Las matemáticas del arte. Inspiración ma(r)temática

Vicente Melvilla. Las matemáticas del arte. Inspiración ma(r)temática. 2007

Na redacción dos novos currículos da ESO dáse moita importancia a facer visible a implicación das matemáticas nos múltiples aspectos da vida diaria; así na introdución di textualmente. “Múltiples manifestacións da arquitectura, escultura e pintura de diferentes épocas constitúen exemplos nos que se detecta a súa relación directa coas matemáticas”.

Este libro pode ser de grande axuda para afrontar este aspecto da competencia matemática, contén exemplos de obras nas que se atopa unha influencia matemática nalgunha fase da súa xestación ou desenvolvemento. Está dividido en nove capítulos, cada un enfocado nun aspecto concreto (números, polígonos, curvas, poliedros,...) e un apéndice dirixido aqueles lectores con máis inquietudes matemáticas, onde afonda nalgúns contidos.

Estampas de Goya

As estampas -gravados e litografías-, precisamente polo seu carácter múltiple, foron concibidas por Goya para expresar a súa visión crítica da época que lle tocou vivir e transmitila aos lectores do seu tempo. Realizadas cunha extraordinaria capacidade imaxinativa, teñen con todo innumerables referencias ao comportamento humano e aos sucesos da súa época.
Esta mestura de imaxinación e realidade, unida a unha extraordinaria capacidade técnica e beleza formal, converteu ás estampas de Goya en paradigmas do gravado equiparables só á obra de Durero, Rembrandt ou Picasso.
Por iso, non estraño que haxa que celebrar a aparición de Goya. Estampas, gravado e litografía (edicións Electa) como un acontecemento merecedor de ser celebrado. Juan Carrete é o renovador dos estudos sobre o gravado español e un dos mellores especialistas na obra gráfica de Goya. Durante anos foi director da Calcografía Nacional, desde a que impulsou numerosos proxectos de estudo, exposición e edición sobre a obra do artista aragonés, como a creación do Gabinete Francisco de Goya, onde se expón de forma permanente unha selección dos cobres e unha serie de publicacións sobre as distintas series de estampas que son hoxe en día ineludibles puntos de referencia para os historiadores e afeccionados.
O novo libro de Juan Carrete, que ante todo é un libro de divulgación destinado ao gran público co obxectivo de difundir a mensaxe e a beleza desta obra universal. Carrete faise eco de todo ese coñecemento acumulativo ao que nos referimos e achega algunhas novidades destacables nunha publicación de gran tirada. De acordo cos últimos estudos, o autor sinala as principais achegas artísticas e conceptuais de Goya, situando a súa obra nun contexto ideolóxico que fai de Goya un observador crítico do seu tempo e o primeiro artista moderno.
Pero a principal achega desta obra consiste no apartado catalográfico e visual. Como os críticos anteriores apuntaron, é esencial coñecer a obra de Goya a partir das primeiras edicións publicadas polo artista ou, cando estas non existiron como no caso dos Desastres da guerra e os Disparates, grazas ás probas privadas que o mesmo artista realizara para si ou para os seus amigos.

Texto de José Manuel Matilla é director do Departamento de Debuxos e Gravados do Museo do Prado.

Vía El País.com

Fotogalería

Umberto Eco. Historia de la fealdad. Lumen, 2007

Ao longo dos séculos, filósofos e artistas foron proporcionando definicións do belo e grazas aos seus testemuños púidose reconstruír unha historia das ideas estéticas a través dos tempos. Non ocorreu o mesmo co feo, que case sempre se definiu por oposición ao belo e ao que case nunca se dedicaron estudos extensos, senón máis ben alusións parentéticas e marxinais. Por conseguinte, se a historia da beleza pode valerse dunha extensa serie de testemuños teóricos (dos que pode deducirse o gusto dunha época deternminada), a historia da feladad polo xeral deberá ir buscar os documentos nas representacións visuais ou verbais de cousas ou persoas consideradas en certo xeito “feas” (da introdución)

Tras a Historia de la belleza, publícase agora a Historia de la fealdad. En aparencia, beleza e fealdad son conceptos que se implican mutuamente, e polo xeral considérase que a fealdad é a antítese da beleza, ata o punto de que bastaría definir a primeira para saber que é a segunda. No entanto, as distintas manifestacións da fealdad a través dos séculos son máis ricas e imprevisibles do que comunmente se cre. Libro magnificamente documentado e ilustrado.

Co comentario sobre este libro inaugúrase a sección de Ensaio, tendo xa tres apartados os Recursos Bibliográficos.