Esta exposición sitúa a obra de Julio González (Barcelona,
1876-París, 1942) no centro do debate estético, político e social da súa época
e pretende xerar un discurso que relacione todos estes aspectos a partir das
obras e a documentación que oIVAM
conserva del e doutros artistas das vangardas históricas. Á súa vez ten a
vontade de permitir unha aproximación á realidade artística ecultural das metrópoles onde desenvolveu o
seu traballo creativo: Barcelona e París.
No percorrido da exposición destácanse algúns momentos
sobranceiros na súa traxectoria como o seu período de formación no círculo
modernista catalán e a relación co seu irmán Joan; a amizade con Joaquín
Torres-García (Montevideo, Uruguai, 1879-1949) e o contacto con algúns dos
artistas que formaron parte deCercleet Carré, a súapartícipación no Pavillón da República na
Exposición Internacional de París de 1937, e o carácter innovador da súa
escultura a partir da Muller ante ao espello (1937).
A exposición Final de partida, dedicada a Jordi Teixidor ( València 1941), está concibida como unha exploración da gramática pictórica desenvolvida por este artista no terreo da abstracción, durante máis de seis décadas. A mostra incorpora obras realizadas desde os seus inicios como pintor, vinculado aos grupos de vangarda Nueva Generación e Antes del arte, así como unha coidada selección de pinturas das series máis significativas da súa longa traxectoria, en diálogo coas obras pertencentes á colección do IVAM.
Neste sentido, a exposición presta unha especial atención á produción máis recente e inédita de Teixidor, e rastrexa, a través da inclusión de obras de Barnett Newman, Ad Reinhardt ou Juan van der Hamen, algunhas das fontes que inspiraron as súas investigacións no campo da pintura abstracta.
Final de partida complétase cunha serie de materiais procesuales escasamente coñecidos, procedentes do arquivo do artista: cadernos de notas e debuxos, polaroids, ou esquemas e organigramas que dan fe dos complexos procedementos ideados por Teixidor para levar a cabo a súa pintura e as súas diversas exposicións ao longo do tempo. A obra de Teixidor indaga de maneira obsesiva na fisicidad mesma da pintura, na investigación do espazo e na tensión vibrante entre a xeometría e o xesto.
Na última visita á Republica Independente de Madrid, achegueime
ata o Museo Arqueolóxico Nacional para gozar da exposición “Tesoros
Arqueológicos de Rumanía. As raíces dacias y romanas”. Pareime especialmente na
Rumanía pre-romana ( Primeira Idade do Ferro e a civilización Geto-Dacia) e
bárbara.
A exposición enmárcase dentro dos actos conmemorativos do
140 aniversario do establecemento de relacións diplomáticas romanés-españolas,
e percorre a historia cultural da actual Romanía. Trátase da exposición de
maior relevancia organizada no estranxeiro polo Museo Nacional de Historia de
Romanía nos últimos 50 anos.
Conxunto de accesorio de arnés
Stancesti. Século V a.C.
Reúne tesourosprincipescos de ouro e prata, armas, ferramentas, accesorios de vestir,
moedas, cerámica, cristalería, pezas de madeira e óso, esculturas de pedra e
metal, entre outros. Máis de 800 bens culturais procedentes de 40 museos de
Romanía, aos que se suman préstamos de centros españois como o Museo
Arqueolóxico de Sevilla, o Concello deGuadix (Selecta) e o Museo Nacional do Prado.
Cunco
Fundeni. Século II-I a. C.
Romanía ocupa unha posición xeográfica única e excepcional,
na encrucillada do mundo mediterráneo, Asia e Europa. Benefíciase dunha
apertura ao Mar Negro e dunha densa rede de ríos como o Danubio. Entre chairas,
outeiros, montañas e delta, é tamén unha rexión particularmente rica, con recursos
moi diversos. Esta situación privilexiada converteuna sempre nun cruzamento de
culturas, un lugar de contactos e intercambios.
Diadema
Bunesti. Fins século III-inicios século II a.C.
O obxectivo da exposición é mostrar a evolución histórica do
territorio de Romanía durante un período de máis de mil anos, desde as culturas
doHallstatt tardío e osescitas (cara aos séculos VIII-VII a. C.) ata
as invasións dos pobos xermanos (cara aos séculos IV-VII d. C.), con especial
énfase no período daDacia como
provincia romana (106-271 d. C.), tras as guerrasdacias dirixidas polo emperadorTrajano (101-106 d. C.).
A sede da Fundación Novacaixagalicia na Coruña acolle desde o 23 de febreiro a obra plástica de Isaac Díaz Pardo. Cos fondos das coleccións de Novagalicia Banco e Novacaixagalicia, articúlase unha exposición na que, a través de grandes lenzos, estudos preparatorios, bosquexos e debuxos do autor, móstranse as bases de toda a estética posterior do artista. Ata o 1 de maio, a sede do Cantón Grande porá a disposición dos cidadáns a esencia artística do "xigante infinito", Isaac Díaz Pardo.
As 35 obras dispostas na exposición da Coruña recollen os lugares pictóricos de Isaac, en palabras do seu fillo, Xose Díaz, comisario da exposición: "Hai tres lugares fundamentais na faceta pictórica do meu pai: un é Madrid, territorio de formación e consagración, onde estuda Belas Artes e comeza a súa andaina profesional...o segundo lugar, e un dos máis fecundos, é O Castro de Samoedo, onde aparece a madurez e realiza os seus grandes óleos... O terceiro e último lugar da súa creación pictórica está situado alén do Atlántico, preto dos seus amigos e camaradas do exilio, nun lugar próximo a Bos Aires no que comeza unha especie de desterro, afastándose da Galicia encollida, triste e asfixiante dos anos cincuenta, ese lugar é: A Magdalena".
A exposición, que se fornece dos fondos de Novagalicia Banco e de Novacaixagalicia, deixa ao espido a un Isaac de formación clásica e empapado dunha intensa tradición artística familiar, a un artista que está sentando as bases de toda a súa plástica posterior,
A exposición estará arroupada pola edición dun catálogo: Isaac Díaz Pardo. Fondos Colección Novagalicia Banco e Novacaixagalicia, que se poderá adquirir nas librerías das sedes e recolle textos do propio artista e dos comisarios da mostra Xosé Díaz e Rosario Sarmiento.
Hai case vinte anos visitei a primeira gran retrospectiva en España de Antonio López (a de Albacete no 1989 non a coñecín). Este verán pódese contemplar no Thyssen outra magna exposición. Con este gallo a revista Descubir el arte nos ofrece un especial sobre o pintor manchego cunha moi interesante entrevista. Na introdución desta publicación podemos ler:
Nin surrealista, nin realista, nin tampouco hiperrealista, o que o artista manchego ansía é apresar a esencia representada en cada ser, o misterio que emana do seu simplicidad espida. Con ocasión do 50 aniversario da súa primeira exposición, en xuño 1961, o Museo Thyssen-Bornemisza de Madrid réndese á magnética forza da súa creatividade.
Na páxina web do Thyssen-Bornemisza, onde se celebra a exposición entro o 28 de xuño e o 25 de setembro, lemos:
A última retrospectiva da obra de Antonio López tivo lugar en 1993. Nas dúas décadas transcorridas desde entón, o artista seguiu evolucionando e produciu algunhas das súas mellores obras mestras. O propósito desta exposición é mostrar ao público esa produción recente e a partir dela reinterpretar a carreira anterior do artista. A primeira parte da exposición explora os grandes temas da creación de Antonio López nas últimas décadas, sinalando á vez a continuidade e o contraste coa etapa anterior a 1990. Eses temas redúcense esencialmente a tres: a cidade, a árbore e a figura humana, en correspondencia con tres medios artísticos fundamentais: a pintura, o debuxo e a escultura. A segunda parte da exposición vén ser unha mirada retrospectiva cara á carreira de Antonio López, presentando a súa evolución desde as súas orixes ata a súa primeira madurez. O acento descansa na figura humana, que noutro tempo dominou a pintura do noso artista.
Pero teño especial interese en traducir parte desa entrevista onde a pintor dalle significación á verba “ARTE”:
Pregunta.- Antonio, a arte volveuse elitista e individual? A arte que necesita códigos para ser entendido, é arte?
Resposta.-Hai arte que quere ser elitista como hai quen quere ser elegante, pero non é o que eu amo. A arte con maiúsculas non é elitista, non o é Giacometti, nin Rothko nin Paul Klee, pero é unha linguaxe que se entende mellor cando se coñece. E cando a partir do impresionismo nace a vontade dunha arte individualizada, ponllo máis dificil ao pouco coñecedor. Velázquez é igual de difícil que Rothko, pero traballa cunha linguaxe máis inteligible. E isto, o home non o desexou senón que acabou sendo así e o premio é que no século XX atópasche cunha arte occidental con facetas infinitas, algo novo e absolutamente marabilloso: a diversidade involutaria, porque o ser humano é infinito. A arte segue sendo un camiño que busca o coñecemento para expresarse mellor, aínda que a súa comprensión é hoxe máis difícil precisamente porque a súa linguaxe hase decodificado. A arte tiña unha función didáctica pero desde o impresionismo buscou aspectos máis misteriosos, que ten que ver sobre todo co sentimento.
-001.jpg)
Entradas
