obra pode ser enmarcada dentro dun conxunto impresionista dedicada ao mundo do traballo. Recordemos Os cargadores de carbón de Monet (1875), As planchadoras de Degas (1884), As limpadoras de Signac (1885-86) ou A lavadora de vaixela de Pissarro (1882). En todos os casos son representacións urbanas fronte ás campesiñas da Escola de Barbizon.

Sen dúbida este tema tivo que ser motivo de sorpresa para os coetáneos do noso autor, pensemos que Gustave proviña dunha familia burguesa e que a representación duns sinxelos traballadores cepillando o chan de madeira dunha habitación era un tema moi alleo ao mundo da pintura e máis aínda se esta é de grandes dimensións. Probablemente por este motivo o xurado do Salón rexeitou a obra que acabaría sendo exposta na exposición impresionista de 1876.

Son tres traballadores axeonllados, co torso espido sobre o parqué dunha habitación vacia. Predominan os tons beigue, marrón e negro que vense acentuados polos fortes contrastes lumícos ocasionados pola luz que penetra pola fiestra. É unha pintura do mundo proletario urbano axeitada, creo, para celebrar artisticamente este Primeiro de Maio.

Vermeer: o vídeo da exposición no Met. de N.Y.

Ata o vindeiro 29 de novembro pódese ver no Museo Metropolitano de Nova York, a exposición "Vermeer: pezas mestras, A leiteira". Iste o vídeo oficial da exposición. A disfrutar:



Artigo de A. Muñoz Molina sobre a exposición.

Manuel Franquelo expón na Marlborough: A realidade detida

Sen título. Acrílico e óleo sobre madeira (s.d.)

As naturezas mortas hiperrealistas do pintor Manuel Franquelo inauguran a tempada na galería Marlborough en Madrid.

Sen título. Acrílico e óleo sobre madeira (1987. Col. Lord Tristan Garel-Jones)

A mostra componse de seis debuxos, case 20 estudos preparatorios e dez pinturas e estará aberta ata o próximo dez de outubro. Manuel Franquelo (Málaga,1953) expuxo a súa obra pictórica e fotográfica en galerías e museos desde Tokio ata Lima. A súa formación científica (diplomouse na especialidade de Electrónica na Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Telecomunicacións) levoulle a experimentar coas posibilidades da tecnoloxía aplicada á pintura.

Sen título. Acrílico e óleo sobre madeira (1991. Col Juan Abelló)

Na exposición 'The language of things', celebrada na galería Marlboriough en 2002, presentou unha serie de estampas realizadas con ferros nas que había impreso fotografías manipuladas dixitalmente.

Sen título. Lápis sobre papel (2001)

En palabras do crítico Ignacio Gómez de Liaño: "Obsérvase que Franquelo, sen romper clausura do estudo, traspasou os muros do mesmo e parouse a contemplar a gran cidade... de lonxe, ata vela suspendida no medio do baleiro".

Sen título. Lápis e aguada sobre madeira (2007)

O realismo dos obxectos que encerran os seus cadros é tan meticuloso, tan insistente que produce o efecto contrario e transmite unha sensación de irrealidade e fantasía.

Sen título. Lápis e aguada (2007-2008)

O historiador da arte Fernando Castro Flórez recorda un momento no estudo do artista no que lle mostrou unha obra: "Era, literalmente, unha porta cara ao mesmo lugar no que estabamos. Non era unha clonación pictórica senón o resultado dun sofisticado proceso de escaneo que reproducía cada detalle, só que nunha cor que me recordou ao momento no que empezamos a esquecer o que vimos".

Sen título. Acrílico e óleo sobre madeira (1989)

Textos e ilustracións vía El País.

Exposición "Roma. A pintura dun Imperio"

Roma recorda o esplendor da pintura do seu Imperio

A mostra «Roma. A pintura dun Imperio» pretende «dar unha idea á xente» do que foi a gran pintura romana «a través do pouco que queda de ela».

Roma recorda desde hoxe o esplendor que a pintura alcanzou durante a época dos Césares, e cuxas obras máis representativas perdéronse, a través dunha exposición nas escuadras do Palacio do Quirinal onde lograron reunir pezas provenientes de todos os recunchos do Imperio.

Na presentación da exposición, cuxo título é «Roma. A pintura dun Imperio», os organizadores pediron aos visitantes un esforzo de imaxinación: que pensasen nun mundo no que os cadros de Rafael, Botticelli, Velázquez, Rembrandt ou Goya perdéronse, e os seus nomes só se coñecesen polas crónicas da época.

Esa é exactamente o que hoxe ocorre con outro período de gloria da arte pictórico: o que vai desde o período clásico grego, con artistas como Apeles e Polignoto de Tasos, ata o Imperio romano, onde destacaron pintores como Studius (ou Ludius) e Fabullus (ou Famulus).

«Unha gloria absolutamente incógnita», en palabras de Antonio Paolucci, director científico de exposicións das Escuadras do Quirinal, o museo romano no que se exhibe.

A vontade de «reconstruír» dalgún xeito este legado perdido impulsou ao arqueólogo italiano Eugenio A Rocca a traer a Roma cen obras provenientes de París, Londres, Moscova, Edimburgo, Frankfurt, Nápoles e Zúric, e que se atopan entre as máis representativas e mellor conservadas da pintura romana.

A Rocca asegurou que a intención da mostra é «dar unha idea á xente» do que foi a gran pintura romana «a través do pouco que queda de ela», e sobre todo da pintura parietal, é dicir, os frescos atopados no interior de casas e palacios romanos.

Exhíbense así obras claves dos catro estilos pompeianos, desde as chamadas «Vodas Aldobrandinas», conservadas nos Museos Vaticanos, ao «Hércules e Telefo» da Basílica de Herculano, así como parte da decoración da Villa da Farnesina, en Roma.

Pero os organizadores quixeron dar unha visión máis ampla da pintura no Imperio Romano, fóra dos catro estilos.

Para iso confrontaron estas obras, que representan o cenit da gloria da Cidade Eterna e da península itálica, con pezas máis tardías e provenientes das provincias.

Así, trátase da primeira vez en que poden verse xuntos os retratos xurdidos dos talleres da metrópoli, como os que poden atoparse en Pompeia e Herculano, e os famosos retratos sobre táboa do Fayum (Exipto).

Neste sentido, A Rocca destacou a gran similitude entre ambos, a pesar de que os separen varios séculos e miles de quilómetros: «Os retratos facíanse como os romanos e os retratados querían aparecer como romanos».

Os retratos romanos buscaban unha imaxe «fisiológica», sinalou o arqueólogo, en contraposición aos retratos «tipolóxicos» dos gregos, quen plasmaban cadros de poetas, de filósofos, de políticos e demais, polo que se atopan grandes parecidos entre os membros pertencentes ao mesmo gremio.

Algo que contrasta tamén coas propias pinturas parietales, coas que se pretendía recrear, no interior das casas, paisaxes «irreais, soñados, ata ás veces surrealistas» para o deleite do seu propietario, cansado dos problemas da política ou o comercio.

«Figuras creadas a partir do aire que parecen fluctuar no baleiro», suxeitos mitológicos e paisaxes oníricos que recordan, segundo A Rocca, a grandes mestres moi posteriores.

E en concreto, o experto citou a dous pintores españois: Goya, polo seu uso do soño e o onírico, e Francisco de Zurbarán, polos seus fondos negros.

Agregou que estes artistas dan a impresión de ter contacto coas pinturas romanas, «non se sabe como».

Precisamente o chamar a atención do público sobre esta continuidade da pintura da Antigüidade na arte moderna é outro dos obxectivos da exposición, xa que, para Paolucci, trátase de «un universo perdido que atravesa a cultura de Occidente como un río subterráneo que emerxe de cando en cando».

Ilustracións e textos vía La Voz de Galicia.

Visitando exposicións: O bodegón español no Prado

Tal e como xa informou reiteradamente Iniciarte, desde o 24 de xuño e ata 0 20 de setembro pódese ver na se coruñesa da Fundación Caixa Galicia esta exposición que forma parte do Programa Prado Itinerante.

Tradicionalmente temos considerado ao bodegón como un xénero menor dentro da historia da pintura, ao igual que a paisaxe. Un xénero que como moito podería aceptarse en canto exercicio técnico, en canto pintura de aprendizaxe, en canto dominio do óleo, da composición e da perspectiva. Tamén é certo que, a pesar de todo, socialmente tivo o seu público, a súa clientela.

Sen dúbida esta exposición axúdanos a desmontar estes tópicos porque podemos apreciar auténticas marabillas que percorren as distintas fases evolutivas da escola española, desde o Barroco ata o Romanticismo, dende o século XVII ata mediados do XIX (Juan de Espinosa, Francisco de Zurbarán,Tomás Hiepes, Juan de Arellano, Luis Meléndez, Francisco de Goya...) Tamén, teño que dicir, que hai obras das que non gustei nada, nin pola composición, nin póla temática, nin póla perspectiva, nin pola técnica.

Dentro deste conxunto de naturezas mortas, cociñas, bodegóns e floreiros, poderíanse salientar moitas obras pero é especialmente significativa, outra vez, a evolución tanto temática como estilística de Francisco de Goya.

Ilustración: Francisco de Zurbarán, Bodegón, vía Fundación Caixa Galicia.

Visitando exposicións: Joaquín Sorolla

Joaquín Sorolla (1863-1923) é a primeira gran exposición antolóxica que o Prado dedica a este gran mestre do século XIX e a máis importante celebrada tanto dentro como fóra de España, onde non houbo ningunha exposición destas características e importancia aínda que si outra gran mostra monográfica de carácter antolóxico que se celebrou en 1963 nas salas do Casón do Bo Retiro, organizada entón polo Ministerio de Educación e Ciencia. A exposición mostra por primeira vez máis dun centenar de pinturas de Sorolla, o pintor español de maior proxección internacional do seu tempo e unha das figuras capitais da historia da arte española, nun ambicioso percorrido sobre o mellor da súa produción que inclúe os catorce paneis da Visión de España pintados para a Hispanic Society of America traídos a España no ano 2007.

Non sendo un artista que aprecie especialmente (abstéñome de valorar a súa figura) debo salientar a forza dos "brancos" e os cadros íntimos que ten á súa dona como protagonista. O tratamento dos "ocres" e da area torrada polo sol non foron do meu agrado nin a maioría dos paneis da Visión de España, que tiña especial ilusión por coñecer.
















Ilustracións vía Museo del Prado.

A Fundación Caixa Galicia exporá "O bodegón español no Prado"

O Museo do Prado e a Fundación Caixa Galicia renovaron onte o programa de colaboración Prado Itinerante ata o ano 2012. Grazas ao acordo, a sede coruñesa da institución acollerá dúas mostras temáticas integradas polos fondos artísticos da pinacoteca.

Parece que ao Museo do Prado non lle chegan as 2.759.029 visitas recibidas durante o ano 2008, o máximo histórico desde a súa creación. No seu afán por difundir a cultura, o Prado renovou o seu convenio de colaboración coa Fundación Caixa Galicia para mostrar, a partir do próximo 24 de xuño, a mostra itinerante O bodegón español no Prado, que recompila 60 obras de 27 pintores como Zurbarán, Goya ou Van der Hamen.

Grazas ao acordo entre institucións, a Fundación Caixa Galicia exporá no período entre 2009 e 2012 dúas exposicións temáticas integradas polos fondos artísticos do Prado. O bodegón español no Prado tomará a substitución das dúas mostras itinerantes que chegaron á Coruña entre o 2006 e 2008: O retrato español no Prado. Do Greco a Goya e O retrato español no Prado. De Goya a Sorolla, esta última con máis de 50.000 visitas.

A primeira exposición do programa Prado Itinerante para o período 2008-2012 mostrará ao público coruñés o desenvolvemento do bodegón en España durante os séculos XVII, XVIII e parte do XIX, cunha coidada selección de obras que ofrecen unha completa visión histórica da evolución deste xénero.

Os contidos da mostra enriquecéronse especialmente grazas á recente adquisición, por parte do Museo do Prado, de 40 naturezas mortas españolas procedentes da colección privada de Rosendo Naseiro, moitas das cales forman parte do bodegón español no Prado.

Nos últimos anos, o Museo do Prado dedicou, entre outras, dúas exposicións a este xénero: Luís Meléndez. Bodegóns e O finxido verdadeiro. Bodegóns españois da colección Naseiro adquiridos para o Prado. Atendendo á liña de traballo desenvolvida polo museo a través do programa Prado Itinerante, a exposición O bodegón español no Prado servirá como complemento das dúas mostras previamente presentadas polo Prado na súa propia sede.

As obras dos grandes mestres do bodegón e doutros artistas que o traballaron esporadicamente, como Van der Hamen, Zurbarán (co seu famoso Bodegón dos cacharros), Pedro Camprobín, Juan de Arellano, Luís E. Meléndez, Luís Paret e Alcázar, Francisco de Goya ou Eugenio Lucas Velázquez, chegarán á Coruña, "para contar a historia do xénero", segundo afirmou o director xeral de Caixa Galicia, José Luís Méndez López, durante a renovación do convenio.

O director do Museo do Prado, Miguel Zugaza, mostrouse satisfeito co acordo alcanzado e manifestou que a principal virtude do convenio é "achegar ao público que non ten a posibilidade de achegarse ao Prado unha serie de coleccións de gran importancia para a historia artística do país".

O programa Prado Itinerante, iniciado no plan de actuación 2005-2008 do museo como unha das dez accións máis importantes a realizar, consiste nun programa de exposicións temporais, estruturadas exclusivamente con fondos do Museo do Prado, que ten como obxectivo dar a coñecer as coleccións nas distintas comunidades autónomas.

Cada exposición conta coa publicación dun catálogo no que se recollen os estudos científicos das obras expostas, realizados polos distintos especialistas do Prado, ademais dunha serie de actividades educativas complementarias, deseñadas polo museo para cada sede que visite.

O pasado outono, Zaragoza recibía a primeira visita do bodegón español no Prado e a mostra conseguiu máis de 40.000 visitantes nos dous meses que permaneceu exposta. Esta semana, o ministro de Cultura, César Antonio Molina, inaugurou a segunda parada da mostra, no espazo cultural de Caixa Canarias de Santa Cruz de Tenerife, con máis de 5.000 escolares presentes.

A Coruña será a terceira parada na viaxe do bodegón español no Prado, que espera recibir en 2010 unha exposición sobre A Idade de Ouro da paisaxe nórdica. Un síntoma de que o público español sente moi próximo ás obras que o Museo do Prado expón en distintos puntos da nosa xeografía é que máis de 500.000 de persoas visitaron a última das mostras itinerantes, O retrato español no Prado.

Aquilo de se a montaña non vai a Mahoma está máis presente que nunca e parece que o Paseo do Prado está un pouco máis preto dos Cantóns, para formar unha gran avenida da arte.

Texto e fotos vía La Opinión de A Coruña.

Vassily Kandinsky (1866-1944): Maxestuosa retrospectiva en París

Máis dun centenar de obras, seguindo cronoloxicamente os sucesivos desterros e épocas do artista -Moscova, Múnic, Berlín, Weimar, Dessau e París-, permiten reconstruír outro dos camiños que culminaron coa desaparición da figura no cadro, cambiando de rumbo a historia da pintura da nosa civilización. Unha aventura estética excepcional, cando comezan a proliferar os intentos de «reescritura» da historia da arte contemporánea, que ten moitas filiaciones.

Coñecemos con razoable precisión as orixes da abstracción, que botan as súas raíces en Velázquez, Goya, Turner, para culminar cos impresionismos, que unha importancia tan capital teñen en Kandinsky, precisamente, a través dunha obra lendaria, un «Almiar de heno», de Monet.

A influencia dos románticos alemáns ten os seus especialistas fervorosos. E, desde Picasso, se non moito antes, seguiuse as pistas iberas, africanas e das máis distintas civilizacións. A obra de Kandinsky, un dos patriarcas da abstracción absoluta, permite explorar outras pistas non menos suxestivas: os primitivos rusos, os artistas creadores de iconas relixiosas, os lubki da imaxinería popular rusa.

A través dos seus escritos íntimos, Kandinsky deixou todas as pistas esenciais que conducen a esa matriz orixinal. Cara a 1910, cando o mozo da alta burguesía rusa lanza, con outros amigos, en Múnic, o mítico Almanaque do Blaue Reiter, Kandinsky xa está de volta de todos os impresionismos, fauvismos, cezanismos, expresionismos e outros ismos. A revelación da pintura moderna, a través dun «Almiar» de Monet, cambiou a súa vida, obrigándoo a abandonar a súa carreira, para converterse en pintor.

O seu insaciable sede de pintura non atopa acomodo entre os modernos e aspira a unha «síntese espiritual» de toda a pintura do pasado e de distintas civilizacións, de Giotto á arte africana e os lubki. Caído no tempo da historia, Kandinsky conta como unha noite de 1908, en Murnau, tivo esta revelación: «Todo volvíase claro... a descrición dos obxectos perdía todo sentido... no cadro só quedaban as cores: un abismo abríase aos meus pés». Estaba florecendo unha das fontes da abstracción absoluta. Dous anos máis tarde pintaba a súa lendaria «Acuarela», que moitos consideran a primeira obra abstracta da historia da pintura.

Seguirá unha fabulosa historia errante, dacabalo entre a procura do «espiritual absoluto» descrito na súa obra capital, «O espiritual na arte», e unha vida condenada ao exilio, interior, en Moscova, ameazado, en Alemaña e Francia, onde Kandinsky terminou instalándose e nacionalizándose francés, apoiado por Marcel Duchamp, tras contar coa amizade de Gropius e o grupo da Bauhaus, en Alemaña, onde traballou durante anos moi fecundos, dialogando, coa súa alma mater musical, o compositor Arnold Schönberg.

Á súa morte, en Neuilly-sur-Seine, nos arredores dun París ocupado, a última das súas mulleres herdou un material imprescindible para comprender a magna aventura de Kandinsky. Á súa morte, Nina Kandinsky legou boa parte dese material ao Estado francés, que hoxe o pon en escena nunha retrospectiva excepcional.

Texto e foto vía Abc.

JUAN GRIS O EL COLOR DEL CUBISMO

O XL Semanal publica o seguinte artigo:

Esta obra de uno de los maestros y máximos representantes del cubismo, Juan Gris, alcanzó 20,8 millones de dólares en una subasta de Christie’s, en Nueva York, el pasado noviembre. Libro, pipa y vasos destacó en un momento marcado por la crisis.

1. La obra: un rompecabezas cubista

Gris pintó la obra en 1915 en París, adonde emigró en 1906. Allí pintó sus primeros cuadros, influenciado por Cézanne, Picasso y Braque, y se incorporó al principal movimiento artístico de comienzos de siglo, el cubismo. Este cuadro es un manifiesto de los inclinados y angulados planos semitransparentes, tan característicos en su obra. Sobrepuestos uno encima del otro, convierten la configuración en un rompecabezas cubista.

2. El motivo: la naturaleza muerta

Los temas más frecuentes de los cubistas son los retratos y las naturalezas muertas. No introducen nuevos objetos de la civilización técnica, como automóviles o trenes, sino que se mantienen fieles a jarras, vasos o instrumentos. Más tarde añaden letras o trozos de papel pegados. Aquí, en vez de incluir una parte de periódico, introduce un libro abierto y utensilios domésticos. Utiliza el trompe l’oeil (trampantojo) para engañar a la vista y dotar a la mesa de perspectiva.

3. La composición: un desorden engañoso

Como es habitual en el cubismo, Gris no utiliza una perspectiva convencional ni un punto de vista único. Aunque parece difícil de creer, no hay nada desordenado en esta composición. Todo sigue una disciplina rigurosa: un plan que determina la colocación de todo el conjunto y de cada objeto individualmente. Las formas penetrantes a lo largo del borde superior dotan a la composición de un empuje poderoso ascendente con unas formas que parecen coronar este bodegón.

4. El `collage´: un recurso nuevo y pasajero

El artista combina trozos de papel, habitualmente de Le Figaro o Le Journal, pegados sobre las pinturas de óleo con dibujos del soporte, en este caso un libro, lo que le permite mezclar libremente varios objetos y sugerir la ilusión de profundidad y bajorrelieve, manteniendo la integridad del plano. Como Picasso, Gris se cansó del collage a finales de 1915. Serían los dadaístas y surrealistas quienes más adelante retomarían esta técnica.

5. La luz: relámpagos blancos

En el cubismo la luz es escasa, por lo que en éste óleo destacan los contornos blancos que contrastan con el tono oscuro de la composición. Las líneas blancas atraviesan el lienzo como relámpagos, cargando la obra con energía y juegos de luz. Los contornos blancos rodeando objetos oscuros son lo contrario a lo habitual, sombras oscuras envolviendo objetos iluminados. A través de este juego del claroscuro, la obra parece un negativo fotográfico.

6. El color: una mirada al Barroco

El color ocupa un lugar secundario en la creación de los cubistas, que utilizaban tonos grises, verdes y el marrón. Pero Gris, después de 1913, introdujo juegos cromáticos más vivos y le fascinaron las experiencias de texturas como la madera, el papel, el cristal… Aunque combina tonos verdes, rojos y ocres, grises o malvas, los colores son dramáticos y profundos, siguiendo los ejemplos de maestros barrocos como Velázquez, Murillo o Zurbarán.

Suzana Mihalic

Texto e foto vía XL Semanal.

Google pasea por El Prado

El País de hoxe danos unha alegría:

Google ofrece una visión única de 14 obras del Museo del Prado

Las Meninas, El 3 de Mayo o El Jardín de las Delicias han sido reproducidas en mega alta resolución en el sistema de mapas del buscador

LUZ FERNÁNDEZ - Madrid - 13/01/2009

No hay nada que supere la contemplación de una obra de arte en directo, pero nunca hasta ahora se ha podido admirar con este altísimo nivel de detalle los 14 cuadros del Museo del Prado que acaban de ser incorporados a Google Earth. El jardín de las Delicias, Las Tres Gracias o El Caballero de la Mano en el Pecho pueden ser observadas con una calidad microscópica que permite hasta ver las costuras de la restauración del lienzo de Las Meninas.

• Las 14 obras disponibles en Google Earth

"Una imagen no sustituye a la experiencia de la obra en directo, pero estas reproducciones a tamaño natural aportan un realismo prodigioso", ha reconocido Miguel Zugaza, director del Museo del Prado, quien se ha mostrado especialmente satisfecho por ser la primera pinacoteca del mundo que ha llevado sus obras a Internet en esta iniciativa pionera de Google.

"Es una visión única. En un el museo no nos podemos acercar tanto al cuadro o necesitaríamos una escalera de tres metros para obtener estas visiones", ha explicado durante la presentación de este nuevos servicio Clara Ribera, responsable de geolocalización de Google España y promotora de este proyecto que se le ocurrió poner en marcha en ese 10% de tiempo que el buscador deja libre a sus empleados para que indaguen en nuevas ideas.

Google ha financiado enteramente este proyecto que le ha llevado a fotografiar, en colaboración de la compañía madrileña Netpixel, trazo a trazo las 14 obras maestras del Prado en mega alta resolución para después componer todo el cuadro como si se tratase de un puzzle digital. En total se han realizado 8.200 fotografías (1.600 fotos sólo para El Jardín de las Delicias).

Este sistema permite navegar por la obra, acercarse y seleccionar el detalle que se quiere ampliar gracias a los 14.000 megapíxeles de resolución de las imágenes, que suponen una nitidez hasta 1.400 veces mayor que la que se obtendría con una cámara digital de 10 megapíxeles de las que usa en la actualidad cualquier turista.

"No hay mejor manera que rendir tributo a los grandes maestros que universalizar su arte y hacerlo accesible al mayor número de personas", ha reflexionado Zugaza quien ha querido aclarar que el criterio de selección de las obras ha respondido a un elemento didáctico. "Son las 14 obras imprescindibles en la visita del Museo del Prado, aunque en mi opinión podrían incluirse las 1.000 que están expuestas", ha añadido el director del museo que ha aprovechado para recordar que toda información sobre la colección de su museo también esta disponible en su página web.

Por el momento, Google Earth se va a limitar a esta exposición reducida del Museo del Prado, pero no se descarta la posibilidad de ir incorporando nuevas obras y las de otras pinacotecas. "Tendremos que evaluar la acogida que recibe esta iniciativa", ha comentado Javier Rodríguez Zapatero, director general de Google España, que no quiso desvelar la inversión que ha supuesto este proyecto, el cual considera un "hito y un placer".

El Museo del Prado abrió por las noches para permitir realizar estas fotografías, que han llevado más de tres meses de trabajo, a los que se han sumado otros cuatro para poder poner en marcha la navegación a través de Google Earth. Para poder disfrutar de estas reproducciones digitales hay que descargarse el programa de Google Earth, activar la visión en tres dimensiones y pinchar sobre el museo del Prado.

Las 14 obras disponibles en Google Earth

La Crucifixión, Juan de Flandes. El caballero de la mano en el pecho, El Greco. La familia de Felipe IV o Las Meninas, Velázquez. El sueño de Jacob, Ribera. 3 de mayo, Goya. La Anunciación, Fra Angelico. El Cardenal, Rafael. El emperador Carlos V, a caballo, en Mühlberg, Tiziano. Inmaculada Concepción, Tiepolo. El Descendimiento, Roger van der Weyden. El jardín de las Delicias o La pintura del madroño, El Bosco. Las tres Gracias, Rubens. Autorretrato, Durero. Artemisa, Rembrandt.

Vídeo de El Mundo sobre o proceso de elaboración das fotografías.

Ilustración vía Museo del Prado.

Carmen Martín: Pintura en acción

A revista do servidor galego de cable R acaba de publicar no seu número de xaneiro o seguinte artigo dedicado á pintora ferrolán Carmen Martín.

"Unha estación de tren, unha lonxa chea de rebumbio, un campo de golf ou a estresada redacción dun xornal. Calquera lugar, ata o máis insospeitado, pode converterse durante unha maratoniana xornada no improvisado taller da artista ferrolá Carmen Martín, impulsora dunha interesante iniciativa denominada Pintura en Acción.

Basicamente este movemento pretende demostrar que a pintura é unha arte actual, viva e en constante movemento. Así, cos seus ollos a modo de obxectivo e zoom, e os pinceis e paletas de cores como as opcións dun imaxinario menú, Carmen consegue captar a realidade que a rodea dun xeito moi especial.

A cousa comezou no 2007 dunha forma case casual. O Café Zucre de Ferrol ofreceulle expoñer a súa obra no local, e a ela ocorréuselle a idea de pintar todos os cadros da mostra no propio lugar e durante un mesmo día, ao longo do cal foi colgando as pezas segundo as remataba. En total, varias horas de arduo traballo nas que a xente puido ver todo o proceso, dende as primeiras pinceladas ata a colocación final nas paredes. “Sempre me caractericei pola miña rapidez pintando e descubrín que esta maneira de traballar era a que mellor me definía e se adaptaba á miña personalidade”, asegura a artista. O éxito rotundo desta primeira experiencia animouna a repetir neutros lugares para alcanzar un dos seus principais obxectivos:

achegarlle a pintura ao público máis heteroxéneo sen os obstáculos tradicionais. “Traballar nun taller está ben, pero realizando estas accións medro moitísimo como artista e obrígome a enfrontarme a novos retos”, explica.

Carmen adoita realizar estes maratóns pictóricos unha vez ao mes. No 2007 centrou o proxecto en diferentes puntos da cidade de Ferrol, pero o movemento foi abrindo fronteiras cara a Narón no 2008, outros puntos de Galicia e mesmo do resto de España. Co seu cabalete e os seus utensilios de traballo estivo xa en sitios como o Centro Comercial Odeón, o campus universitario de Esteiro, o muíño de Xubia en Narón, a estación de trens de Santiago ou o zoo de Vigo. E, en xeral, en calquera que lle propoñan. “Ata o médico me dixo o outro día que por que non pintaba alí”, comenta entre risas. A xornada de Pintura en Acción prolóngase durante ao menos 12 horas, nas que logra rematar unha media de 8 cadros nos que vai probando diferentes técnicas e propostas creativas. “Sen dúbida, o máis bonito do meu traballo é que é algo vivo e nunca sei o que vou facer mañá; non hai monotonía posible”, confesa. Por certo, para este 2009 A Coruña é a urbe escollida para o proxecto. Aínda faltan por determinar as localizacións concretas, de modo que se lle queres propoñer algunha á artista, basta que te poñas en contacto con ela a través do seu blog.

El Prado exhibe "A purificación de María no templo" tras a súa restauración

A obra do mestre flamenco Pedro de Campaña está considerada como unha das máis emblemáticas do Renacemento.

Tras un longo e complexo proceso de restauración -catro anos de laborioso traballo-, o Museo do Prado exhibe ata o mes de marzo A Purificación de María no templo, unha das obras máis emblemáticas do Renacemento. Esta táboa de carballo de 330x240 cm. e 300 quilos de peso foi pintada polo mestre flamenco Pedro de Campaña (1503-1587) para a catedral de Sevilla. «A non moito tardar restituirase a Campaña ao lugar que merece, e este non é outro que situarlle na cima dos artistas do Renacemento», dixo a conservadora de pintura da catedral de Sevilla, Teresa Laguna . «O ano que vén pódese producir a explosión deste artista», engadiu.

A Purificación forma parte do Retablo do mariscal Diego Caballero, articulado nunha serie de escenas nas que, ademais de Campaña, interviñeron varios discípulos. «Na táboa central non hai máis mano que a de Campaña», asegurou Laguna . Influenciado por Durero e Miguel Anxo, o pintor flamenco representa na Purificación á Sacra Familia. A Virxe aparece acompañada pola personificación das sete Virtudes. Unha delas, a Caridad , atende os requirimentos dun home tullido.

«A peza chegou ao taller nun estado lamentable», indicou Maite Dávila, restauradora de pintura do Museo Prado. Dávila traballou de xeito conxunto con José de la Fuente, responsable do proceso de ensamblaje do soporte, formado por catorce paneis de carballo do Báltico de catro centímetros de grosor.

O texto, a noticia completa e as fotos, vía La voz de Galicia.

A arte e a morte

A arte e a morte, poden estar relacionadas?

Como se reflicte a morte na arte?

Como se reflicte a morte na pintura?

Contemplade o seguinte vídeo no Día Dos Defuntos.

Turner no Metropolitan de Nova York

O Museo Metropolitano de Nova York vén de amosar a primeira retrospectiva da obra de J. M. W. Turner (1775-1851) presentada nos Estados Unidos en máis de corenta anos, esta exposición internacional destácanse ao redor de 140 pinturas e acuarelas, máis da metade delas desde a Tate Britain's (legado Turner) xunto coas obras doutras coleccións de Europa e América do Norte.

Turner (1775-1851), a pesar de que inicialmente se fixo coñecido polas súas acuarelas topográficas, que comezou a exhibir na Royal Academy en Londres en 1790, albergaba ambicións maiores, aspirando elevar a paisaxe á unha situación de privilexio dentro da pintura. Postularíase a si mesmo como o herdeiro da tradición clásica da paisaxe de Nicolás Poussin (1594-1665) e, especialmente, Claude Lorrain (ca. 1604-1682).

Explorou unha ampla gama de xéneros, desde paisaxes a temas históricos e técnicas xa que foi un prolífico e innovador pintor e acualelista, así como un gravador. Turner gañou notoriedade pola súa bravura durante a mostra Varnishing, que precedeu á apertura anual da Real Academia de Exposicións, onde xa colgou os seus cadros. Na década de 1840 a súa obra ten cada vez máis imaxes abstractas, sendo definida polos críticos como "os froitos dun enfermo con ollos e man imprudentes".

O influente crítico John Ruskin (1819-1900) abordou o Turner como un interese especial e proclamou a súa grandeza como un pintor da paisaxe, contribuíndo así á fama do artista en ambos os lados do Atlántico entre os coleccionistas, como James Lenox (1800-1880) de Nova York, e artistas.

Logo dunha turbulenta carreira, a reputación de Turner desvaneceuse e morreu en relativa escuridade en 1851. En 1906, cando un grupo dos seus cadros expúxose, a abstracción inherente da súa obra fascinou aos críticos, sendo cualificado cun artista da vangarda.

A exposición estará aberta ata finais deste mes.

Dentro dun cadro de Van Gogh

Post dedicado a Sara, blogmáster de Artechachi.

Vía o noso blog amigo Trafegando ronseis, coñecín este vídeo de Manuel Vuelta, no que poderemos sentírmonos protagonistas dun cadro de Van Gogh.

"Guernica": nuevo parte médico

Extracto da noticia publicada hoxe por El País.

Un cuadro es un ser vivo. Y el Guernica, además, tiene privilegios. Por eso se le trata, se le cuida, se le examina constantemente. Está en permanente vigilancia. Los técnicos del Museo Reina Sofía le están haciendo su último gran chequeo. Una radiografía que ayudará a profundizar en sus heridas, sus genes, los detalles de su vida. La suya ha sido larga, estelar e intensa, no como la de otros cuadros. EL PAÍS ha tenido acceso en exclusiva al último examen realizado a fondo a la obra de Pablo Picasso. El anterior tuvo lugar hace 10 años. Pocos daños ha sufrido desde entonces más allá del desgaste propio del tiempo. Pero la conclusión es clara: "Se encuentra estable dentro de la gravedad", asegura Jorge García Gómez-Tejedor, jefe del departamento de conservación y restauración del Museo Reina Sofía, de Madrid.

El nuevo examen repite casi paso a paso el anterior y comprueba todo daño por daño: "Le hemos aplicado una radiografía completa con acceso al reverso de la obra", comenta Jorge García.

Para ello, hace unos meses, lo movieron y lo descolgaron aprovechando también que había que hacerlo para la última exposición retrospectiva sobre el pintor en el Reina Sofía. Fue entonces cuando decidieron hacer todo más o menos en secreto, sin que trascendiera a los medios de comunicación. Los técnicos lo radiografiaron y lo trataron durante 10 días. "Más que en secreto lo hicimos con discreción", aclara García. "Le aplicamos una placa y una reflectografía. Le sometimos a un disparo de una hora", relata el conservador.

Para ello hubo que descolgar el cuadro, juntarlo con el material en que quedaría reflejada la irradiación y volverlo a colocar en la pared. "No le vino mal. Hacía siete años que no lo movíamos y hay que limpiar el polvo y demás cosas que se acumulan con el tiempo en cualquier resquicio", comenta García. Fue él quien se encargó de dirigir cuidadosamente cada paso del operativo en la época que todavía llevaba Ana Martínez de Aguilar el museo en calidad de directora.

Una obra deseada, pero que apenas resistiría ya emociones fuertes sin ser dañada: "Goza de una mala salud de hierro", comenta el restaurador. "Ha sufrido mucho y por eso necesita cuidado especial".

El estudio sigue adelante. No ha terminado. Lo más delicado ha sido la operación de la radiografía, en la que han participado unas 30 personas que manipularon cuidadosamente el cuadro. Ahora es objeto de más pruebas. Una colorimetría para analizar a fondo el color lleno de matices blancos, negros, grises. Pero faltan cosas: "Un escaneado, más fotos en alta resolución tomadas parte a parte. Un estudio de infrarrojos para llegar a fondo a las transparencias del color".

Todo quedará listo en 2010. Será entonces cuando se presente el nuevo estudio completo del cuadro. Vendrá a ampliar aquel diagnóstico importante y ambicioso que se llevó a cabo hace 10 años, cuando dirigía el museo José Guirao.

Eugenio Granell: o surrealismo galego

Continuando coa experiencia iniciada meses atrás, Trafegando Ronseis e Iniciarte preséntanvos hoxe a outro pintor galego que xunto con Maruxa Mallo supón a culminación do surrealismo español: Eugenio Granell.

“A única condición para ser surrealista é a integridade moral do individuo que non se vende, que non se traizoa (...) O surrealismo cambiou o meu rumbo por completo e tratei de facer cousas máis persoais, deixei libre o meu maxín ata onde me resultaba posible (...) O surrealismo é unha actitude ética ante a vida, iso é o fundamental para ser surrealista. A xente cre que o surrealista é quen pinta dunha maneira rara ou quen escribe poesía dunha maneira rara, etc. (...) Non, primeiro é unha condición moral e despois vén o outro”.

“Ser surrealista non consiste en pintar así o u en escribir deste outro xeito. Ante todo é unha conduta moral. Os verdadeiros surrealistas xamais se venderon por cartos, cousa que fixo Dalí. Bretón podería terse feito millonario, chegáronlle a propor ofertas fabulosas. Rexeitou todo tipo de premios e honras. Tiña na súa casa o cadro de De Chirico que valía unha fortuna, que se titulaba O cerebro do neno. Xamais se lle tería ocorrido vendelo a pesar de pasar penalidades.”

Tras nacer na Coruña, a súa familia trasladouse a Santiago de Compostela onde residiu ata que, con 15 anos, trasladouse definitivamente a Madrid para continuar os seus estudo de violín.

Ten narrado Granell que a súa militancia política comezou cando o seu avó lle recomendara a biblioteca do Circo dos Artesáns na Coruña, atopando alí “A miña vida” de Trostki. Lembra deste xeito aquela lectura “Eu non sabia nada do comunismo, nin de Trostki, nin tampouco da Revolución usa, mais ese día comecei a ler o libro, como digo moi voluminoso, e impactoume tanto que estiven ata que pecharon a biblioteca”. Posteriormente, estando xa en Madrid, entraría en contacto con socialistas e anarquistas. Para, en 1932, participar na fundación do Partido Obreiro de Unificación Marxista, o POUM, militando activamente e sendo detido no período dereitas da república coa acusación de distribuír propaganda subversiva, polo que pasou varios meses no cárcere Modelo, á que el chamada “hotel” .

Tras a Guerra Civil, o acontecemento máis salientable da súa vida, marcharía para o exilio ata a morte de Franco. Son moitas as testemuñas que nos deixou sobre eses anos, sobre a Guerra, sobre Franco, sobre os campos de concentración (de cómo para fugarse tirouse a unha lagoa, respirando por unha palliña para que non o viran), sobre o exilio Francia, Santo Domingo, Guatemala, Porto Rico (profesor durante seis anos), Estados Unidos (profesor durante trinta anos)

En 1964 viaxa por primeira vez a España para unha exposición que apenas tivo repercusión. En 1969 expón en Madrid, mais non será ata o regreso da democracia cando se produza o recoñecemento artístico da súa figura. Aséntase definitivamente en Madrid, tras a morte do ditador, viaxando con frecuencia a Galicia

Era músico, escritor político, novelista (La novela del indio Tupinamba, Lo que sucedió, El clavo, Federica no era tonta...), periodista, escultor e, ante todo e sobre todo, pintor

Levando tan só un ano intando, xa en 1942 comeza a pintar cadros de tendencias surrealistas, faise amigo de André Bretón, a partir de 1947 exporá cos máis senlleiros artistas oníricos. Recibe premios internacionais nos Estados Unidos, Francia... As súas obras están nos máis salientables museos con arte do pasado século, mesmo o seu primeiro gran cadro foi adquirido polo Museo de Arte Moderno de Nova York

Ao entender de Xosé de Castro “A estimación internacional sitúa a Eugenio Fernández Granell nunha das grandes capitanías da arte surrealista e o distingue como unha das máis preclaras individualidades da pintura española. Certamente a súa obra, de tan acusada personalidade, destaca no corpus da nosa arte pola súa aireada e viva figura, pola súa airosa traza ornamental, pola súa extraordinaria brillantez cromática, as súas arquitectura e arabescos, a súa intelixencia inventiva, musicalidade desbordante, fluínte poesía e capacidade de ensoñación”

Desde 1995 podemos contemplar boa parte da súa obra na Fundación Granell en Santiago de Compostela. Tamén podemos contemplar as obras que posúe a Fundación Caixanova.

Bibliografía:

Eugenio F. Granell. A Coruña, Concello, 1987.
Xan Leira. Lembranzas e reflexións de Eugenio Granell. Unha crónica audiovisual. Vigo, Memoria de Galiza, 2008. Libro e dvd.

View Upload your own

"O retrato español no Prado: Exposición en CaixaGalicia

No día de onte o Ministro de Cultura, o coruñés César Antonio Molina, inaugurou na sede central da Fundación CaixaGalicia a exposición “O retrato español no Prado. De Goya a Sorolla”. É unha magnífica oportunidade de contemplar a evolución deste xénero no século XX, desde o neoclasicismo inicial de Goya, o romanticismo de Federico de Madrazo e o realismo naturalista de inspiración impresionista de Sorolla. Ademais poderemos coñecer (é a primeira vez que as súas obras chegan á Coruña) os traballos de Vicente López, Raimundo de Madrazo ou Emilio Sala.


A exposición estará na Coruña ata principios de setembro e durante o verán haberá conferencias de expertos no retrato español do XIX así como obradoiros e visitas guiadas.

As 66 obras expostas forman parte da do programa “Prado itinerante” destinado a difundir por todo o Estado os fondos da principal pinacoteca española.Como proba da calidade das obras expostas (non pensedes só nos cinco retratos asinados por Goya ou os seis de Sorolla) contemplade os retratos Saturnina Canaleta de Girona (1856) e Jaime Girona (1856), ambos asinados por Federico de Madrazo.

Fotografías vía CaixaGalicia

El retrato del Renacimiento: nova exposición en El Prado

Hoxe Martes, o Museo del Prado vén de inaugurar a exposición “El retrato del Renacimiento”. Amósanse 126 obras de 70 artistas, moitas das cales nunca foran expostas con anterioridade en España. A relación dos pintores é impresionante: Rafael, Ghirlandaio, Durero, Tiziano, Jan van Eyck, Holbein, Giorgone, Pantoja de la Cruz... E, por suposto, non podía faltar Arcimboldo coas súas extravagantes propostas. As obras expostas abranguen desde o 1400 ata o 1600.

Esta mostra está organizada conxuntamente coa National Gallery de Londres e patrocinada pola Fundación AXA.

Ata o Renacemento o retrato non foi obxecto de estudo e práctica polos pintores. Foi Simoni Martini que en torno ao 1335 fai o primeiro retrato que se poda considerar como tal na pintura occidental e desde entón este xénero pictórico foi adquirindo unha madurez e unha autonomía salientable. Nun principio eran obras de pequeno formato realizadas para non seren expostas. Co paso do tempo os retratados xa non serán exclusivamente as persoas con máis recursos e aumentarán os tamaños das teas. Os retratados desexarán amosar os seus oficios, as súas afección ou as súas crenzas polo que serán obras que van requerir dos artistas unha ampla gama de recursos compositivos.

O Guernica en tres dimensións

Para responder ao encargo do goberno da II República para a pavillón español da Exposición Internacional de París de 1937, Pablo Picasso realizou un enorme lenzo (349,3x776,6 cm) representando o bombardeo recibido pola vila de Guernica o 26 de abril de 1937. Xa saberedes que este cadro é un dos máis importantes da historia da pintura española e occidental do século XX. Mais hoxe, INICIARTE que na súa portada conta cos ollos do artista malagueño, quere presentárvolo dun xeito distinto.

Vía o Capitán K que edita os seus post, de cando en cando, en A Nosa Biblioteca, coñecín este vídeo no que podemos admirar o cadro en tres dimensións.

Para gozar.

Máis información sobre o Guernica na páxina oficial do Museo Reina Sofía.