Atopada en Luxor unha cabeza de Amenhotep III

O fragmento, de 2,5 metros de altura, pertence a unha estatua atopada anos atrás.

Unha cabeza xigante de granito do faraón Amenhotep III ( 1390-1352 a.C.), un dos máis destacados reis da dinastía XVIII e pai de Akenatón, foi achada no seu templo funerario na zona de Kom o Hitan en Luxor, no sur do Exipto.

O Consello Supremo de Antigüidades anunciou este domingo nun comunicado que o achado produciuse durante os traballos de escavación das misións de arqueólogos exipcios e europeos na zona, localizada na beira occidental do río Nilo á altura de en Luxor, 600 quilómetros ao sur do Cairo.

A peza atopada é considerada unha das máis bonitas feitas por artistas antigos, xa que mostra a cabeza do rei cando era novo, adornada cunha coroa real de cor branca, agregou a nota. Esa coroa, decorada cunha cobra de cor vermella, é símbolo do Alto Exipto, que abarca todo o sur do país. A cabeza, de 2,5 metros de altura, pertence a unha estatua do rei, vestido coa súa roupa real, e que foi achada fai varios anos.

Esa estatua recuperará agora a súa cabeza, pero non a barba, que debeu de desprenderse nalgún momento e que os arqueólogos pensan que está aínda enterrada baixo as areas de Luxor.

A egiptóloga xermano-armenia Hourig Sourouzian, xefa da misión de arqueólogos que traballa na zona, afirma no comunicado que nos últimos anos foron atopadas varias pezas da estatua de granito vermello, que se levantaba en pártea sur do templo.

Texto e foto vía El País.

Arqueoloxía: Isis emerxe en Alexandría

Os tesouros arqueolóxicos que oculta a bahia de Alexandría, en Exipto, emerxen aos poucos das augas que os cubriron fai dúas mil anos. A última gran peza localizada e extraída é un fragmento de nove toneladas dun pilón de granito vermello do templo ptolemaico (325 a.C.-30 a.C.) dedicado á deusa Isis.

"Este é o inicio da extracción doutras pezas do fondo do mar", asegurou o secretario xeral do Consello Supremo de Antigüidades exipcias, o omnipresente Zahi Hawas.

Palacio de Cleopatra.

O pilón ao que pertence a peza foi descuberto fai sete anos na área submarina denominada Zona Real, onde se atopa tamén o palacio de Cleopatra, última gobernante da dinastía ptolemaica, fundada no ano 305 a.C. por Ptolomeo I Sóter, xeneral de Alexandre Magno.

O ministro de Cultura exipcio, Faruk Hosni, explicou que só recuperaron "un 2% de todo o que hai mergullado". Hosni, que destacou a importancia do descubrimento, agregou que aínda continúan as investigacións e que "o resto do templo de Isis tamén será sacado do mar". Pola súa banda, Hawas adiantou que está prevista a extracción dunha das pezas do palacio de Cleopatra o próximo mes de maio.

Texto e foto vía Hoy es arte.

Nefertiti regresou ao Neues Museum de Berlín

O busto máis cobizado do mundo regresou así ao seu lugar na Illa dos Museos.

Nefertiti recuperou hoxe a súa posición de raíña absoluta de Berlín no Neues Museum, o seu primeiro emprazamento tras ser descuberta por arqueólogos alemáns en 1912, destruído polos bombardeos da II Guerra Mundial e recuperado agora tras unha custosa rehabilitación.
O busto máis cobizado do mundo regresou así ao seu lugar na Illa dos Museos, o primeiro desde onde fascinou ao mundo, logo dunha longa peregrinaxe por domicilios provisionais.
A Raíña do Nilo, duns 3.500 anos de antigüidade, superou a súa re-estrea, de novo sepultada por centos de flashes de cámaras e equipos de televisión de todo o mundo, á espera de que mañá a chanceler Angela Merkel inaugure oficialmente o recuperado Neues Museum.
O camiño de Merkel ata o museo será menos longo que o percorrido que fixo o busto desde Exipto a Europa, primeiro, e por distintos emprazamentos en Alemaña, despois.
A chanceler e o seu esposo, o catedrático Joachim Sauer, viven enfronte do museo de Pérgamo, tamén na Illa.
Nefertiti e a estatua do seu esposo, o faraón Akenaton, serán agora os seus veciños, xunto co total de 35.000 pezas e 60.000 papiros que forman a colección do Museo Exipcio, repartidos entre as salas de exhibición e depósitos do Neues Museum.
á raíña reservóuselle un espazo de honra, baixo a cúpula do á norte do museo, que si sobreviviu aos bombardeos. Nas restantes tres plantas distribuiranse as outras pezas, incluído Akenaton, envolvido entre sarcófagos, relevos, xoias e papiros.
A recuperación do edificio, arrasado polos bombardeos sobre o Berlín do Terceiro Reich entre 1943 e 1945, custou 200 millóns de euros.
O encargo recaeu no arquitecto británico David Chipperfield, quen optou por deixar ao aire os estragos do tempo e non maquillar sequera os balazos que quedaron na súa superficie.
Polas mesmas razoes que a ningún restaurador ocorréuselle «recompor» o ollo esquerdo de Nefertiti, a Chipperfield non lle pareceu oportuno levar a cabo unha reconstrución pedra a pedra.
O que se comeron as bombas foi substituído por novos materiais -pedra natural, formigón e finas madeiras escandinavas-, ensamblado coas ruínas e partes orixinais que si sobreviviron.
Da escalinata construída en 1843 por Friedrich-August Stüler, flanqueada por frescos de Wilhelm von Kaulbach, non quedou nada en pé e no seu lugar Chipperfield deseñou unha impoñente réplica en pedra branca espida, sen sombra de clasicismo.
Para os adoradores das reconstrucións fieis será unha perversión, pero desde que o museo reabriu as súas portas seis meses atrás, coas salas baleiras, a creativa homenaxe á ruína e a cicatriz de Chipperfield gañouse o eloxio xeral.
Ao pre-estrea do edificio seguiron meses de acondicionamento interior e fai unha semana produciuse o último proceso de embalaxe de Nefertiti, entre grandes medidas de seguridade, ao que seguiron varios días de aclimatación ata a súa presentación.
Coa súa inauguración péchase a recuperación da Illa dos Museos, que agrupa o Pérgamo, o Neues, o Altes, o Bode e a Alte Nationalgalerie e que custou 1.000 millóns de euros.
Espérase que conclúa aquí a longa peregrinaxe da Raíña do Nilo, á que as autoridades exipcias reclaman aínda como propia por considerar que foi sacada ilegalmente do país.
Nefertiti pasou sepultada e sen sobresaltos 3.400 anos no Val de Amarna, ata que foi descuberta polo arqueólogo Ludwig Borchardt en 1912.
Primeiro foi presentada no Neues Museum, onde encandeou xa ao Kaiser Guillermo II, que levou consigo unha réplica ao seu exilio holandés, en 1918.
Tamén cativou a Adolf Hitler, que ademais de negarse a restituíla a Exipto fixo que lla ocultase nunha mina de Turingia mentres ordenaba á poboación de Berlín resistir ata a última pinga do seu sangue baixo os bombardeos.
De Turingia rescatárona as tropas estadounidenses e durante décadas foi exhibida no sector americano do Berlín dividido polo Muro. Primeiro, nos arredores da cidade e a partir de 1967, no Museo Exipcio do barrio de Charlottenburg.
Tras a reunificación viñeron unha infinidade de novas mudanzas en varios domicilios provisionais: primeiro foi colocada no Kulturforum, entre os neones dun moderno complexo museístico, e logo no Altes Museum, xa na súa Illa, mentres Chipperfield acondicionáballe un museo á altura.
O Neues Museum reaparece agora como un belo tributo aos estragos do tempo.
E Nefertiti segue co seu inquebrantable poder hipnótico, dá igual en cantos museos e vitrinas véxalla con anterioridade.

Texto e foto vía La Voz de Galicia.

Exposición "As Portas do Ceo" no Louvre

O Louvre abre «As Portas do Ceo» o Exipto faraónico

Trátase dunha exposición de máis de 300 obras que percorren o fascinante universo do país norteafricano.

«As Portas do Ceo» do mítico Exipto, o percorrido da vida á morte, da noite ao día, do Nilo ao Universo, conforman a partir de hoxe e ata o próximo 29 de xuño a exposición primaveral do Museo do Louvre.

«Pórteslles du Ciel. Visions du monde dans l'Égypte ancienne» reúne máis de 300 obras, no seu maior parte procedentes dos fondos do propio Louvre, que o público poderá descubrir a partir do próximo día 6.

O visitante non só contemplará os fondos propios do Museo, senón tamén 70 obras mestras doutras grandes institucións europeas, co obxectivo de ofrecer un percorrido equivalente ao ciclo «asimilable a un segmento de eternidade», explicou a Efe o comisario da exposición e conservador no departamento de Antigüidades Exipcias do Louvre, Marc Etienne.

Trátase de que o espectador poida quedar impregnado do «espírito exipcio» caracterizado por un universo mental fascinante e unha incrible flexibilidade, nada cartesiana, comentou.

As «Portas do Ceo» designan na lingua dos antigos exipcios as do tabernáculo que alberga a estatua dunha divindade e simbolizan o paso dun a outro mundo.

O obxectivo da exposición, segundo os responsables do museo, é «invitar a mirar doutro xeito a imaxe exipcia que nos parece tan coñecida».

Os espazos creados para esta exposición están separados uns doutros por zonas de «transición», que recordan as «portas» a través das cales pásase dun mundo a outro e que inclúen unha obra representativa do espazo ao que serven de introdución.

Nas salas do Louvre deuse especial importancia á iluminación co fin de recordar o papel fundamental do sol e dos seus raios na vida dos antigos exipcios.

Mentres que algunhas estancias están «bañadas» de luz, outras están sumidas na penumbra, para reflectir as súas características «físicas» ou «simbólicas», segundo indicaron os responsables do museo, que xa na súa colección permanente ten unha das máis importantes do mundo en arte exipcio.

Texto e fotos vía La Voz de Galicia.