Igrexa de Santa María a Real (Xunqueira de Ambía, Ourense) (e III)

 Nesta espectacular edificación hai outros elementos realmente salientables, tal como nos conta Turismo de Ourense: 

O claustro é Gótico-Renacentista, de amplas e fermosas proporcións, dun só corpo, con arcos de medio punto, con  tímpanos calados, apoiados en  machones cubertos de  nervaduras; é de forma cadrada e ten teito de madeira. Foi construído a primeiros do século XVI. 

Nos muros interiores ten elementos do primitivo claustro  románico. 

No interior do claustro, atópanse uns sartegos románicos dos fundadores do primitivo mosteiro,  Aldara e Gonzalo. No da  Aldara figura, unha A e unha media lúa en cuarto crecente, na pedra tapadeira. No sartego de Gonzalo figura unha espada alongada, na pedra que a cobre, e dúas aves mirando á cabeceira. 

Na segunda metade do século XIX e comezo do XX foi empregado como cemiterio. Ao longo do tempo pasou por destrucións, abandonos e diferentes restauracións.

No interior do templo e na esquerda, un retabulo, tamén barroco, ten no centro unha imaxe da Virxe do Carmen e por arriba dela San Agustín, copatrón da ex-colexiata. Neste retablo hai outras imaxes de valor artístico como, un San Martiño de Circuítos do século XVI; ou a Santa Mª. Magdalena atribuída a Cornelis de Holanda. 

Na nave esquerda, no muro lateral, preto da entrada á sancristía, hai baixo un arco  conopial, un pequeno retablo cun grupo de imaxes formado por Santa Ana, San Xoán Bautista e San Xaquín, conxunto do século XVI. En leste mesmo muro, sobre unha  peaña, atópase unha Virxe do Rosario, fermosa talla barroca.

O retablo maior é unha obra  interesantísima da arte renacentista con influencias flamencas  das primeiras décadas do século XVI. Son tres os mestres autores: Mestre Xoán, entallador; Gaspar Salgado, imaxineiro; Pedro Belo, pintor.

Tumba funeraria  do Cabaleiro Álvaro Sotelo, (1508), colocada baixo un arco de pedra, sobre o que está o Órgano. Sepulcro pétreo en forma de arca e cunha figura de cabaleiro xacente; é o único que permanece na igrexa.

O órgano: Esta igrexa tivo o longo da súa historia tres órganos ; o terceiro, e actual, data de 1759; é un órgano típico hispano  churrigueresco; a súa caixa barroca finaliza no alto cunha fermosa talla de Santa María cos anxos aos seus  pes. Está actualmente en uso, e nel danse, anualmente a finais de Agosto, concertos por expertos organistas nacionais e estranxeiros.

O coro: de madeira de nogueira, estilo  plateresco que foi construído entre os anos 1530 a 1540; posúe unha rica iconografía, a base de  grutescos e personaxes bíblicos, dentro dun depurado estilo. Estaba colocado no fondo da nave central e hoxe en día retirado á antiga Sala  Capitular, contigua á Sancristía.

Baldaquino da catedral de Santiago de Compostela

No altar maior da cetdral de Santiago, atópase o Baldaquino, unha das obras máis senlleiras do barroco compostelá.

Dun xeito resumido, Artehistoria, conta que:
"A historia deste gran baldaquino que coroa e monumentaliza a tumba de Santiago tivo o seu inicio xa en 1643, cando o Cabildo propuxo reformar a Capela Maior, pedindo trazas en 1648 a dous mestres de Madrid; o Cabildo optaba por un retablo de prata situado baixo o Tabernáculo xa existente, idea que rexeitou de plano Vega y Verdugo, tanto pola estreitez do espazo da Capela Maior como porque un retablo non era apropiado para visualizar o lugar da tumba. A súa proposta está dominada pola idea da consecución dunha corrección óptica que permita captar o espazo da Capela Maior como un gran recinto aéreo e dinámico, o que levará a utilizar como soporte columnas salomónicas e a erixir o baldaquino sobre catro grandes anxos en voo superando, segundo as súas propias palabras, "ao de Roma (o baldaquino de Bernini) mellorado, pois si alá columnas o sosteñen, acá anxos estanlle sustentando".

Para esta obra, de evidentes referencias italianas, Vega houbo de contar nun principio cos mestres de obras que por entón traballaban na catedral, como Francisco de Antas Franco ou Bernardo Cabrera, ambos entalladores, e chamou tamén ao arquitecto madrileño Pedro de la Torre, o que evidencia os contactos do fabriquero coa Corte de Madrid, así como o seu desexo de que no conxunto traballasen os artífices entón máis actualizados, o que leva tamén a que diversos elementos decorativos tállense en Madrid.

A partir de 1665 traballa no baldaquino Domingo Antonio de Andrade, quen sabe traducir á perfección todos os desexos de Vega y Verdugo, tanto no terreo do decorativo (a Vega débese a exaltación dunha decoración naturalista como a que usará Andrade) como sobre todo na formulación espacial do tabernáculo, de macizo remate octogonal no primeiro proxecto de Vega, pero que en mans de Andrade transfórmase nunha pirámide oca onde xoga un papel esencial a luz, configuradora dun espazo dinámico e aberto no que se suspende o baldaquino".

Pola súa banda, o profesor da Escola de Arquitectura da Coruña, José Ramón Alonso Pereira ten publicado o seguinte artigo sobre a arquitectura do baldaquino, titulado: "Excelencias arquitectónicas del Tabernáculo compostelano":

Open publication - Free publishing - More iniciarte

Finalmente, cunha axeitada análise escultórica, o profesor de Historia da Arte da Universidade de Santiago, Andrés A. Rosende Valdés, analizou polo miúdo o contido escultórico desta obra en "A mayor gloria del Señor Santiago: el baldaquino de la catedral compostelana":

Fotos: INICIARTE