Mostrando entradas con la etiqueta Arte moderna. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Arte moderna. Mostrar todas las entradas
1/2/16
6/3/15
23/2/15
Caravaggio: O martirio de santo Mateo
Oleo sobre lenzo, 323 cm x 343 cm.
Igrexa de san Luís dos Franceses. Roma
Cando o noso pintor chegou a Roma
(“espido e tremendamente necesitado” contan as crónicas) en 1592 era
practicamente un descoñecido. Esa Roma de finais do século XVI era era moito
máis ca unha aldea chea de lama e de prostitutas, segundo dicían as crónicas
mais era unha urbe que desexaba adecentarse para a celebración do Ano Santo de
1600. Agardábase unha grande cantidade de peregrinos.
Durante o século XVI as obras da
igrexa nacional de Francia en Roma, san Luís dos Franceses, non avanzaron con
demasiada rapidez posto que xa no 1518 colocárase a primeira pedra sendo no
1589 cando puido ser consagrada. Ademais estaba rematar a quinta e pequena
capela, a chamada Contarelli, lembrando o nome do seu fundador o cardeal
Cointrel posto que o pintor Giuseppe Cesari d´Arpino decorara os teitos con
frescos na derradeira década da centuria pero non pintara as paredes.
Debido ás présas por rematar as
obras e ás influencias noso pintor Michelangelo Merisi, o 23 de xullo de 1599, a comisión competente
decidiu contratalo. Tiña que realizar
dous lenzos de 323 por 343 centímetros, a vocación de san Mateo e o seu
martirio a cambio de 400 escudos. No contrato figuraba expresamente que o
martirio tería “Unha sala ampla e profunda, case coma un templo, e un altar na
parte superior… San Mateo sería asasinado alí polos soldados mentres celebraba
a misa… caendo pero sen estar morto aínda; un gran número de homes e mulleres
debían estar no templo… a maioría
estremecidos polo crime monstruoso… con xestos de horror ou compaixón”. As obras foron entregadas en xullo de 1.600 con seis meses de retraso.
Este pintor macarra chegara a
Roma a mediados desta centuria final do XVI e axiña estivo “protexido” polo cardeal Francesco Maria del Monte a
quen, segundo contan coetáneos, “gustaba da compañía de mozos”. No pazo do
cardeal, situado case enfronte da igrexa de san Luís dos Franceses, Caravaggio
recibiu alimento, cama e protección tendo que pintar fermosos mozos para o seu
benfeitor. Foi precisamente Del Monte quen lle conseguiu o seu primeiro (e
fundamental na súa carreira) gran encargo: os dous cadros de san Mateo.
A finais do XVII era moi
frecuente a pintura que narraba historias de santo, mártires e apóstolos nas
que se buscaba o dramatismo relixioso. Nesta Europa onde os conflitos relixiosos
estaban moi presentes (lémbrese que en Inglaterra aquel que oficiara misa
estaba condenado á norte), os xesuítas foron o brazo de ferro empregado polo
papado para trata de non extinguir a súa presenza no norte de Europa. A igrexa estaba en plena campaña defensiva
fronte ao protestantismo. Nesta ofensiva da Contrarreforma, os mártires eran
unha peza fundamental, como heroes a imitar. Desde xeito, o Papa mandou revisar
as antigas listaxes de mártires elaboradas no século V, publicándose, en 1584,
o “Martiloxio romano” de Baronius en
varios volumes para darlle un carácter oficial e histórico ás lendas
relixiosas.
O cardeal Paleotti publicou en
1594 na súas “De Imaginibus Sacris” (As imaxes sagradas) que “non se debe
dubidar á hora de pintar os suplicios cristiáns en todo o seu horror, as rodas,
as grellas, o potro e as cruces. A Igrexa desexa glorificar deste xeito o valor
dos mártires, pero tamén enardecer a alma dos seus fillos”. Recollíase, deste
xeito, a letra e o espírito da Contrarreforma xa que na derradeira sesión do
Concilio de Trento, en 1563, decidírase empregar a arte para defender e
propagar a doutrina católica. Así, os sacerdotes, de acordo cos artistas, deberían elaborar uns programas iconográficos
detallados que se mantiveran feles aos dogmas, que foran comprensibles para
todos e que respectaran as regras do decoro. As representacións dos martirios
poderían, mesmo deberían, recrearse no
horror ata os detalles.
Os pintores do Renacemento
glorificaran a beleza e a harmonía sen recoller o sufrimento nin a norte como
grandes temas. Mais a finais do XVI, precisamente o sufrimento e a norte
gustaban moito a un público cheo de fervor relixioso, moi probablemente debido
a influencia española. Os sufrimentos, a dor, a norte, o horror e a violencia
determinaban obras de arte.
Esta é a súa segunda obra “de
historia”, nun gran formato e con nada menos que trece personaxes, todos eles
en diferentes posturas e expresións. Segundo os Evanxeos, esta escena tivo
lugar nun templo que tiña unha piscina da que se saía rexenerado. Caravaggio
pinta o suceso cun impactante grupo central onde o santo caeu ferido e cheo de
sangue ante o seu verdugo.
Caravaggio viuse obrigado a
trocar o formato da pintura privada polo gran formato monumental. O encontro co
narrativo e o artellamento de varios personaxes en función do relato dun tema,
eran cuestión que apenas aparecerán na súa pintura anterior. O distinto
rexistro plástico implicaba, ademais, distintas concepcións e solución das
gradacións e relación de luz e cor, do tratamento de volumes e perspectivas e
das sensacións de atmosfera e ambiente.
O artista principiou polo
Martirio, realizando unha primeira composición de pequenas figuras, pero a
abandonou. Cambiou de cadro sen rematar o anterior para realizar a Vocación e
logo retomou o Martirio cambiando todo o inicial e formulando unha composición
de maior fortaleza iconográfica e de maior intensidade nos contrastes e nos
efectos plásticos e dramáticos.
Todos os personaxes que rodean a
escena parecen sufrir a onda expansiva e afástanse en diferentes posturas.
Entre estes personaxes salientan dous: un é un rapaz co rostro distorsionado
polo horror, cun berro espantoso que poderíamos tamén apreciar no Holofernes
decapitado por Judit ou no Isaac ou na Medusa. O outro personaxe é un
autorretrato do propio Caravaggio situado no fondo polo que se pode apreciar a
súa cabeza de fronte con xesto adusto e barba negra, á esquerda do verdugo.
É unha escena chea de axitación
con intensos matices de crueldade, traducidos na desorde provocada nos asistentes
ao martirio, as luces e sombras cheas de fumes sombrío. Pero a maior nota de
crueldade dáa o verdugo que co seu xesto suxeita e dobrega a man do santo caído
para impedirlle recoller a palma, símbolo do martirio que un anxo vén
entregarlle.
O ancián Mateo aparece indefenso
no chan, agardando do golpe mortal. Está ferido e rastros de sangue mancha a
súa túnica branca. Mentres todos ao seu redor foxen presos do pánico, el acepta
a norte pola fe. Coma testemuña da veracidade da revelación sentida, mira aos ollos
do seu verdugo.
Para intensificar o dramatismo da
escena, Caravaggio apártase da tradición iconográfica pois segundo a “Lenda
dourada” (algún día terei que falarvos deste libro) da vida do santo, o verdugo “atacou polas costas e matou a san Mateo,
quen estaba diante do altar cos brazos estendidos cara ao ceo. O apóstolo
estaba “predicando no país dos mouros” e tivo a ousadía de negar ao rei pagán
Hirtaco, provocando a súa cólera. “Unha
vez celebrada a misa, o rei enviou a un verdugo… e así foi como cumpriu o seu
martirio”.
Nesta obra, Caravaggio representa
ao lendario rei Hirtaco cunha “faciana fea… pálida, de cabelos abundantes e
ollos afundidos e ardentes”. Así o describiu un contemporáneo de Caravaggio.
O do cadro pagán contempla no fondo do
cadro o asasinato do apóstolo. Segundo a “Lenda dourada” tivo un castigo xusto:
“caeu doente da horrible lepra e, como non quería ser curado, matouse a si
mesmo cunha espada”.
Un anxo ofrece unha palma ao
mártir abatido como símbolo da recompensa celestial. A ofrenda non está feita
coma un xesto triunfal senón con agarimo dun neno que se inclina desde unha
nube e apóiase coma se non estivera moi
seguro das súas as. Este anxo de rizos louros e branca pel é un serodio
representante deses seres cheos de dozura que tan abundan na primeira obra de
Caravaggio.
En conxunto podemos afirmar que a
violencia representada no lenzo era moi do gusto da época mais a execución do
tema chocou frontalmente co mundo artístico romano. Diferenciábase das obras
habituais que xeralmente repetían os antigos modelos renacentistas, as súas
poses e os seus xestos. Mentres que na obra de Michelangelo Merisi saliéntase a
forza da luz, a forza das zonas sometidas á máis profunda escuridade, así como
a naturalidade do seus modelos. Cos seus fortes contrates de luces e sombras
evitaba as dificultades que lle propoñía a perspectiva e, xa desde lonxe,
conseguía atraer as miradas cara a insignificante capela grazas ao efectivos
das bañadas pola luz.
Cando foron amosadas ao público, no primeiro trimestre de 1.600, Caravaggio converteuse no pintor máis célebre de toda Roma. Axiña Caravaggio recibiu máis encargos.
NOTA PERSOAL: Ben lembro cando visitei esta capela por vez primeira para ver as obras de Caravaggio. Había que poñer moedas para que se iluminara estanza. Canta emoción.
Bibliografía:
-Rose Marie and Rainer Hagen. Los secretos de
las obras de arte. Tomo 1. Taschen, 2002.
-Eugenio Carmona. Caravaggio.
Arlanza, 2005.
Etiquetas:
Arte barroca,
Arte moderna,
Pintura barroca
12/2/15
Caravaggio: O Santo enterro ou o Descendemento
Caravaggio. O santo enterro.
1602-1604, Óleo sobre lenzo, 300x203 cm. Museos Vaticanos.
Texto de Helen Langdon:
… a finales de
1602 (Caravaggio) estaba ocupado con el retablo del Entierro de Cristo para la iglesia oratoniana de Santa Mará in
Vallicella, que gozaría de una admiración generalizada. Éste fue un encargo de
prestigio (…) La iglesia, conocida como la Chiesa Nuova, se alzaba en una de
las zonas más florecientes de Roma, entre las grandes casas de la
aristrocracia, y en el centro de negocios de la ciudad. A finales de siglo
(XVI) fue ampliada, y el retablo de Caravaggio estaba pensado para una nueva
capilla, que iba a sustituir la que había en la iglesia antigua y que
inicialmente estaba bajo el mecenazgo de Pietro Vittrici. Éste murió en 1600 y fue su sobrino y
heredero, Gerolamo, quien encargó la obra a Caravaggio. Sin embargo, quizá
fuera Pietro Vittrice quien despertó el interés de su sobrino por Caravaggio,
ya que casi puede afirmarse que fue el primer dueño de La buenaventura de la colección parisina, que heredaría Gerolamo y
luego su hijo Alessandro Vittrice (…) La capilla de la Pietá, a la que estaba destinada la obra de Caravaggio, estaba
situada entre la capilla de la Crucifixión, que ostentaba un retablo de
Scipione Pulzone, y una capilla con un retablo de la Ascensión de Girolamo Muziano (…)
La pintura de
Caravaggio une el gusto del arte popular con la estabilidad y la grandeza de la
tradición romana más clásica (…) El tema de la obra es el entierro de Cristo,
en el que las figuras están de pie sobre el sepulcro y dos de ellas bajan el
cuerpo para depositarlo en la tumba, situada a la izquierda, en una abertura
que inicialmente era más fácil de apreciar (la losa de piedra es la entrada a
la tumba).
Detalle de Nicodemo
La historia del
entierro de Cristo se narra en todos los Evangelios. Se dice que un hombre
rico, discípulo de Cristo, José de Arimatea, suplicó a Pilatos que le
entregaran el cuerpo de Jesús y “(…) lo envolvió en una sábana limpia y lo
depositó en su propio sepulcro, del todo nuevo, que había sido excavado en la
peña, y, corriendo una piedra grande a la puerta del sepulcro, se fue. Estaban
allí María Magdalena y la otra María sentadas frente al sepulcro” (Mateo 27,
59-61). Aunque la Virgen no asistió al entierro, san Marcos añade: “María
Magdalena y María la de José miraban donde se le ponía” (marcos 15, 47). San
Juan añade otro personaje, Nicodemo, que ungió el cuerpo de Cristo con
especias. En la interpretación que hace Caravaggio de la escena, reúne distintos
momentos de la historia bíblica. La
insólita presencia de san Juan, que suele aparecer bajando el cuerpo en cuadros
(…) Caravaggio pretendía, ante todo, crear este cuadro con figuras humildes y
sencillas. Las tres Marías, que de ser meras espectadoras pasan a ser
partícipes del drama, anticipan el descubrimiento posterior de la tumba vacía
por parte de las Mujeres Santas (Marcos 16, 1-8). La capilla estaba consagrada
a la Pietá y el cuadro debía invitar
a meditar sobre la muerte de Cristo.
Detalle de María Magdalena.
El espectador
ante el altar habría alzado la vista para contemplar el retablo, que estaba
iluminado por una luz tenue procedente de la derecha, que se relacionaba con la
luz pintada del cuadro. El cuerpo de Cristo es bajado hacia el espectador; el
borde afilado de la piedra sobresale y entra en el espacio de éste; el codo
iluminado de Nicodemo irrumpe en el plano y su mirada y sus ojos sombríos
absorben al espectador en la escena, así como el esquema diagonal de la
composición, que va hacia arriba desde la mano de Cristo que cuelga hasta los
brazos abiertos de Cleofás, una sutil reminiscencia de la Cruz. Bellori comentó
cómo “Nicodemo sostiene (el cuerpo) sobre las rodillas; al inclinar la cadera,
dobla las piernas” y en toda la escena hay un énfasis en la realidad física, en
la herida que vuelve a abrirse en el costado derecho de Cristo, en la torpeza y
dificultad de bajar un cuerpo pesado, en los músculos y las venas de las
piernas y pies de Nicodemo, que se acerca tanto al borde de la losa, y en la
confusión de piernas, brazos y ropaje en la parte inferior del lienzo. Estas
triste figuras están agrupadas en pares, jóvenes y viejos, y Caravaggio
experimenta con distintas reacciones al dolor. Así, ensombrece el rostro de san
Juan con un gesto apasionado. Éste parece abrazar el cuerpo de Cristo, a
diferencia de Nicodemo, más estoico. El dolor interior y contenido de María
Magdalena, una figura sensual, con los hombros desnudos, contrata con el de una
Virgen anciana, ataviada como una monja, cuyos brazos abiertos dan estabilidad
al conjunto y parecen el gesto universal de protección de la Madonna della
Misericordia. Podría ser que Caravaggio incluyera a san Juan en la escena –el discípulo
al que Jesús tanto amaba- con el fin de acentuar el efecto emotivo y para crear
una continuidad con la capilla de la Crucifixión
de Scipione de Pulzone, donde un san Juan asombrosamente parecido está de pie a
los pies de la Cruz. El cuadro presenta unas características estáticas e
icónicas. Inspira pasión e invita al espectador a compenetrarse con las figuras
santas, apelando a los sentimientos (…).
El cuadro es
grande (el cuerpo de Cristo mide casi dos metros) y monumental y Caravaggio une
el realismo lombardo con la grandiosidad de Roma. La magnífica presencia física
de las figuras tiene unas características esculturales y recuerda los grupos de
terracota que Caravaggio vio en el Sacri Monti de Lombardía, pero bajo este
realismo subyace la elocuencia del arte antiguo y renacentista. La composición
evoca en cierto modo los relieves grecorromanos en los que aparece un héroe al
que llevan en brazos, procedente del campo de batalla, así como algunas famosas
composiciones de Rafael y Tiziano. Sin embargo, Caravaggio rechaza la belleza
ideal y, conforme con el auténtico espíritu de la Reforma católica, muestra el
dolor del sufrimiento de Cristo. Además, Caravaggio acerca el mundo bíblico de
los pobres y humildes –la Madonna envejecida, un Nicodemo corpulento y curtido
que viste una túnica rústica- al mundo contemporáneo. Estas figuras alcanzan un
esplender trágico y muestran de forma conmovedora que Cristo, tanto en el
momento presente como en el pasado, llevaba consigo un mensaje de esperanza y
salvación para los pobres de espíritu. El sufrimiento de las figuras santas
acentúa su humanidad y, de este modo, intensifica la profundidad del misterio
de Dios hecho hombre (...): La composición compacta del cuadro, el aplomo y
equilibrio cuidado del gesto y la expresión crean la misma sensación de
comunidad de la misa, y se debía de aumentar la sensación de misterio del
espectador. Con esta unión de lo real y lo irreal, Caravaggio crea un arte
católico nuevo y popular, directo, que no pierde la fuerza emocional clásica.
Helen Langdon.
Caravaggio. Barcelona, Edhasa, 2002, pp 286-291.
Etiquetas:
Arte barroca,
Arte moderna,
Pintura barroca
9/2/15
Caravaggio: vídeo resume
Possin afirmara que Caravaggio era un home "que posuía por enteiro a arte de pintar", pero que "chegara ao mundo para destruir a pintura". Vídeo resume.
Etiquetas:
Arte barroca,
Arte moderna,
Pintura barroca,
Vídeos
2/2/15
Noto (Siracusa, Sicilia), cidade do barroco
Como ben saberedes un los lugares do Mediterráneo do
que máis gozo é de Sicilia. Pois ben, no seu extremo sur oriental atópase a
cidade de Noto, na provincia de Siracusa da que a seperan uns 32 quilómetros. O
seu pasado é que variado coma o de toda a illa: pre-rromano, romano, árabe,
aragonés… Mais o feito que debe salienatrse é o do terremoto padecido o 11 de
xaneiro de 1693 que derrubo a cidade a a súa economía.
Foi reconstruida, a unha ducia de quilómetros, seguindo
os deseños de Giovanni Battista landolina e que coa axuda de arquitectos como Rosario
Gagliardi ou Francesco Sortino fixeron desta nova urbe unha obra mestra do
barroco italiano. As novas edificacións caracterizáronse polo emprego dunha
pedra de toba moi suave que o sol encárgase de tamizar.
Na época da independencia italiaza, a cidade
revelouse contra os Borbóns, deixando as súas portas abertas a Garibaldi.
A cidade forma parte, desde o 2002, dos lugares que
recibiron a distinción de “Patrimonio da Humanidade” da Unesco.
Do desastre xurdiu a oportunidade de construír unha nova Noto na pendente
dun outeiro; un lugar deseñado, segundo o gusto barroco da época, con rúas
paralelas intercaladas entre prazas que se suscitaron como grandes escenarios,
con escalinatas, terrazas e desniveles; creando un espazo de harmonía entre
igrexas, palacios, conventos e casonas de pedra.
Os arquitectos deseñaron a cidade ordenada por estados sociais ao longo
dun eixe principal e tres prazas que alternan conventos, palacios, igrexas e
monasterios; unha parte dedicouse ao poder relixioso, outra aos nobres e a
última ao pobo, agrupado nos chamados quartieri popolari.
A rúa principal de Noto, o corso Vittorio Emanuele III ao que se chega
nada máis cruzar a Porta Real (ao estilo dos arcos do triunfo romanos, e
construída para conmemorar a visita de Fernando II en 1838), representa o
epicentro do poder eclesiástico coa catedral de S. Nicolò e as igrexas de S.
Franceso, S. Chiara, S. Carlo Borromeo e S. Domenico e os seus respectivos
conventos.
En paralelo e subindo o desnivel do outeiro, a vía Cavour e as súas rúas
perpendiculares eran o fogar onde a nobreza construír palacios tan
espectaculares como os de Nicolaci dei Villadorata, Astuto e Impellizzeri. Máis
aló, os artesanos e os menos podentes vivían nos barrios de Agliastrello,
Mannarazza e Pianalto.
A exhuberancia da formulación barroco que se implementou sobre Noto,
plasmouse sobre todo nas prazas, creadas coma se fosen grandes escenarios para
representar a vida diaria: a Praza 16 de maio vira contorna á escultura de
Hércules -do pouco que se salvou do terremoto-, o Teatro Vittorio Emanuele III
e o convento de S. Domenico; e a Praza do Municipio co Concello -situado no
Palazzo Duzecio, en honor ao rei que defendeu Noto dos gregos no século V a.C.-
e a catedral, formando o chamado “area maioris ecclesiae”. Un pouco máis
adiante a igrexa de San Carlo, obra de Gagliardi 1n 1730, e desde cuxa torre as
vistas de Noto ben merecen subir unhas escaleiras.
A historia da
Cattedrale de Noto, é a suma de continuos desastres -naturais e humanos- que
causaron a súa ruína en tres ocasiones (1760, 1848 e 1996). Nos anos 50, o
teito de madeira foi substituído por un forxado de hormigón que medía 48 cm. de
espesor; loxicamente, ao aplicar tanto peso sobre os arcos que sostiñan a
bóveda (moi debilitada por outros seísmos e pola mala calidade dos materiais
empregados nas dúas reconstrucións anteriores), o colapso foi inevitable e a
cúpula derrubouse o 13 de marzo de 1996 arrastrando parte das capelas laterales
e da nave central.
Información procedente da Wikipedia e La Sicilia. Fotos de Blanca para
INICIARTE.
Etiquetas:
Arquitectura barroca,
Arte barroca,
Arte moderna
12/1/15
Cúpula de Santa María dei Fiore
Iniciarte xa vos ten contado como pensaba Brunelleschi facer esta cúpula, a visión que Vasari nos deu sobre a mesma ou as dúbidas sobre a súa autoría, mirade agora este vídeos.
Etiquetas:
Arquitectura renacentista,
Arte moderna,
Arte renacentista,
Vídeos
5/12/14
O matrimonio Arnolfini... nunha recreación
Na interesante páxina italina Didatticarte fixeron unha boa entrada sobre esta obra e na que se inclúe o seguinte vídeo:
Etiquetas:
Arte flamenga,
Arte moderna,
Pintura flamenga,
Vídeos
11/3/14
Velázquez e "A rendición de Breda"
Volvo hoxe a copiar un texto de Murado sobre a "Invención do pasado". Nesta ocasión sobre o famoso cadro de Velázquez.
Velázquez. A rendición de Breda. Ca. 1635, óleo sobre lenzo, 307 x 367 cm. Museo do Prado
“… Tomemos el cuadro
de La rendición de Breda de
Velázquez, también conocido como Las lanzas.
Puesto que es contemporáneo de los hechos y el pintor tuvo acceso a testimonios
directos, es fácil caer en la tentación de considerarlo una ilustración
realista de lo que ocurrió. De hecho, se ha utilizado para estudiar la
indumentaria y el armamento de los tercios de Flandes. En una película reciente
(Alatriste, 2006) se hace una cita
literal del lienzo, reconstruyéndolo cuidadosamente, en parte como guiño al
espectador, pero también, de una manera ambigua, como una introducción de un
elemento de “verdad” en el relato.
Sin embargo, en
tiempos de Velázquez, esas lanzas que dan título al cuadro y que dominan la
composición habían desaparecido de los campos de batalla hacía ya muchos años.
A pesar de la conocida expresión popular de “poner una pica en Flandes”, las
picas habían sido sustituidas tiempo atrás por arcabuces. Velázquez pintó
lanzas únicamente porque esta era una arma de caballero, menos moderna y por
tanto más noble. No es un cuadro documental sino, como tantas obras de
apariencia realista en la historia del arte, una alegoría. Es la misma razón
por la que aparecen lanzas también en otros cuadros contemporáneos, como El socorro de Breisch de Giuseppe
Leonardo. Se trata de toda una advertencia para los que creen haber
“confirmado” un dato al encontrarlo en más de un cuadro.
Pero La rendición de
Breda aún nos guarda otra sorpresa más: como sucede con la rendición de Bailén,
el hecho que narra no ocurrió No hubo entrega de la llave de la ciudad ni
homenaje caballeroso a los derrotados, porque no hubo derrotados. Ni siquiera
hubo batalla. En Breda se llegó a un acuerdo mutuamente favorable según el cual
a las tropas holandesas se les dejaba el paso franco a cambio de abandonar la
ciudad en manos de las fuerzas imperiales. Según los testimonios de los
presentes, Spínola se limitó a contemplar
la salida de los defensores sin más ceremonias. Un general que estuvo
allí, Carlos Coloma, describió con sorpresa el contraste entre las tropas
holandesas, aseadas y bien vestidas, y la “miseria y desnudez” de las fuerzas
imperiales, exactamente lo contrario de lo que refleja la tela velazqueña.
Sabemos que circularon
críticas por la decisión de Spínola de no luchar y es muy posible que el cuadro
de Velázquez, encargo directo de la Corte, no fuese más que un intento
propagandístico de reescribir el episodio y convertir así en un acto de
generosidad lo que algunos empezaban a
insinuar que rozaba la cobardía y la traición. Desde luego, Velázquez no debió
considerarlo un trabajo importante porque se inspiró sin más en un grabado de
Jacques Callot.
NOTA: Na galería on-line do Museo do Prado hai información sobre a anterior ilustración. Tamén no mesmo lugar podedes ver a visión desta obra do propio museo. Igualmente na Wikipedia podes ler información contraditoria en relación co aquí exposto sobre as picas.
Etiquetas:
Arte barroca,
Arte moderna,
Pintura barroca,
Velázquez
6/3/14
Borromini versus Bernini
No libro de Oscar Tusquets "Más que discutible" podemos ler o seguinte texto:
(…) Un sentimiento parecido explica la manía, tan extendida entre los arquitectos, de valorar mucho más a Borromini que a Bernini.
Francesco Borromini, con sus torturados ejercicios de geometría, tan difíciles de leer, arquitectura a contrapelo, edificios ásperos –su primera obra conocida, la iglesia de San Carlino alle Quattro Fontane, no tenía la fachada acabada cuando él murió, treinta años más tarde de comenzarla-, exteriores pobremente revocados o con el ladrillo aún a la vista. Borromini siempre en conflicto con sus clientes, el poder y el dinero, siempre amargado por considerarse un incomprendido.
Gian Carlo Bernini, la encarnación de la gracia, la exuberancia y la soltura en todas las artes, que igual resuelve el diseño urbano de la Plaza de San Pedro, que la arquitectura de la Scala Regia o Sant´Andrea al Quirinal, sus escenografías arrebatadas con drapeados marmóreos, o sus prodigiosas esculturas desde el Apolo y Dafne a sus insuperables fuentes, sin las cuales Roma no sería Roma. Es difícil encontrar una facilidad más abrumadora que la que demuestran los bocetos que se conservan en el Fogg Museum de Harvard o en el Hermitage, estas pequeñas figuras llenas de intención donde el barro trabajado a la prima conserva literalmente las huellas dactilares del escultor y aún parece freco y fluido. Bernini inmensamente reconocido y popular en vida, con el papa Alejandro VII y Luis XIV de Francia disputándoselo enérgicamente y que no se crispa ni acompleja ni siquiera cuando este último, presionado por los arquitectos del establishment galo, lo retira del proyecto del Louvre, en el que Gian Lorenzo había enterrado varios años.
Oscar Tusquets Blanca. Más que discutible. Observaciones dispersas sobre el arte como disciplina últil. Barcelona, Fábula Tusquets, 2002, pp 157-161
Etiquetas:
Arquitectura barroca,
Arte barroca,
Arte moderna
3/3/14
Vermeer e "La joven de la perla"
No club de lectura deste curso
estamos a traballar con “La joven de la perla” de Tracy Chevalier. Mirade como
describe algún dos cadros deste pintor.
Johannes Vermeer.Vista de Delft. Circa 1658-1660
Óleo sobre lenzo, 98,5 cm x 117,5 cm
“-¿Te acuerdas del cuadro que
vimos en el ayuntamiento hace unos años, el que Van Ruijven expuso después de
comprarlo? Era una vista de Delft desde las puertas de Rotterdam y Schiedam.
Tenía un cielo que ocupaba gran parte del cuadro y unos edificios iluminados
por el sol.
-Sí, uno que tenía arena en la
pintura para que los ladrillos y los tejados parecieran ásperos –añadí-. En el
agua había sombras alargadas, y en la orilla que se veía más cerca, personas
muy pequeñas.
-Ese. –Las cuencas oculares de mi
padre se ensancharon como si tuviera todavía ojos y estuviera mirando el cuadro
otra vez.
Yo lo recordaba bien; recordaba
haber pensado que había estado muchas veces en aquel mismo sitio y nunca había
Delft como lo había hecho el pintor.”
Páx. 16
Johannes Vermeer. La muchacha con collar de perlas. Circa 1664
Óleo sobre lenzo, 55 cm x 45 cm. Staatliche Museen, Berlín.
"Una mujer se hallaba de pie
delante de una mesa, vuelta hacia un espejo de la pared de forma que se la veía
de perfil. Llevaba un manto de exquisito satén amarillo ribeteado con armiño
blanco y una elegante cinta roja con cinco puntas en el pelo. La luz que
entraba por una ventana la iluminaba por la izquierda, derramándose sobre su
rostro y perfilando la delicada curva de su frente y su nariz. Se estaba
colocando un collar de perlas alrededor
del cuello, sujetando las cintas en alto, con las manos suspendidas en el aire.
Fascinada con su reflejo, la mujer no parecía consciente de que alguien la estuviera
mirando. Detrás de ella, en una resplandeciente pared blanca, había un antiguo
mapa, y en oscuro primer plano, la mesa con la carta, la brocha y el reto de
las cosas cuyo polvo yo había limpiado.
(…) Entonces vi una diferencia.
Contuve la respiración.
-¿Qué pasa, muchacha?
-En el cuadro, la silla que está
al lado de la mujer no tiene ninguna cabeza de león –dije.
-No. En esa silla antes había un
laúd. Él hace muchos cambios. No se limita a pintar lo que ve, sino lo que
puede lucir bien. Dime, muchacha, ¿crees que este cuadro está acabado?
La miré fijamente. Debería ser
una pregunta con trampa, pero no me imaginaba ningún cambio que pudiera mejorar
el cuadro.
-¿No lo está?-dije titubeando.
María Thins resopló.
-Lleva tres meses trabajando en
él. Y calculo que seguirá haciéndolo dos más. Cambiará cosas…
Pág. 47-49
(...)Al día siguiente fui al estudio y
la caja había desaparecido. El caballete volvía a estar en su sitio. Eché un
vistazo al cuadro. Anteriormente solo había advertido pequeños cambios en él.
Ahora había uno fácilmente visible: el mapa que colgaba en la pared detrás de
la mujer había sido retirado tanto del cuadro como de la propia escena. La
pared estaba ahora desnuda. El cuadro ganaba sin él: era más sobrio, y el
contorno de la mujer se veía ahora más claramente contra el fondo blanco
pardusco de la pared. Pero el cambio me trastornó por lo repentino que
resultaba. No me lo habría espera de él."
Páx. 75
Johannes Vermeer. A Leiteira 1660-61
Óleo sobre lenzo, 44.5 cm x 41 cm Risjksmuseum, Amsterdam
"-El amo me pintó una vez, ¿sabes? Me pintó echando leche. Todo el mundo dijo que era su mejor cuadro.“Cuando Tanneke se enderezó, tenía una toca en la mano y dijo:
-Me gustaría verlo –respondí-. ¿Todavía
está aquí?
-Oh, no, lo compró Van Ruijven."
Pax. 50
"-La hija del panadero está de pie
en un rincón iluminado al lado de una ventana –empecé a decir pacientemente-.
Está de cara a nosotros, pero mira a la ventana, a su derecha. Lleva un corpiño
y una cofia blanca que se le cae en dos puntas por debajo de la barbilla.
-¿Cómo la llevas tú? –preguntó mi
padre. Nunca me había preguntado aquello, aunque le había descrito la cofia de
la misma forma cada vez.
-Sí, como la mía. Cuando miras la
cofia bastante rato –añadí apresuradamente- te das cuenta de que no la ha
pintado blanca, sino azul, violeta y amarilla.
-Pero has dicho que es una cofia
blanca.
-Sí, eso es lo extraño. Está
pintada de muchos colores, pero cuando la miras crees que es blanca.
-Pintar azulejos es mucho más
sencillo –gruñó mi padre-. Usas el color azul y ya está. El azul marino para
los contornos y el azul claro para las sombras. El azul es el azul.
Y un azulejo es un azulejo,
pensé, y no tiene nada que ver con sus cuadros. Quería que entendiera que el
blanco no era simplemente blanco. Era una lección que me había enseñado mi amo.
-¿Qué está haciendo ella?
Preguntó mi padre al cabo de un rato.
-Tiene una mano en una jarra de
peldre colocada en una mesa y otra en una ventana medio abierta. Está a punto
de levantar la jarra y echar el agua por la ventana, pero se ha quedado parada
y o está soñando despierta o está mirando algo en la calle."
Pág. 108
Johannes Vermeer. A alcahueta, 1656
Óelo sobre lenzo, 143 cm x 130 cm. Gemäldegalerie Alte meister, Dresde
"Me senté en la silla que había al
lado del clavecín. No lo toqué; nunca había tocado un instrumento salvo para
limpiarlo. Mientras esperaba examiné los
cuadros que él había colgado en la pared de atrás y que formarían parte del caudro
del concierto. A la izquierda había un paisaje, y a la derecha, un cuadro de
tres personas: una mujer con un vestido que dejaba a la vista gran parte de su
pecho tocando el laúd, un caballero que la rodeaba con el brazo y una anciana.
El hombre estaba comprando los favores de la mujer, y la anciana tenía la mano
extendida para recibir la moneda que él le entregaba. María Thins era la dueña
del cuadro y me había dicho que se titulaba La
alcahueta."
Páx. 194
Johannes Vermmer. O concerto. 1664
Óleo sobre lenzo, 72,5 cm x 64,7 cm. Isabella Stewart Gardner Museum, Robbery
"En lugar de ello, para que mi
padre se olvidara del olor, describí el otro cuadro en el que estaba trabajando
mi amo.
-Una joven está sentada detrás del clavecín, tocando.
Lleva puesto un corpiño amarillo y negro (el mismo que llevaba la hija del
panadero en su cuadro), una falda de satén blanca y unas cintas blancas en el
pelo. De pie, junto a la curva del clavecín, hay otra mujer cantando con una
partitura en la mano. Lleva puesta una túnica verde con ribete de piel y un
vestido azul. En medio de las dos mujeres hay un hombre sentado de espaldas a
nosotros…"
Páx. 200
Tracy Chevalier. La joven de la
perla. Barcelona, DeBolsillo, 2007.
Etiquetas:
Arte barroca,
Arte moderna,
Literatura,
Pintura barroca
24/2/14
Caravaggio en "El pintor maldito": capela Conterelli
Continuando con esta novela de Peter Harris, mirade como describe a presenza da protagonista, Sarah, na capela Contarelli, igrexa de san Luis dos Franceses de Roma:
Michelanchelo Merisi da Caravaggio. Vocación de san Mateo, 1599-1600.
Óleo sobre lenzo 3,38 cm x 3,48 cm. Roma
Los lienzos cubrían casi por completo las paredes de la
capilla y recogían tres momentos de la vida del santo evangelista. La vocación de san Mateo era una
escena popular, casi tabernaria. Caravaggio había recreado la época en la que
él había vivido tanto en el mobiliario como en la indumentaria de los
personajes.
Michelanchelo Merisi da Caravaggio. San Mateo e o anxo. (Destruído) 1599-1600
Óleo sobre lenzo 232 cm x 183 cm. Roma
San mateo y el ángel era
una obra maestra del tenebrismo, donde el contrate entre la luz y la sombra era
tan fuerte que casi hería la vista. El artista había imaginado al santo como un
hombre de aspecto vulgar a quien un ángel le inspiraba lo que había de
escribir.
Michelangelo Merisi da Caravaggio. Martirio de san Mateo. 1599-1600
Óleo sobre lenzo, 323 xm x 343 cm. Roma
Por último, en la escena donde recogió el martirio del santo, la
composición era muy compleja y el verdugo que maltrataba a san mateo dominaba
la escena. Sarah clavó la mirada en aquel rostro que, según Guido Stampa, era
el de Caravaggio. Tenía la piel oscura y abundante, y en su mirada se adivinaba
un brillo de tristeza. Le habría gustado que aquel rostro hubiera tomado vida
por un momento….
Para completar a tan deficiente novela, deixo un texto sobre a exposición que houbera no Prado en 1999:
Para completar a tan deficiente novela, deixo un texto sobre a exposición que houbera no Prado en 1999:
"O certo é que a súa fortuna crítica sufriu
profundos vaivéns, desde as críticas favorables que recibiu en vida, onde se
recoñecía a súa extraordinaria capacidade para reproducir a realidade, ata a
radical oposición do influínte G. P. Bellori (1672), platónico partidario da
estética do belo ideal e da recuperación dos valores clásicos, o cal viu en
Caravaggio a imaxe de todo o que debe ser evitado por un pintor: no relixioso,
actitudes que non moven á fe e onde os personaxes sagrados están representados
con escaso decoro; no artístico, se lle achacaba a representación dun mundo
demasiado real, con personaxes que non esconden o súa humilde extracción,
sucios, mal vestidos, marcados polas enfermidades e pola súa laboriosa
existencia, e, en fin, moi perigoso polo poderoso influxo que exerceu sobre un
número importante de extraordinarios pintores que, en maior ou menor medida,
sentíronse influídos polas características da súa pintura e que prolongaron e
difundiron o seu efecto, moito máis do que a pintura do mestre conseguise por
si soa. Trátase de artistas da talla de Manfredi, Gentileschi, Borgianni, Ribera,
etcétera."
Andrés Úbeda de los Cobos. "Caravaggio, pintor
maldito". En Descubrir el arte, 1999, I, nº 8,pp. 60-68, cita da páxina 63.
Etiquetas:
Arte barroca,
Arte moderna,
Caravaggio,
Pintura barroca
17/2/14
Caravaggio en "El pintor maldito": A decapitación de san Xoán
Michelangelo Merisi da Caravaggio. Decapitación de san Xoán
Bautista. 1608
Óleo sobre lenzo, 361 cm x 520 cm. Catedral de san Xoán. A Valeta.
Malta
“Se quedó extasiada ante el lienzo. El realismo de la obra, tantas
veces estudiada en los libros, era algo difícil de definir con palabras. Los
contrastes entre las zonas fuertemente iluminadas y las sombras, tan intensas que el
negro acababa por apoderarse de parte del cuadro, habían dado ligar al término “tenebrismo”.
Nada de lo que había leído había justicia a la violenta
belleza que transpiraba la escena que Caravaggio había imaginado. El verdugo,
que parecía un labriego, solo llevaba unas bragas que apenas cubrían sus partes
pudentas. Pensó que el modelo sería uno de los campesinos que el pintor había
visto labrar las tierras de la isla cuando estuvo allí. Se imaginó al artista
dirigiendo la colocación del cuadro que, más de trescientos años después de
haberlo pintado, ocupaba el mismo lugar para el que fue concebido. La
ambientación era lúgubre, como la mazmorra donde tenía lugar la muerte del
Bautista. Caravaggio no concibió la escena (…) como la mayoría de los pintores que habían
representado aquel hecho. Casi todos lo interpretaban con la cabeza del santo
ofrecida en bandeja a Salomé. Él había escogido el momento de máxima violencia,
justo cuando el verdugo acababa de degollarlo y el santo se desangraba, tirado
en el suelo, como un manso cordero sin oponer resistencia, al tiempo que na
criada se acercaba con una bandeja para recoger el trofeo que Salomé había
exigido a Herodes después de seducirlo con su danza”.
A novela de Peter Harris non ten maior interese. Realmente é precindible.
Sobre esta obra dicir que tal vez sexa a máis importantes
das feitas durante a estadía en Malta e que o pintor asinouna no sangue de san
Xoán “f michela…” onde o f podemos interpretalo como fecit (fixo) ou frater (irmán)
Etiquetas:
Arte barroca,
Arte moderna,
Caravaggio,
Pintura barroca
27/1/14
Miguel Anxo: Piedade florentina
Foto de E.R. para INICIARTE
Miguel
Anxo Buonarroti. Piedade florentina. 1550-1555, 2,26 m.
Mármore.
Museo dell´Opera del Duomo, Florencia.
Esta
obra tamén recibe o nome de Piedade Bandini (por Franceso Bandini quen mercou a peza a
Miguel Anxo),
do Duomo das catro figuras ou Deposición.
Xa sabederedes o gusto que tivo Miguel Anxo por este tema mais era un tema
realmente estraño na iconografía cristiá posto que non aparece nos evanxeos e
case poderíase dicir que xurde no remate da Idade Media. É o tema da dor
cristiá por excelencia.
Ben lembramos que o escultor florentino realizou este conxunto escultórico
en catro ocasións. A primeira delas foi a chamada Piedade do Vaticano, a máis
clásica de todas e suficientemente coñecida, e da que INICIARTE xa ten escrito.
Hoxe cómpre falar da segunda, a popularmente coñecida como Piedade
florentina. Miguel Anxo desde 1534 estaba residindo en Roma, lugar onde cara a
1550 iniciou esta obra cando xa contaba con 75 anos de idade.
Nicodemo acolle o corpo inerte de Cristo que é abrazado pola súa nai
mentres María Magdalena está ao outro lado. Habitualmente afírmase que no
triste rostro de Nicodemo, para algún especialista trátase de Xosé de Arimatea,
Miguel Anxo fixo un autorretratro pois nalgún momento pensou colocar este
conxunto escultórico sobre a súa tumba que estaría na basílica de Santa Maria a
Maior de Roma. Son anos de crise relixiosa e de profundas convincións morais.
As cabezas de Cristo e da nai unénse dramaticamente, sentimento que
vese aumentado ao empregarse a técnica do “non finito”. Ademais do Cristo
morto, os restantes rostros reflicten os estados anímicos diante dunha norte
tan dramática. Mais dá a sensación que os personaxes vivos aceptasen a idea da morte
como se aceptasen que a alma do fillo de Deus está xa liberada do seu labor terrenal.
Ten un esquema piramidal, coma a Piedade vaticana, pero agora moito máis
vertical e de composición pechada.
Fronte ao clasicismo da súa primeira e case xuvenil Piedade, nesta ocasión
Miguel Anxo presenta un canon moi alongado,
típicamente manierista na figura de Cristo morto que ademais amosa claramente
una liña helicoidal. É una figura que esbara das mans das persoas que a
pretenden sostela.
Voluntariamente a obra foi vendida polo noso escultor a Francesco Bandini
por douscentos escudos tras decidir ser soterrado en Florencia. Mais a obra
seguiu o camiño do seu autor posto que foi levada á igrexa de san Lourenzo de
Florencia por Cosme III no 1674 para uns cincuenta anos despois ser levada á
Santa María del Fiore e rematar, desde 1960, no museo da propia catedral.
Nalgún momento dado, cando considerou que estaba rematada, o escultor
tratou de destrozar a peza, mais, afortunadamente, foi detido por un axudante ou
por un criado. De feito parece ser que aínda son apreciables restos dese
intento na perna esquerda e nos dedos da man da Virxe. O conxunto foi amañado
por Tiberio Calcagni, quen fora discípulo de Miguel Anxo e quen tivo que rematar a
figura de María Magdalena. Dita figura destaca no conxunto polo seu pequeno tamaño.
Segundo Vasari: "...poida que porque a pedra era dura e chea de esmeril e o cincel sacaba
faíscas dela, ou quizá porque a súa autocrítica era tan severa, que nunca
estaba contento con nada do que facía... Tiberio Calcagni preguntoulle por que
rompera a Piedade e perdido todos os seus marabillosos esforzos. Miguel Anxo
respondeulle que unha das razóns era porque o seu criado importunáralle cos
seus sermóns diarios para que a ramatara e outra porque se rompeu unha peza do
brazo da Virxe. E todo isto, dixo, así como outras desgrazas, incluíndo o
descubrimento dunha grieta no mármore, fixéronlle odiar a obra, perdera a
paciencia e rompeuna".
Giorgio Vasari. Las vidas de los más excelentes arquitectos, pintores y escultores italianos desde Cimabue a nuestros tiempos. 1550. Barcelona, tecnos, 2001.
Etiquetas:
Arte moderna,
Arte renacentista,
Escultura renacentista,
Miguel Anxo
Suscribirse a:
Entradas (Atom)















_-_De_roeping_van_Matte%C3%BCs_(1599-1600)_-_Rome_San_Luigi_dei_Francesi_10-01-2011_12-07-56.png)




