Chicago: cinco edificios emblemáticos

Ben sabedes do impacto visual e arquitectónico que me causou a cidade do vento, Chicago. Neste blog xa vos puxen varias entradas sobre a súa Escola de Chicago e sobre as súas esculturas contemporáneas na rúa. Hoxe preséntovos o fermoso vídeo que vin en Capítulo cero sobre "Cinco fabulosos edificios" así como algunhas fotos miñas sobre esas construcións.

Chicago - Five Great Buildings from Al Boardman on Vimeo. O espectacular skyline 

John Hancok Building

Willis Tower

IBM Building

Craim Communicaitions Building

Marina City

Varios dos edificios sinalados desde o alto do Hancok

Chicago Tribune Building: proposta de Loos

En 1922 o xornal Chicago Tribune convocou a un concurso para a súa nova sé na metrópoli norteamericana. Segundo as condicións da convocatoria debía ser un dos máis belos edificios do mundo e, obviamente, tenia que ser un rascacielos. O edificio debía ser a sé principal do Chicago Tribune, entre as rúas North Michigan Av, Austin Av e Saint Clair Street, na cidade de Chicago, Estados Unidos.

Ao concurso presentáronse 260 arquitectos de 32 paises. Sorprendentemente tomaron parte arquitectos europeos. Polo tanto, xa non era unha mera competición entre as dúas cidades que pelexan polo concepto e “rañaceos”, é dicir, entre Chicago e Nova York. En efecto, tamén en Europa, onde en moitos casos as estruturas urbanas de orixe medieval impedían a construción de rascacielos, tralo I Guerra Mundial espertouse o afán polos rascacielos. Foron moitos os representantes da nova construción que viron no concurso norteamericano unha ocasión de aproveitar na construción dun rascacielos a linguaxe formal da modernidad europea. O finlandés ELIEL SAARINEN, a sociedade de arquitectos de Walter Gropius e Adolf Meyes, Adolf Loos, Bruno e Max Taut e finalmente Hugo Häring foron algúns dos arquitectos máis coñecidos que concibiron un proxecto para a sé do xornal. Con todo, aínda que as achegas dos arquitectos europeos modernos fixesen época, discutísense en moitas publicacións especializadas e servisen a outros arquitectos como propostas para as súas obras, os norteamericanos decidíronse por un proxecto absolutamente conservador. 

Proposta de Loos

Parece ser que aproximadamente un 90%  dos proxectos presentados continuaba a tradición historicista, hexemónica desde os primeiros anos do século XX, e deles, un 40% inspirábase no renacemento americano e outro 20% recorría a presupostos neogóticos, mentre que os restantes cultivaban un eclesticismo estilístico. En consecuencia, non é extraño que as torres apareceran coroadas por templos romanos circulares, columnas e obeliscos, corpos neopalladiáns e beaux-artians, cúpulas islámicas, esferas iluminadas ou formas poligonais neogoticistas.

Raymond Hood e John Mead Howells construíron en 1925 un rañaceos con reminiscencias góticas cuxa ornamentación de tracería lanzada cara ás alturas parecía un insulto á evolución da arquitectura europea (tal e como veremos no seguinte post). Con todo, o segundo premio concibido ao proxecto de SAARINEN significaba o recoñecemento dun representante da arquitectura europea.

Mais vexamos a continuación como era un dos proxectos máis salientables de entre as propostas europeas, a do austríaco e A. Loos.

A torre do Chicago Tribune é de formas excepcionalmente simples xa que sitúa unha inmensa columna dórica sobre un gran zócalo con forma de paralelepípedo recto .

A visión dos bocetos é suficiente para ratificar estas observacións. E é que Loos quixo proxectar un edificio que unha vez visto, aínda que fose por poucos instantes, non puidese ser borrado da memoria do espectador. Un edificio que transmitise sentimento, ese sentimento de que hai algo que non funciona, algo que morreu, pero sobre o cal levantámosnos e elevámonos ata o ceo. O sentimento tamén de estar observando formas que a todos sonnos familiares e con todo sentir un escalofrío ao decatarnos de que non identificamos a forma resultante. 

No inesperado interior desta gran columna (recordemos que as columnas son elementos macizos, portantes) desenvolveríanse as actividades necesarias para a edición dun xornal de renome.

No zócalo do edificio, na parte baixa,estarían o acceso e as actividades máis públicas como conferencias, reunións, etc. No centro da planta situaríase un módulo de ascensores e hall de distribución que se repetirá en todos os andares, formando un eixe vertical de comunicacións a partir do cal xorden radialmente os cerramentos que irán conformando os distintos espazos de oficinas, todos eles con fiestras ao exterior. Non se trata dunha planta excesivamente ampla xa que exteriormente buscábase a esbeltez dun elemento tan nobre como a columna grega, dun monumento.

O núcleo central que contén as caixas de ascensores e os halls de distribución de cada planta xeran unha torre maciza e portante que se desenvolve ao longo de todo o eixe vertical do edificio proporcionando á vez que un excelente punto de apoio, unha vía de escape segura ante a posibilidade de incendios ou outras situacións que requirisen a evacuación do edificio. 

O segundo elemento portante é a fachada, aínda que sexa “en tiras” que percorren a fachada de arriba abaixo e que xeran o segundo punto de apoio para as vigas que xerasen os forxados. 

Loos quixo imaxinar esta gran columna de dimensións épicas revestida en mármore negro pulido. Esta elección atende a dous motivos principais. 

O primeiro foi o de non desviar a atención das formas. O mármore, ao estar puido, axustábase perfectamente á fachada creando formas dunha xeometría perfecta. Ao ser todo dun mesmo cor evitábase a creación de ritmos ou motivos que puidesen alterar as formas físicas. 

Asumindo que o primeiro principio é imposible de cumprir porque o revestimiento do edificio sempre vai xerar algún tipo de sentimento no espectador, Loos escolleu o negro como cor para o revestimiento e non outro. O negro é a suma de todas as cores, o negro impón respecto, mostra elegancia, o negro é a cor de loito no mundo occidental, o negro anímanos máis á contemplación e submisión ante o elemento observado que ningún outro cor.

Gran parte do texto e as fotos proceden de Wikiarquitectura. 

Bibliografía empregada:

Simón Marchán Fiz. La Escuela de Chicago: ¿Un edificio alto de oficinas?. En Arte y Ciudad. A Coruña, Fundación Caixa Galicia, 2000, páx. 373-404.

Chicago Tribune Building

A apertura da ponte en 1929 na Michigan Avenue e a ampliación da mesma con edificacións, animaron a prolongar a ocupación da retícula con edificacións en altura cara ao lado norte do Chicago River, cara ao que trala Segunda Guerra Mundial coñécese como a Magnificient Mile. Precisamente, o lado dereito do río, en fronte do xa analizado Wrigley Building, foi o escenario elixido para a confrontación internacional que supuxo o concurso para a sé do xornal Chicago Tribune (na actualidade, 435 North Michigan Avenue) e que tiña un premio dotado con 100.000 dólares. Deste concurso, convocado en 1922, analizaremos noutra entrada a proposta do austríaco Loos.

O proxecto ganador foi o presentado por, e realizado entre 1923 e 1925, por Raymon Hood e John M. Howells. Neste rasñaceos pretendíase non só emular a nova configuración da edificación en altura que está impoñendo a cidade de Nova York, senón satisfacer as expectativas simbólicas e urbanas a través duns xeitos neogoticistas e unha verticalidade inequívoca.

Desde unha consideración funcional, no seu interior a planta rectangular satisfacía as esixencias dun bo edificio de oficinas en altura, mentres que no seu interior as fiestras uniformes se artellaban formando bandas con filamentos, revestidos con pedra caliza de Indiana, da súa armazón estructural. No basamento de tres plantas un tanto rigorista insinúase a ornamentación goticista, pero a súa exaltación é a razón de ser da coroación.

O conxunto ocupa perimentralmente un rectángulo ao longo da avenida Michigan, pero a partir da planta vixesimoprimeira adopta unha forma cadrada e, tres plantas máis arriba, o volume se retranquea elevándose como unha torre exenta. Dous alicerces que arrincan desde o chan en cada un dos seus lados prolónganse espectacularmente nunha dirección ascensional, transformándose en arbotantes, os cales unifican visulamente os seus tres corpos, enfatizando a verticalidade e imprimindo unha desmaterialización e dinamismo que culminan nos efectos un tanto dramáticos do seu coroamento. Por certo, tal coroamento foi inspirado na torre gótica da catedral francesa de Rouen.

Na actualidade o Chicago Tribune é principal diario da cidade de Chicago, Illinois, (Estados Unidos), propiedade da Tribune Company. Tamé é o oitavo xornal máis importante de Norteamérica en vendas.

O Chicago Tribune converteuse pronto non só no reclamo visual do xornal, senón tamén nun símbolo da cidade de Chicago. Como curisidade podemos engadir que na súa base incrustáronse pedras de diversos lugares do mundo.

Bibliografía empregada:

Simón Marchán Fiz. La Escuela de Chicago: ¿Un edificio alto de oficinas? En Arte y Ciudad. A Coruña, Fundación Caixa Galicia, 2000, páx. 373-404.

FOTOS: Iniciarte.

Wrigley Building de Chicago

Edificado entre 1919 e 1924 segundo o deseño de Charles G. Beersmann (1888-1946), un arquitecto formado na tradición beax-artinana e que se incorporara a unha das grandes firmas de Chicago, a E. Graham, E. Probst, P. Anderson e H.S. White. O edificio está situado no 410 da North Michigan Avenue, é dicir, no reamte do Loop e no inicio da zona Norte de Chicago.

Con este edificio, a “cidade do vento” retoumo a inicitiva da edificación en altura que desde uns anos atrás fóralle arrebnatada por Nova York (edificos como Woolworth ou o Municipal Building de 1914 superaban en altura aos rañaceos de Chicago).

Nesta obra atopamos unha síntese entre o legado da arquitectura comercial, sobre todo do Reliance Building, no seu refinao revestimento, e a herdanza clasicista das fachadas brancas tan coñecidas na exposición de Chicago de 1893. mais tamén esta edificación adopta solucións neoyorquinas, ao rematarse cunha torre que, alucinantemente está inspirada na Xiralda de Sevilla (podesde informarvos doutras xiralnas dos Estados UNidos de América nesta ligazón)e na Lanterna de Lisícrates.

O reluciente e branco Edificio Wrigley é unha das torres de oficinas máis famosas de América. Situada na Avenida Michigan, na rivera norte de río Chicago, no punto máis ao sur da "Milla Magnífica", o edificio Wrigley está formado por dúas torres conectadas por unha pasarela aberta no nivel de rúa e outras dúas pasarelas pechadas.

O terreo para construír, elixido por William Wrigley Jr., é único por mor da súa forma triangular. A finalidade do Sr. Wrigley era crear unha sé impresionante para a súa triunfante empresa de chicles e a esquina noroeste da Avenida Michigan era o sitio perfecto. Durante xaneiro de 1920, cando empezaron as excavacións para edificar, a ponte da Avenida Michigan estaba en construción. O Edificio Wrigley converteuse na estrutura pionera no desenvolvemento do barrio de negocios ao norte da Avenida Michigan.

A estrutura formal do Edificio Wrigley foi modelada a partir da Xiralda de Sevilla, España. Con todo, o deseño ornamental do edificio está baseado nunha adaptación americana do estilo renacentista francés.

O 11 de novembro de 1920, púxose a primeira pedra da torre sur. En mayo de 1924, completábase a torre norte e conectábase coa sección sur mediante pasarelas no nivel cale e entre os pisos terceiros. Máis tarde, en 1931, levantouse a pasarela no piso 14.

O gran reloxo da torre do edificio é un dos seus trazos máis coñecidos. O enorme reloxo de dous pisos da torre sur posúe catro esferas, cada unha de 5,97 m de diámetro. Cada esfera ten unha maneciña para a hora que mide 1,93 m e un minuteiro 2,7 m de longo. Estas maneciñas estiveron orixinariamente feitas de secoia, pero recentemente reformáronse e fabricáronse de aluminio tipo aeronáutico para aumentar a súa durabilidade.

O edificio está revestido con aproximadamente 250.000 azulexos individuais de terracota vitrificada, o que supuxo un récord mundial no uso deste material durante a súa construción. Cada azulexo está identificado nunha base de datos computerizada que permite facer o seguimiento e mantemento de todos e cada un dos azulexos colocados no edificio. No interior do edificio destaca a utilización do cobre nas salas de cada torre, incluíndo o vestíbulo, as portas do ascensor e a sala do reloxo.

Ademais de albergar a sé de Wm Wrigley Jr. Company, o Edificio Wrigley Building aloxa outras moitas compañías. Máis de 1.300 persoas acoden cada día a traballar ao Edificio Wrigley.

A iluminación noctura do Edificio Wrigley é un dos reclamos luminosos máis grandes do país. Está fornecida por varios bancos de luz que inclúen 116 focos metálicos de 1.000 vatios, montados sobre a rivera sur do río Chicago. Estes, xunto con outros sete focos a nivel de rúa, manteñen a Avenida Michigan e as caras do edificio que dan ao río Chicago brillantemente iluminadas. Ao oeste do Edificio Wrigley utilízanse outros 16 focos de metal de 1.000 vatios. Para axudar a crear un efecto de iluminación gradual cara á zona superior, instaláronse outros 62 focos sobre o propio edificio.

Boa parte do texto está adaptado da compañía Wrigley. As fotos son de INICIARTE.

A Escola de Chicago (e IV): L. H. Sullivan

O último arquitecto que imos ver sobre a Escola de Chicago é Louis Henry Sullivan (1856 - 1924). Recibiu unha educación moi variada. No MIT en 1872 e despois no taller de Vaudremer, na École deas Beaux Arts en París en 1874. En 1875 presentáronlle a William le Baron Jenney quen seria o precursor da construción con estrutura de aceiro no seu Fair Store de 1892.

Durante os primeiros anos satisfixeron as necesidades de Chicago que estaba en plena reconstrución. A fins de 1870 Sullivan traballou para Jenney e familiarizouse cos aspectos da construción de Chicago. Segundo el, o edificio de oficinas xurdiu pola presión dos prezos do terreo, que se elevaron polo aumento poboacional.

Como as oficinas non poden alzarse máis aló de poucos pisos usando escaleiras, inventouse o transporte de pasaxeiros. A necesidade de elevar o edificio levou a ocupar moito terreo en planta baixa para sustentalo por medios de construción tradicionais. Sullivan di que “a forma segue á función”, onde o edificio debe ser un organismo funcional, describindo o carácter público da planta baixa, a finalidade técnica do soto, e do entrepiso conectado coa planta baixa, o número indefinido de pisos que albergan oficinas e, para rematar, o ático que completa o sistema circulatorio do edificio.

Richardson manteríase como o referente definitivo do estilo de Sullivan, que modulou o estilo romántico, chegando a unha substancial simplificación ata convertelo en case neoclásico. Do mesmo xeito que Otto Wagner, a austeridade estrutural de Sullivan achábase en oposición coa ornamentación. Pero en contraste con Wagner, Sullivan sempre incorporaba un toque islámico na decoración.

Sullivan, igual que Wright, víanse a si mesmos como creadores dunha cultura, que, inspirados por Nietzche, contemplaban aos seus edificio como emanacións dunha forza vital e eterna. Para Sullivan a natureza manifestábase na arte a través da estrutura e a ornamentación. Estando a favor da democracia individualista en contraposición á masificación do cidadán.

O que é totalmente orixinal é a súa capacidade de incorporar á estrutura unha ornamentación naturalística.

Foi un dos principais representantes da Escola de Chicago. O seu achegue máis sobranceiro foi o deseño de diferentes tipos de rañaceos, coa estrutura interior de ferro baixo unha atractiva fachada de mampostería.

EDIFICIO CARSON, PIRIE & SCOTT. Louis Sullivan, Chicago, 1899

Chámase así pola empresa que o mercou en 1904, xusto cando remataba a segunda fase da súa construcción. Hai un ano estaba aínda en fase de restauración, polo que non o poden visitar por dentro. Agora chámase “Centro Sullivan”. É xusto que unha aténtica xoia da arquitectura contemporánea ocupe o número cero de State e Madison, punto onde comenza o sistema de numeración das rúas de Chicago

Este conxunto de 56.000 metros cadrados construidos, Sullivan faino xunto a Elmsile e é a última das súas grandes intervencións urbanas. É o último gran edificio da escola de Chicago, con planta baixa totalmente libre e pon servizos contra as medianeiras. Neste edificio usa o tipo de fiestras apaisadas, que se chaman fiestras de Chicago, cun tramo central de vidro fixo e dous laterais máis angostos móviles. Usa revestimento cerámico liso branco, cun aspecto máis abstracto e moderno. Toda a ornamentación está no basamento, con ferro fundido, adoptando o estilo Art Nouveau que en Europa está en pleno auxe. Entre estas complexas formas vexetais e xeométricas que se entrelazan na entrada, pódense distinguir as iniciais de Sullivan, L.H.S.

 Aquí a estrutura e a plástica están totalmente escindidas: basamento dobre con decoración de ferro fundido e o volume dominante con tratamento xeométrico, de fachada acristalada. Nestas grandes tendas, a continuidade vertical suprímese para expresar a horizontalidad a partir do aventanamiento e participa do movemento longitudinal das rúas adxacentes.

En 1906 agregóuselle outro módulo máis, prolongándoo longitudinalmente. No entanto, a ampliación respectou por completo o deseño orixinal de Sullivan quen, adaptándose ao parcelario da zona, dispuxo a fachada a cada rúa a diferentes alturas (nove e doce pisos, respectivamente) e con neto predominio da liña recta, o que contrasta enormemente con esa esquina redondeada que serve de ensamble aos dous sectores dos almacéns e que se trazou así por petición expresa da propiedade. Debemos salientar dous aspectos desta obra: por unha banda o emprego dunha estrutura non visible (de aceiro e formigón) que sostén ao conxunto e que permite xerar interiores diáfanos, sen máis distorsións que os necesarios alicerces de apoio, aquí trasmutados en columnas de fustes espidos e con rechamantes capiteis. Doutra banda, unha explícita aplicación da coñecida formulación do arquitecto: "a forma segue á función" que se resolve tratando de levar directamente ao interior a luz natural do exterior, para o que ambas as fachadas organízanse a un ritmo constante de amplas ventás apaisados, de liñas rectas e privados de toda decoración, enmarcados por bandas longitudinales, ao máis puro estilo da Escola de Chicago.

Este edificio, que algúns consideraron como un rañaceos apaisado, organiza adecuadamente os seus volumes e manifesta como o arquitecto consegue que a súa idea rectilínea non se vexa substancialmente alterada pola intrusión desa torre central, que queda convenientemente articulada no ritmo do conxunto e adáptase ás formas que a abrazan por ambos os lados. Estamos pois ante un verdadeiro antecedente de tantos grandes almacéns actuais, pero quen o ideou logrou mostrar aquí algúns dos preceptos nos que, anos despois basearíase o racionalismo.

Aínda que a máxima do estilo era que a beleza estaba no edificio mesmo, Sullivan completaba a obra con algúns detalles decorativos. É o caso dos relevos da porta de entrada, realizada en ferro forxado, con motivos vexetais que recordan ao Modernismo europeo. Para o remate da cuberta e a esquina recorreu ás columnas que non rompen o equilibrio, e a decoración en terracota. Atopámonos cun antecedente de tantos grandes almacéns actuais e, sobre todo, cos conceptos nos que anos despois se basearía a arquitectura racionalista.

A Escola de Chicago (III): Burnham & Root

Burnham & Root: Daniel Burnham (1846-1912) & John W. Root (1850/1891).

Dous arquitectos moi importantes na Escola de Chicago. No estudo de Le Baron Jenney coñeceranse Daniel Burham e John Root, dous personaxes que sintetizan as dúas compoñentes da realidade profesional americana. Burham era práctico, emprendedor, con gran capacidade para as relacións públicas, era o promotor, realista e cínico, mentres que Root era máis artístico, cun talento máis cultivado. Xuntos constrúen edificios como o Rokery Building, o Reliance Building ou o Monadnock Building entre outros.  Root efine os seus edificios como “monumentos nobres e duradeiros da idade do comercio”.

ROCKERY BUILDING, Burnham & Root, Chicago, 1886.

Este edificio foi, no seu momento, o máis alto do mundo, coa súa ducia de andares. Foi deseñada nun estilo neorrománico richardsoniano. Ten a fachada de ladrillo vermello escuro con decoración en terracota e unha base de granito rústico. Na actualidade é un edificio de oficinas e foi levantado sobre un cimento de raís entrecruzados (porque o terreo de arxila era incapaz de soportar o peso da xigantesca estrutura. Mentres que os espesos muros de albanelería son de carga, o armado de ferro dos andares inferiores, permite a apertura de grandes xanelas.

A entrada vai enmarcada por un arco con relevos xeométricos no que se distinguen graxos (rook) que dan nome ao edificio. No interior hai un recibidor aberto de dúas alturas que foi restaurado en 1907 por Frank Lloyd Wright, cubrindo os piares e escaleiras orixinais de ferro con mármore branco con incrustacións de pan de ouro. A escaleira central leva a unha entreplanta cunha claraboia abovedada. Este edificio é profundamente contraditorio: co seu aspecto de fortaleza de defensa da cidade, mentres que o interior, no hall cuberto, o espazo estala nunha utilización aérea de refinadas estruturas de ferro. Introdúcese así a nova relación entre o edificio e a morfoloxía urbana. O recibidor convértese en praza pública.

O edificio foi declarado patrimonio histórico nacional en 1988.

EDIFICIO RELIANCE. Burnham, Chicago, 1890

Lembrando que para esta época Root xa morrería, diremos que a construción en dúas etapas desta obra (1890-1895) foi tan inusual como as súas técnicas de cimentación. Os contratos de aluguer das plantas superiores do edificio que ocupaba orixinalmente o emprazamento non venceron ata 1894, así que cando comezaron as obras en 1890 tiveron que soportarse ditas plantas con gatos para proceder á demolición dos pisos inferiores. Os baixos do novo edificio Reliance completáronse antes de 1894, e no momento en que venceron os contratos de aluguer demoléronse os pisos superiores e montouse unha estrutura de aceiro para trece plantas máis en tan só quince días.

O novo edificio, inaugurado en marzo de 1895, foi toda unha revolución polo seu esqueleto de aceiro e polo seu atípico deseño de alicerces de lonxitude dobre, que permitía incorporar as grandes ventás que o dotan dun aspecto tan moderno. Basamento con acceso e comercios, cunha imaxe máis liviá e desmaterializada, predominando o vidro. A fachada ten movemento con voladizos.

Non ten a cohesión volumétrica do Monadnock e adopta un módulo constante en altura.
A mediados da década de 1990 estaba moi deteriorado e o concello comprouno para restaurar o exterior, substituíndo unhas 2000 pezas de terracota. En 1998 unha compañía hostaleira adquiriu o edificio e investiu uns 27,5 millóns de dólares na súa restauración antes de abrir o Hotel Bunrham en 1999.
O deseño de orixinal en granito e bronce para a primeira planta conservouse e o vestíbulo de 6 metros de alto reconstruír con mármore italiano, reixas ornamentais de metal no ascensor e elaboradas baldosas de mosaico nos chans.

EDIFICIO MONADNOCK. Burnham & Root, Chicago, 1891.

Foi construído en dúas fases, con dous anos de diferencia e por dous estudos de arquitectura diferentes. É un edificio que miran tanto ao pasado como ao futuro. A metade norte é dos nosos arquitectos Burnham & Root de 1891. Con 16 andares e muros de carga de ladrillo (método de construción da época), é a estrutura de albanelería máis elevada xamais construída. A sección sur foi deseñada por Holabird e Roche e incorpora un esquelete de aceiro revestido de terracota, unha innovación desta década, o que permitiu aos edificios racha cos límites en altura. É a obra que marca un cambio decisivo na obra de Root e Burnham. O edificio de ferro, ten mampostería e grazas á adopción dun sistema tradicional, conséguese unha organización estrutural esencial: O cerramento de fortaleza confire unidade e pasa tomar un carácter unitario.

O edificio debe o seu nome a unha das White Mountais de New Hampshire: Monadnock é tamén un termo xeolóxico que designa a unha montaña rodeada por unha chaira glacial. O seu interior foi restaurado na década de 1980, sendo o chan de mosaico unha réplica, mentres que o teito de mármore branco e a ornamentación da escalinata son orixinais. Na entrada norte do edificio e na zona sur de ascensores pode verse baixo un vidro parte do solo orixinal. Unha galería con tendas e restaurantes percorre a lonxitude do edificio, simulando unha rúa interior.

A Escola de Chicago (II): xeneralidades

Pola escola de Chicago entendemos un estilo arquitectónico xurdido a finais do século XIX e principios do XX. Foi pioneiro na introdución de novos materiais e técnicas para a construción de grandes edificios comerciais.

Falamos constantemente da procura de novas construcións baseadas en estilos pasados. Pero haberá excepcións, como será o caso da Escola de Chicago. Esta xorde nun contexto, na que a cidade é máis próspera, aumenta considerablemente o nivel demográfico o que supuxo que o urbanismo adquirise unha relevancia máxima. 

Chicago é o símbolo do novo expansionismo e entre 1850 e 1870 a cidade duplica os seus habitantes. A estrutura urbana defínese ao consolidarse o Loop, centro terciario especializado. O Loop é o cerebro dunha organización territorial bipolar: a concentración terciaria como contrapeso de asentamentos residenciais suburbanos descentrados: Evanston, Lake Forest, Oak Park (zona imprescindible para seguir a pista de F. Ll. Wright).

 Vista actual do Loop desde a Torre Sears

Tras o gran incendio de 1871, xorde a necesidade de crear novos edificios e tamén un novo concepto na arquitectura daqueles anos: o rañaceos. O gran incendio de Chicago que se produciu no ano 1871 demostrou que as paredes exteriores armadas con ferro coado non resistían a calor, e puxo de manifesto a necesidade dun sistema de construción que a fixese resistente ao lume. A solución a este problema, consiste na unión de estruturas ou armazóns co ladrillo ou mampostería, foi achada primeiramente por Williams Le Baron Jenney co seu Home Insurance Building en Chicago, edificio de dez pisos que mais tarde haberá de ampliar. No seu aspecto exterior a construción de Jenney mostraba aínda reminiscencias dos estilos anteriores. 

Chicago era unha cidade florecente, por iso prodúcese unha gran especulación sobre os terreos e unha gran demanda de construción. A solución que se adopta é a construción en vertical: moitos pisos elevados sobre unha planta reducida. Como é lóxico, empezáronse a construír edificios cun número de pisos que a nós nos parecería ridículo pero que neses tempos era todo un logro; estamos falando de edificacións que poderían oscilar entre os 10 e os 16 pisos de altura. O rañaceos foi acollido desde un principio cun carácter concreto, foi entendido como un elemento constitutivo da paisaxe urbana. Representaba un novo tipo de volume interior continuo e unha especie de punto de referencia espacial. Paralelamente ao surgimiento dos rañaceos, aparecerán os primeiros ascensores eléctricos.

Na maioría dos edificios pertencentes á Escola de Chicago, atopamos varios elementos comúns que podemos considerar como características xenerais desta Escola: 

- Estruturas metálicas (esqueletos ou armazón de ferro) que, entre outras cousas, permitirá realizar edificios con gran altura. 

- Uso do alicerce de formigón como soporte ou cimento. Será a solución ao desafío de construír sobre un chan arenoso e fangoso. 

- Fiestras estendidas horizontalmente por toda a fachada (coas dimensións que se desexe, dado que xa non serán necesarios os chamados muros de carga): 

- Posible eliminación dos muros de carga (grazas a esta estrutura metálica) 

- Desenvolvemento do ascensor eléctrico 

- Con respecto ao exterior, suprímense os elementos decorativos (tan habituais na arquitectura artística de finais do século XIX). Apóstase por superficies lisas e acristadas. Predominan as liñas horizontais e verticais. -Atractivas fachadas de mampostería.

A Escola de Chicago (I): o gran incendio

Chicago é hoxe unha cidade que chama poderosamente a atención polo seu desenvolvemento arquitectónico en altura no seu centro, no Loop. Veremos en varias entradas un pouquiño da súa historia.

Conta a historia que poucos minutos logo das 9 da noite do 8 de outubro de 1871, unha vaca dun cortello situado no 137 de Dekoven Street deixou caer unha lámpada de queroseno dentro do establecemento. As acusacións recaeron sobre un avaca dunha tal señora O´Leary, aínda que a investigación posterior non puido confirmalo. A pequena faísca que provocou pronto se expandiu avivada polo vento. Desde o principio, os bombeiros loitaron contra o lume nun combate desigual, pois o vento (lembrade que a Chicago coñécese coma a cidade do vento) contribuíu en avivar as chamas durante dous días interminables, nos que as construcións de madeira pasábanse o facho da destrución unas a outras.

Xa desde a primeira noite, o vento transportara tizóns acendidos cara ao outro lado do río, arrasando as chamas ao mesmo centro da cidade e aos seus principais edificios. Un a un foron caendo edificios federais, hoteis, a Corte de Xustiza e moitísimos edificios de vivendas. Para o 10 de outubro, o lume destruíra 6,5 km² do centro da cidade, provocado case 300 mortos e deixado sen fogar a máis de 100.000 persoas.

Máis de 17.000 edificios foron destruídos, estimándose unha perda superior aos 200 millóns de dólares. O coñecido como o Gran Incendio durou 36 horas.

En 1874 aprobouse unha nova ordenanza municipal pola que se prohibía a construción de estruturas de madeira no centro, no Loop.

A páxina greatchicagofire  recolle moita información sobre este suceso e é de onde procede a ilustración.