Jaume Plensa: "Julia"

 

Julia é unha obra de Jaume Plensa (Barcelona, 1955) feita co mecenazgo da Fundación María Cristina Masaveu Peterson para a cidade de Madrid.

Esta peza de gran formato de doce metros de altura exponse na Praza de Colón (Madrid), no espazo que antiguamente ocupaba unha escultura do navegante.

Realizada en resina de poliéster e po de mármore branco, esta escultura fará posible que, por primeira vez, o Premio Velázquez das Artes en 2013, Jaume Plensa, expoña unha obra destas características en España. A elección deste artista, de recoñecida traxectoria internacional, pretende impulsar o desenvolvemento de proxectos futuros. En palabras do seu autor, Julia pretende provocar “un instante de reflexión persoal e íntimo dentro do axitado dinamismo que xera o espazo público”.

A figura baséase nun modelo real, unha nena de San Sebastián, a quen Plensa escaneou para extraer o volume exacto da súa cabeza. Este escaneado permite un traballo a partir das mallas que compoñen a imaxe, as cales se deforman posteriormente por computador para estilizar a figura mantendo a anatomía do corpo, servindo así como base para a realización da peza. 

O rostro oriéntase ademais cara ao oeste, cara á posta de sol, establecendo unha estreita relación coa fachada do edificio da Biblioteca Nacional e proxectando unha interesante sombra sobra a praza.

Para o artista “Julia está dirixida ao corazón do noso ser. É un espello poético e virtual no que cada un de nós poida verse reflectido nas súas preguntas máis íntimas”.

Vídeo do instalación da obra na praza.

Artigo “Los significados de Julia”  de Pablo de Llano en El País.

Fotos:INICIARTE.

Exposición Julio González e as Vangardas no IVAM

Reportaxe fotográfica da exposición.

Esta exposición sitúa a obra de Julio González (Barcelona, 1876-París, 1942) no centro do debate estético, político e social da súa época e pretende xerar un discurso que relacione todos estes aspectos a partir das obras e a documentación que o IVAM conserva del e doutros artistas das vangardas históricas. Á súa vez ten a vontade de permitir unha aproximación á realidade artística e cultural das metrópoles onde desenvolveu o seu traballo creativo: Barcelona e París.

No percorrido da exposición destácanse algúns momentos sobranceiros na súa traxectoria como o seu período de formación no círculo modernista catalán e a relación co seu irmán Joan; a amizade con Joaquín Torres-García (Montevideo, Uruguai, 1879-1949) e o contacto con algúns dos artistas que formaron parte de Cercle  et Carré, a súa partícipación no Pavillón da República na Exposición Internacional de París de 1937, e o carácter innovador da súa escultura a partir da Muller ante ao espello (1937).

Texto: IVAM

Fotografías: INICIARTE

Joan Miró. Femme Debout.

No santanderinos xardíns do Paseo de Pereda atópase esta peza de Joan Miró, cedida pola familia do artista.

Trátase dunha figura maciza, impoñente. A súa orixe está nunha pequena escultura de 1949 de só 31 cm de alto. Como noutras ocasións, Mirou volveu a ela agrandándoa en 1969 ata case dous metros, probablemente pensando na súa exposición en espazos abertos e públicos.

Destaca o bronce  patinado en negro, pulido, unha superficie lisa na que se aprecian as  protuberancias correspondentes a ollos, nariz, boca, brazos, peitos e unha gran vaxina no centro. Mirou non foi alleo, do mesmo xeito que outros artistas, á influencia das culturas primitivas. As referencias son constantes. Nos seus debuxos preparatorios, moitas veces acompañados de concisas notas, a palabra deusa aparece asociada a muller.

Pablo Gargallo: O profeta

Pablo  Gargallo. O profeta (ou O gran profeta)

1933 (xeso), 1936 ( fundición en bronce) 

235 x 65 x 50 cm.

Utilización dos baleiros. Equilibrio entre a  verticalidade dominante e as liñas curvas que forman os laterais. Estudo de incidencia da luz. Concepción da figura desde o espazo interior. Ben puidesen ser estas as principais características desta obra  do artista aragonés.

Nunha recente visita ao Centro  Pompidou de Málaga puiden gozar da contemplación  desta emblemática escultura  cubista.

A partir da súa inicial concepción en xeso (1933) realizaríanse sete exemplares en bronce (aquí podedes localizalas)

Os volumes ausentes (o baleiro) están claramente reflectidos por elementos  curvos (obsérvese a fazula esquerda). É no rostro onde reflíctese toda a forza dramática deste personaxe inclinado lixeiramente cara adiante e cuberta cunha lixeira pel esquemática de cordeiro. A obra estrutúrase ao redor dun eixo central que está formado pola cabeza, a columna e a perna esquerda. A partir do mencionado eixo xorden os diferentes elementos do corpo mediante un xogo de curvas e  contracurvas.

O baleiro, “a transparencia da masa”, como a chamaba  Gargallo, é moito máis expresivo que os volumes tradicionais. O  báculo que sostén coa man esquerda é o símbolo do profeta, do guía. É un home en pleno arrebato de paixón, como se desprende da súa expresión  vehemente, pero cos seus macizos pés  sólidamente aferrados ao chan.

A  maleabilidade do bronce permite crear e desfacer tensións entre as formas convexas (que deixan deslizar a luz suavemente), as  cóncavas (que a reflicten) e o aire (que a deixa pasar sen interferencias)

Moncho Amigo. "Queimacasas"

Queimacasas. Ca. 2000

Paseo marítimo de Balarés (Ponteceso, A Coruña)

Aceiro cortén, 1000 x 1000 x 300 cm.

Coa compaña de Marta Moreira, achegueime a contemplar o estado de esta obra do benquerido escultor Moncho Amigo, coñecedores da súa preocupación pola acción do mar nas patas do seu "Queimacasas". Debe ser esta a única obra ao que Moncho Amigo púxolle título.

Moncho Amigo na súa obra (a foto é súa)

Obra encargada pola Deputacion da Coruña a cargo do 1% cultural do proxecto de acondicionamento da contorna da Praia de Balarés en Ponteceso. Coa colaboración do arquitectos da obra Quintáns, Raya eCrespo instalouse o conxunto escultórico que representa unha forma de crustáceo que adopta o nome de Queimacasas e que remite formalmente aos fíos dunha lámpara de incandescencia, na súa evocación do pasado do peirao de Balarés, lugar de carga do volframio, que se extraía en diversas minas da comarca. O mineral, escaso na cortiza terrestre, utilizábase para a fabricación de lámpadas incandescentes, electrodos non consumibles de soldaduras e en resistencias eléctricas.

A asociación de ideas do crustáceo como referente icónico da zona, a súa asociación co fíos das lámpadas domésticas e coas minas do material coas que se fabrica, serven para realizar  unha escultura en aceiro cortén de gran formato que preside o paseo marítimo da Praia de Ponteceso.

Novamente o enxeño e a imaxinación do artista é a fonte de inspiración para crear formas sinxelas que crean asociación de ideas coa contorna a través da forma e do título. 

Desde un punto de vista espacial a elección do lugar para instalar a escultura de carácter público, enlaza o urbanismo coa natureza e permite ao camiñante, debido ao seu gran formato recórrela e adentrarse no seu interior. Aínda que a idea puidera ter concordancias coa escultura “Mamá”, a araña de Louise Bourgeois, as formas e a síntese de “Queimacasas” aportan un contido conceptual completamente diferente ao da obra da artista franco-americana. 

Texto Antonio Garrido Moreno incluído en Catálogo del Patrimonio Artístico de la Diputación de A Coruña. Vol I. A Coruña, 2011. páx. 182-183.

Juan Muñoz: Unha habitación onde sempre chove (Barcelona)

Na última visita a Barcelona gocei desta obra do falecido e admirado Juan Muñoz, Unha habitación onde sempre chove. Lembrade que en Iniciarte Juan Muñoz xa estivo varias veces presente.

Orixinariamente estivo sobre a área da Praia de Sant Miquel, agora no paseo marítimo da Barceloneta,  na Plaça del Mar, sen área… Én unha obra incompleta posto que no deseño orixinal do escultor madrileño contemplaba que habería unha permanete chuvia sobre a gaiola e un sistema de aspiración para as follas caídas das árbores.

Foi realizada en 1992, co gallo das olimpiadas e co obxectivo de seren unha das esculturas contemporáneas que facilitaría o pór en valor unha zona que ata ese intre non era das máis valoradas da cidade.

Nunha gaioa de rexa, hai cinco figuras humanas  sen pes, con base esférica  e de bronce protexidas por tres grandes árbores. A pesares de estaren as cinco figuras nunha gaila non hai comunicación entre elas xa que todas miran cara lugares distintos.

Con google maps podes entrar no recinto.