Dubai

A cidade máis poboada dos Emiratos Árabes Unidos compite consigo mesma por ser a cidade dos récords: o edificio máis alto do mundo, o Burj Khalifa, con 828 metros; o hotel máis alto do mundo, o JW Marriot Marquis Dubai (que abriu as súas portas o pasado mes de febreiro), con 355 metros, e ata o restaurante máis alto, «At.Mosphere» con 442 metros. E por que non engadir, outro edificio, non pola súa altura, senón polo seu luxo: o hotel 7 estrelas, Burj Ao Arab (que ten un iPad de ouro como conserxe virtual e como obsequio para os hóspedes durante a súa estancia).

Dubai Timelapse from dimid on Vimeo.

Praza Maior de Salamanca: o barroco urbano

Salamanca, sempre Salamanca.

Parece mentira pero aínda non fixera unha entrada sobre a Praza Maior de Salamanca. Pois aí vai.

Previamente a desenvolver este post, cómpre deternos no concepto barroco da “praza maior” que tan ben nos explica Arte Torreherberos.

A idea da súa construción provén do empeño administrativo do correxedor andaluz Rodrigo Caballero que á súa idade de sesenta anos logra convencer ao Concello da necesidade dunha praza máis harmónica e acorde coas correntes urbanísticas da época. En 1724 se segrega da praza primitiva e comézase a construír unha praza ao estilo da de Madrid, polo arquitecto Alberto de Churriguera, trasladándose a ela o Concello o que lle da o rango de Praza Maior. Morto Churriguera, termina a obra Andrés García de Quiñones (1755). Alberto Churriguera era irmán de José e de Joaquín Churriguera, verdadeiros insignes do barroco. Alberto andaba enfrascado na construción da Catedral Nova , xa era famoso na época polos seus saberes demostrados tamén en Valladolid e Orgaz (Toledo)

A influencia dos seus irmáns, deu paso ao coñecido churriguerismo, caracterizado pola súa abundancia de adornos e decoración, realizando tamén o Palacio de Goyeneche. O estilo da praza é xa que logo churrigueresco, variante do barroco que se caracteriza polo seu ornamentación e detalle.

Edifícanse os pabillóns seguindo tres fases constructivas ben diferenciadas ao longo dun cuarto de século. A primeira fase que aborda en sucesión dous pabillóns: O Real e o de San Martín (durante o período: 1729-1735). O Pabellón Real era moi importante, porque con el pechábase o desnivel da praza, facendo o seu chan plano.

O segundo período comprende quince anos de interrupción da obra (durante o período: 1735-1750) debido aos litixios habidos polo Concello cos donos das casas, que era necesario expropiar para a construción do Pabillón de Petrineros e do Consistorial. Unha terceira fase de construción da Casa Consistorial e a súa fachada (1750-1756) a cargo do arquitecto galego Juan García Berruguilla. Completouse a pechadura da Praza o 29 de abril de 1755. A Casa Consitorial quedou arquitectónicamente incompleta, sendo construída posteriormente a espadana da súa fachada un século despois (en 1852).

A á este, en cuxo centro está o Pabellón Real, foi a primeira que se construíu, xa que servía como muro de contención para facer horizontal o chan da nova praza. Esta á mostra entre os seus arcos medallóns co busto dalgúns reis de España. Nas outras ás, os medallóns representan a outros personaxes ilustres (santos, sabios, descobridores, etc).

A Praza Maior susténtase sobre 88 arcos de medio punto,  e con catro fachadas de tres pisos de altura cada unha, e con diferentes lonxitudes.

Esta praza non puido ser construída dunha forma rectangular por respecto á igrexa de San Martín.

No centro da fachada, a orientada cara ao norte, levántase o edificio que actualmente alberga o Concello de Salamanca, sobre o cal se erige unha espadana con tres campás e catro esculturas alegóricas da Industria, a Agricultura, a Música e a Poesía.

A Praza esta construída coa pedra de Villamayor moi estendida na cidade. Pedra dourada de fácil laboura.

Cos problemas da época e as paralizaciones polas expropiaciones e denuncias terminar en 1755.

A praza maior de Salamanca como se pode observar non é un cadrado perfecto e ningunha das súas fachadas mide o mesmo., a fachada do Concello mide 82,60 m, a fachada do pabellón Real 80,60 m, a fachada oeste mide 81,60 m e en ultímaa mide 75,69 m. A praza ten tres pisos de altura agás no pabillón das Casas Consistoriais, que ten dous andares.

A información procede da Wikipedia  e de Salamanca Turística.

As fotos son de Iniciarte.

Felipe Peña e Alejandro Álvarez reformarán as prazas de españa e Millán Astray

A reforma das Atochas e a praza de España estará lista a finais do 2010
Rehabilitación peonalizará parte de Panadeiras, eliminará a estatua de Millán Astray e non alterará o túnel

Mario López Rico, concelleiro de Rehabilitación, deu a coñecer onte o proxecto elixido para a reforma dos espazos comprendidos polas prazas de España, Millán Astray, Marqués de San Martín e a costa de San Agustín, cuxa reforma estará lista, se se cumpren as previsións, a final do 2010. Entre as 21 propostas que se presentaron ao concurso de ideas, o xurado seleccionou a asinada por Francisco Peña Pereda e Alejandro Álvarez Blanco , que terán dous meses para redactar o proxecto definitivo.

Segundo indicou López Rico, o xurado valorou especialmente a integración do tráfico de vehículos e peóns, o mantemento de todas as especies arbóreas e a implantación doutras novas, ademais de «a conexión de xeito intelixente dá praza de Millán Astray e a de España», que inclúe a peonalización da parte baixa, no primeiro tramo de Panadeiras. A iso súmase a conservación das topografías existentes e o tratamento dos espazos públicos, que converten a solución de Peña e Álvarez «nunha proposta realista e moi viable economicamente», engadiu o concelleiro. Cun orzamento próximo aos tres millóns de euros para a actuación, o edil sinalou que se refugou realizar grandes obras de infraestrutura, como a prolongación do túnel de María Pita.

Recordou tamén o edil de Rehabilitación que entre as bases do concurso figuraba cumprir coa lei da memoria histórica, de modo que, seguindo a intención xa anunciada polo goberno local, «as obras serán unha boa ocasión para retirar a estatua de Millán Astray».

Ademais da proposta gañadora, as dúas que obtiveron o segundo premio, obra de Salvueiro e Rossel, e o terceiro, de Freire e Vincent, coinciden coa que finalmente se executará na peonalización da parte baixa da praza de España, en Panadeiras.

As obras incluirán a creación dunha rotonda no viario que sae do túnel de María Pita cara a Atocha que quedará parcialmente cuberta a unha cota superior polo denominado miradoiro de San Agustín. Esta nova saída do subterráneo permitirá acceder á zona do mercado e á praza do Concello, e eliminará os coches que agora descenden fronte ao cuartel de Atocha cara a San Jorge. Desta forma, a praza de España e a de Millán Astray quedarán unidas por un paseo peonil.

Texto vía La Voz de Galicia.