Seruat: Tarde de domingo na illa da Grande Jatte

Tarde de domingo na Grande Jatte, Georges Seurat, 1884.

Georges Pierre Seurat, 1884

Óleo sobre lenzo.207,6cm × 308 cm

Instituto de Arte de Chicago, Chicago, Estados Unidos

Ou como se diría en francés, Un dimanche après-midi à l'Ile de la Grande Jatte. Por fin puiden apreciar este lenzo en vivo… Está depositado en Chicago,  no seu Instituto de Arte. Onde, por certo, tirei as fotos que ilustran esta liñas. Nos museos norteamericanos permiten utilizar as cámaras sen flash. Hai algún tempo tiveron unha exposición para explicar a realización desta obra.

Como ben nos informa a Wikipedia, a illa da Grande Jatte atópase no río Sena, en París , entre A Défense e o suburbio de Neuilly, dividida polo Pont-de-Levallois. Aínda que por moitos anos foi un sitio industrial, nos últimos anos pasou a albergar xardíns públicos e un conxunto residencial. En 1884 era unha paisaxe bucólica afastada do centro da cidade.

Hoxe sabemos que Seurat estivo case dous anos traballando nesta obra, especialmente na paisaxe. Fixo moitos apuntamentos no propio xardín para logo pasalos ao lenzo. Tivo especial coidado no uso da cor, da luz e das formas.

Expúxoo por vez primeira na oitava exposición colectiva dosimpresionistas en 1886. Non toca hoxe falar da incidencia que tivo a presenza de Seruat e Signac nesta exposición e nas desavinzas que ocasionaron no grupo impresionista.

Xa sabedes que estes pintores puntillistas estudaran en profundidade a teoría óptica da cor polo que sabían que a unión de minúsculos puntos poden crea no ollo do espectador unha figura. Desde xeito, Seruat pretendía acadar unas cores máis brillantes e fortes que as obtidas coas tradicionais pinceladas. Pola tanto, a súa arte non é espontánea, coma nos impresionistas, se non que é profundamente intelectual e reflexivo. Tampouco pintaba ao aire libre xa que prefería o traballo no estudo.

Mais a pesar de tanto estudo… Sereut cometeu un erro ao empregar o novo pigmento “amarelo de zinc” xa que, co paso do tempo, foise escurecendo ata acadar tons marróns.

Aínda por riba, Seruat, rodeou o lenzo cunha trama de puntos limitada por un marco simple de madeira. De feito aínda hoxe é exhibido así no museo de Chicago.

Desde un punto de vista interpretativo, adoita dicirse desta obra que Seruat amosa a hipocrisía da sociedade parisina burguesa xa que nos fai unha representación social na que destacan as prostitutas (mulleres pescando á beira do Sena) ou o mono capuchino, tan de moda na sociedade burguesa do momento, que podería interpretarse como o símbolo da libertinaxe.

Un domingo na grande Jatte en 3D

Xogadores de cartas: 191,6 millóns de euros

Non se sabe canto apostaban os dous campesiños de Aix-en-Provence inmortalizados nos xogadores de cartas, a soada partida pintada ata en cinco ocasións por Paul Cézanne cara a 1890, pero seguro que o diñeiro en liza andaba moi lonxe do que a familia real de Catar pagou por unha das obras desa serie: 191,6 millóns de euros, o que a converte na máis cara da historia entre as vendidas de forma pública e que, segundo os expertos, redibuja a estrutura do mercado da arte.

A operación tivo lugar en 2011, informa Vanity Fair, e bate a anterior marca na liga dos cadros máis caros. Non está claro cal é o número dous nesa clasificación, porque non sempre devanditas transaccións son confirmadas pola casa de poxas. É o que ocorreu cun pollock en 2006 vendido supostamente baixo a intermediación de Sotheby's por 109,6 millóns de euros e anteriormente -o mesmo ano- cun klimt 105,7 millóns de euros. Si que foi pública a venda dun picasso, en 2010, titulado Espido, follas verdes e busto: alcanzou os 81,9 millóns de euros.
A compra deste cézanne responde a unha meditada estratexia do emirato de Catar, que pugna por situar a cidade de Doha no mapamundi da arte ao nivel de París ou Nova York (outras obras desta serie están no Musée d´Orsay e no MoMA). O Museo Nacional de Catar, onde se presume acabará o cadro, alberga xa rothkos, warhols e hirsts. Mentres, o veciño Abu Dhabi, pugna por culminar sendas franquías do Louvre e do Guggenheim.

O cadro de Cézanne pertencía ao millonario grego Yorgos Embiricos, quen durante décadas se divertiu rexeitando ofertas. O magnate morreu en 2011 e, segundo Vanity Fair, pouco antes da súa morte abriu as conversacións sobre a venda, conversacións que foron culminadas polos seus herdeiros.

Entre os marchantes que non puideron igualar o órdago bañado en petróleo catarí estarían Larry Gagosian (que poría sobre o tapete 168,5 millóns de euros) e William Acuaqvella.


Texto e foto vía El País.