Imos rematar o ano con algo de ledicia ou tería que dicir de tolemia colectiva...
Fotos de autoría descoñecida recibidas por correo:
Fotos de autoría descoñecida recibidas por correo:
29/12/09
A hemeroteca do día
Martes, 29 de decembro de 2009
Un fotógrafo español gaña o premio de Fotógrafo Europeo do Ano.
Recuperado un Picasso nunha caixa de zapatos.
O MNAC volvará 1.900 obras na rede en xaneiro.
O legado Centelles chega a salamanca.
O mundo de Frida Khalo en Bruxelas.
50 galerías na feira de arte de Vigo.
Prorrogada a Visión de España de Sorolla.
Rodin nas rúas de Barcelona.
Descubertas estatuas de Buda de 1.400 anos.
Imaxe vía Hoy es arte.
Turner protagonizará a vindeira tempada no Prado
O gran pintor británico formará parte da oferta de exposicións que a pinacoteca prepara para o 2010
O Museo tamén dedicará mostras aos tapices do século XVI e a unha serie sobre armas na corte española
O museo do Prado bateu este ano a súa marca de visitas. Da man da exposición sobre Sorolla, a principal pinacoteca de España alcanzou os dous millóns e medio de visitantes nun ano, este 2009 que se presentaba especialmente complicado pola crise económica. Case 450.000 persoas acudiron a coñecer as obras do pintor valenciano.
Para o 2010 o director da pinacoteca, Miguel Zugaza, xa advertiu que as previsións non son moi halagüeñas xa que se baralla unha baixada dos visitantes dun 15%. «A cifra que sería bo manter é a de dous millóns e medio ao ano», considera Miguel Zugaza, para quen é excepcional que ata se elevou o número de visitantes no Prado con respecto ao ano da ampliació
n.
Aínda así, a pinacoteca xa apostou para o novo ano polas colaboracións con museos estranxeiros, como xa avanzou Zugaza ao anunciar algunhas das mostras coa que que contará o Prado a partir do próximo mes.
Turner e os mestres
O artista británico, xenio do luz do século XIX, Turner, é o protagonista dunha das mostras máis significativa , titulada «Turner e os mestres», que pretende explicar o vínculo artístico e as influencias que o gran pintor inglés recibiu doutros autores da súa xeración. A exposición recompilará 80 obras procedentes de distintas institucións e coleccións europeas e norteamericanas.
Os amantes da traxectoria do gran artista romántico británico poderán gozar, ademais, da inclusión dalgunhas obras, como Sombra e escuridade, A véspera do diluvio, Luz e cor, A mañá despois do diluvio, Paz e Enterro no mar, que non formaron parte das exposicións anteriores realizadas en Londres e París sobre o autor. Esta mostra permanecerá aberta do 22 de xuño ao 19 de setembro no edificio dos Jerónimos.
No mes de marz
o, o Prado acollerá dúas exposicións, unha, titulada «Arte de poder. Armas e pinturas da corte española», aberta do 8 de marzo ao 16 de maio, está composta por unha selección de pezas cedidas pola Real Armería de Madrid e varias pinturas que poñen de manifesto a importancia que das armas na monarquía española a partir do Renacemento.
Un retrato e tapices
A partir do 16 de marzo e ata o 30 de maio tamén se poderá contemplar a obra invitada, neste caso o retrato das fillas de Edward Darley Boit, de John Singer Sargent (1856-1925), procedente do Museum of Fine Arts of Boston, un cadro que permitirá establecer unha comparación con pezas do propio Prado; nesta caso coa gran obra de Diego Velázquez, As Meninas, unha obra na que Sargent, admirador do artista español, inspirouse para realizar o retrato que agora se poderá contemplar no Prado.
«Willen de Pannemaker. A serie de Mercurio», é o título doutra das exposicións que albergará o Museo do Prado ao longo do próximo ano. Nesta ocasión estará dedicada aos tapices de Willem de Pannemaker, o gran tapicero do Renacemento flamenco e membro dunha das máis famosas familias de tejedores de Bruxelas, que permaneceu activo entre 1535 e 1581. Este artista traballou para as nobreza e as principais casas reais de Europa. Na mostra, que se poderá visitar entre o 1 de xuño e o 26 de setembro, reúnense os oito tapices mitológicos que integraron a serie de Mercurio, hoxe dispersos en importantes coleccións e institucións particulares, dúas dos cales pertencen ao propio Museo do Prado. A serie transcribe, en ouro e seda, os versos de Ovidio sobre os amores do dívos Mercurio, fillo e mensaxeiro de Júpiter, con Herse, filla do rei de Ática".
Texto e ilustracións vía La Voz de Galicia.
27/12/09
50 Fotos para unha década
En ANB coñecín que The Boston Globe fixo unha selección das 50 fotografías xornalísticas que mellor ilustraron as novas deste último decenio. Non son fotografías "preciosas", mais ben o contrario pero reflicten moi axeitadamente estes últimos anos.
26/12/09
A hemeroteca do día
Galicia recibe do Estado o castelo de Monterrei e tres fortalezas da Limia.
Recuperadas as ilustracións de Chagall para as fábulas de La Fointaine.
Exposición do fotógrafo Jordi Bernadó.
Reportaxe sobre os fondos do Centro Cartográfico do Exército.
Entrevista co pintor Turina.
O mellor da recente arquitectura.
O Estado vence a Odyssey nos xulgados.
Sobre as exposicións do 2009.
Polémica pola foto gañadora do Wildlife Photographer.
Imaxe vía La Vanguardia.
Recuperadas as ilustracións de Chagall para as fábulas de La Fointaine.
Exposición do fotógrafo Jordi Bernadó.
Reportaxe sobre os fondos do Centro Cartográfico do Exército.
Entrevista co pintor Turina.
O mellor da recente arquitectura.
O Estado vence a Odyssey nos xulgados.
Sobre as exposicións do 2009.
Polémica pola foto gañadora do Wildlife Photographer.
Imaxe vía La Vanguardia.
25/12/09
Exhumados os restos de Caravaggio
Como xa saberedes un dos meus pintores preferidos é Caravaggio. Lede a seguinte noticia de Hoy es arte.
"Os restos do pintor renacentista (sic?) Caravaggio foron rec
uperados por científicos italianos coa esperanza de atopar unha maior información acerca das escuras circunstancias que rodearon a súa morte. O proxecto está dirixido polo profesor de antropoloxía Georgio Grupponi, quen tamén traballou na reconstrución da cara do poeta medieval Dante Alighieri, que foi mostrada ao público en 2007.
Os ósos foran aloxados nun osario na cidade de Porto Ercole, en Italia e posteriormente trasladados á Universidade de Bolonia, onde se compararon cos dos seus descendentes. A continuación, exhibiranse ata o 24 de xaneiro na galería Borghese de Roma, antes de volver ser enterrados, nun lugar que aínda non se comunicou.
Unha morte misteriosa
A causa da morte de Caravaggio foi sempre un misterio, a pesar de que nos últimos anos os expertos trataron de achegar diversas teorías, entre elas a posibilidade de que o pintor fose asasinado por razóns relixiosas, ou que falecese a consecuencia da malaria nunha praia deserta. Outros investigadores pensan que podería morrer de tifus nun hospital, en 1610.
Caravaggio foi un pioneiro na técnica da pintura barroca coñecida como o claroscuro, na que a luz e a sombra están moi contrastadas, pero foi a súa lenda dun estilo de vida salvaxe o que máis animou a imaxinación de moitos estudiosos e ata simplemente afeccionados.
De feito, foi famoso na súa época polas súas soadas pelexas por xogo, que a miúdo terminaron no cárcere, e ata se di que chegou a matar a un home. Crese que foi precisamente nunha viaxe a Roma para solicitar o indulto por esta morte cando o pintor faleceu. Nacido en 1571 ou 1573, dependendo dos textos históricos que se lean, Caravaggio pasou os últimos anos da súa vida fuxindo da xustiza polo sur de Italia".
uperados por científicos italianos coa esperanza de atopar unha maior información acerca das escuras circunstancias que rodearon a súa morte. O proxecto está dirixido polo profesor de antropoloxía Georgio Grupponi, quen tamén traballou na reconstrución da cara do poeta medieval Dante Alighieri, que foi mostrada ao público en 2007.Os ósos foran aloxados nun osario na cidade de Porto Ercole, en Italia e posteriormente trasladados á Universidade de Bolonia, onde se compararon cos dos seus descendentes. A continuación, exhibiranse ata o 24 de xaneiro na galería Borghese de Roma, antes de volver ser enterrados, nun lugar que aínda non se comunicou.
Unha morte misteriosa
A causa da morte de Caravaggio foi sempre un misterio, a pesar de que nos últimos anos os expertos trataron de achegar diversas teorías, entre elas a posibilidade de que o pintor fose asasinado por razóns relixiosas, ou que falecese a consecuencia da malaria nunha praia deserta. Outros investigadores pensan que podería morrer de tifus nun hospital, en 1610.
Caravaggio foi un pioneiro na técnica da pintura barroca coñecida como o claroscuro, na que a luz e a sombra están moi contrastadas, pero foi a súa lenda dun estilo de vida salvaxe o que máis animou a imaxinación de moitos estudiosos e ata simplemente afeccionados.
De feito, foi famoso na súa época polas súas soadas pelexas por xogo, que a miúdo terminaron no cárcere, e ata se di que chegou a matar a un home. Crese que foi precisamente nunha viaxe a Roma para solicitar o indulto por esta morte cando o pintor faleceu. Nacido en 1571 ou 1573, dependendo dos textos históricos que se lean, Caravaggio pasou os últimos anos da súa vida fuxindo da xustiza polo sur de Italia".
23/12/09
Feliz 2010
INICIARTE quere deservos un ventureiro 2010, sen crise, sen igrexas e con moita arte.
Desde Kotetiko e vía Ars Legendi.
el anuncio mas esperado del año from kotetiko on Vimeo.
Desde Kotetiko e vía Ars Legendi.
22/12/09
Arquitectura: "Casas prefabulosas"
Non máis cabanas para Heidi. Algo está cambiando nas vivendas prefabricada
s. Aínda que o prototipo destas construcións continúa estando máis preto da casa da pradería de Laura Ingalls, ou do refuxio alpino de Heidi, que do racionalismo perseguido pola Bauhaus, algúns arquitectos xa dixeron basta. Apoiándose en novos materiais económicos e ecolóxicos, defendendo as virtudes da construción limpa e en seco (sen formigón, con ferros prefabricados) e aproveitando o cambio de mentalidade, que está propiciando a crise, moitos queren cambiar as cousas.
O equipo madrileño Nolaster (composto por seis arquitectos na trintena) levantou en Cedeira (A Coruña) unha vivenda sólida e con todo experimental. Os prazos: dous días de montaxe, un de transporte e tres meses de fabricación nunha nave falan forzosamente de novos tempos. Pero tamén o fan os materiais: paneis de vitroc (unha mestura de formigón e labras de madeira patentada por unha empresa portuguesa), chans de bambú e contraventanas-protectores de aceiro cortén. A casa, con todo, non ten ningunha urxencia por comunicar esa revolución. Todo o contrario: de lonxe, recrea a arquitectura lóxica de Galicia: levantada do chan e con cuberta a dúas augas. De cerca, permite observar que o aceiro cortén -que pecha e protexe a vivenda- está perforado polo oco dunha imaxe fotográfica, a dun dos bosques da zona. Tamén dentro nótanse os cambios. O interior é folgado e polivalente. Con espazos de dobre altura, unha cheminea que colga do teito e un gran comedor-cociña-salón, que ocupa boa parte dos 150 metros cadrados da vivenda, queda espazo para dormitorios, baños e unha terraza con chan de madeira.
Non é a primeira vez que os arquitectos interésanse pola prefabricación. Inspirados pola máquina de habitar que proclamou Lle Corbusier, foron varios os proyectistas (Bukminster Fuller e a súa casa Dimaxion, nos anos vinte, ou Joe Colombo e o seu minicocina ou a súa cama-cabriolet, dos setenta) que estudaron a posibilidade dunha vivenda trasladable, como a cuncha dun caracol.
Sucedía, con todo, que o da casa desmontable sempre soaba a ciencia-ficción. E que a estética maquinista rompía coa idea de fogar con macetas de geranios nas fiestras que tanto nos gusta. Por iso aínda que cada vez son máis as vendas deste tipo de vivenda -en España empregada fundamentalmente como segunda residencia, pero en Estados Unidos utilizada por todo o país-, a distancia entre a lóxica industrial e a construción destas casas era cada vez maior. Ata agora.
Unha empresa española, Casamisura, puxo á venda os seus prototipos Qubic, cubos de 6x6x6m (72 metros habitables) con dous dormitorios, dous baños e todos os mobles incluídos por 69.900 euros. Todo -radiadores, cociña, billas e ata os electrodomésticos- está incluído nese prezo. O segredo está, de novo, no material portugués, o viroc, que non só é económico e fácil de instalar -en grandes ferros- senón que ademais resulta ecolóxico porque actúa como illante. Con estrutura de madeira e pavimento continuo de microcemento gris -a cor das fachadas-, as vivendas de Casamisura están listas para entrar a vivir en menos dun mes. A primeira xa se instalou en Cardedeu (Barcelona). Catro ventás buscan desfacer a rixidez do cubo na contorna que a rodea. O coidado do xardín, a cargo da empresa Arboretum, tamén está incluído no prezo. A casa ten soportal e pérgola. A vexetación xa está empezando a crecer. E Heidi segue sen aparecer.
Artigo (de Anatxu Zabalbeascoa) e fotos publicadas en El País.
NOTA facilitada polo comentarista ANÓNIMO: "Nolaster se separó en 2 estudios independientes a finales de 2007, FRPO y MYCC.
La Casa de Cedeira es obra del estudio MYCC.
La Casa OS es obra de Fernando Rodríguez y Pablo Oriol, ahora estudio FRPO, en la que colaboró también Marcos González".
s. Aínda que o prototipo destas construcións continúa estando máis preto da casa da pradería de Laura Ingalls, ou do refuxio alpino de Heidi, que do racionalismo perseguido pola Bauhaus, algúns arquitectos xa dixeron basta. Apoiándose en novos materiais económicos e ecolóxicos, defendendo as virtudes da construción limpa e en seco (sen formigón, con ferros prefabricados) e aproveitando o cambio de mentalidade, que está propiciando a crise, moitos queren cambiar as cousas.O equipo madrileño Nolaster (composto por seis arquitectos na trintena) levantou en Cedeira (A Coruña) unha vivenda sólida e con todo experimental. Os prazos: dous días de montaxe, un de transporte e tres meses de fabricación nunha nave falan forzosamente de novos tempos. Pero tamén o fan os materiais: paneis de vitroc (unha mestura de formigón e labras de madeira patentada por unha empresa portuguesa), chans de bambú e contraventanas-protectores de aceiro cortén. A casa, con todo, non ten ningunha urxencia por comunicar esa revolución. Todo o contrario: de lonxe, recrea a arquitectura lóxica de Galicia: levantada do chan e con cuberta a dúas augas. De cerca, permite observar que o aceiro cortén -que pecha e protexe a vivenda- está perforado polo oco dunha imaxe fotográfica, a dun dos bosques da zona. Tamén dentro nótanse os cambios. O interior é folgado e polivalente. Con espazos de dobre altura, unha cheminea que colga do teito e un gran comedor-cociña-salón, que ocupa boa parte dos 150 metros cadrados da vivenda, queda espazo para dormitorios, baños e unha terraza con chan de madeira.
Non é a primeira vez que os arquitectos interésanse pola prefabricación. Inspirados pola máquina de habitar que proclamou Lle Corbusier, foron varios os proyectistas (Bukminster Fuller e a súa casa Dimaxion, nos anos vinte, ou Joe Colombo e o seu minicocina ou a súa cama-cabriolet, dos setenta) que estudaron a posibilidade dunha vivenda trasladable, como a cuncha dun caracol.
Sucedía, con todo, que o da casa desmontable sempre soaba a ciencia-ficción. E que a estética maquinista rompía coa idea de fogar con macetas de geranios nas fiestras que tanto nos gusta. Por iso aínda que cada vez son máis as vendas deste tipo de vivenda -en España empregada fundamentalmente como segunda residencia, pero en Estados Unidos utilizada por todo o país-, a distancia entre a lóxica industrial e a construción destas casas era cada vez maior. Ata agora.
Unha empresa española, Casamisura, puxo á venda os seus prototipos Qubic, cubos de 6x6x6m (72 metros habitables) con dous dormitorios, dous baños e todos os mobles incluídos por 69.900 euros. Todo -radiadores, cociña, billas e ata os electrodomésticos- está incluído nese prezo. O segredo está, de novo, no material portugués, o viroc, que non só é económico e fácil de instalar -en grandes ferros- senón que ademais resulta ecolóxico porque actúa como illante. Con estrutura de madeira e pavimento continuo de microcemento gris -a cor das fachadas-, as vivendas de Casamisura están listas para entrar a vivir en menos dun mes. A primeira xa se instalou en Cardedeu (Barcelona). Catro ventás buscan desfacer a rixidez do cubo na contorna que a rodea. O coidado do xardín, a cargo da empresa Arboretum, tamén está incluído no prezo. A casa ten soportal e pérgola. A vexetación xa está empezando a crecer. E Heidi segue sen aparecer.
Artigo (de Anatxu Zabalbeascoa) e fotos publicadas en El País.
NOTA facilitada polo comentarista ANÓNIMO: "Nolaster se separó en 2 estudios independientes a finales de 2007, FRPO y MYCC.
La Casa de Cedeira es obra del estudio MYCC.
La Casa OS es obra de Fernando Rodríguez y Pablo Oriol, ahora estudio FRPO, en la que colaboró también Marcos González".
20/12/09
Arqueoloxía: Isis emerxe en Alexandría
Os tesouros arqueolóxicos que oculta a bahia de Alexandría, en Exipto, emerxen aos poucos das augas que os cubriron fai dúas mil anos. A última gran peza localizada e extraída é un fragmento de nove toneladas dun pilón de granito vermello do templo ptolemaico (325 a.C.-30 a.C.) dedicado á deusa Isis.
"Este é o inicio da extracción doutras pezas do fondo do mar", asegurou o secretario xeral do Consello Supremo de Antigüidades exipcias, o omnipresente Zahi Hawas.
Palacio de Cleopatra.
O pilón ao que pertence a peza foi descuberto fai sete anos na área submarina denominada Zona Real, onde se atopa tamén o palacio de Cleopatra, última gobernante da dinastía ptolemaica, fundada no ano 305 a.C. por Ptolomeo I Sóter, xeneral de Alexandre Magno.
O ministro de Cultura exipcio, Faruk Hosni, explicou que só recuperaron "un 2% de todo o que hai mergullado". Hosni, que destacou a importancia do descubrimento, agregou que aínda continúan as investigacións e que "o resto do templo de Isis tamén será sacado do mar". Pola súa banda, Hawas adiantou que está prevista a extracción dunha das pezas do palacio de Cleopatra o próximo mes de maio.
Texto e foto vía Hoy es arte.
"Este é o inicio da extracción doutras pezas do fondo do mar", asegurou o secretario xeral do Consello Supremo de Antigüidades exipcias, o omnipresente Zahi Hawas.
Palacio de Cleopatra.
O pilón ao que pertence a peza foi descuberto fai sete anos na área submarina denominada Zona Real, onde se atopa tamén o palacio de Cleopatra, última gobernante da dinastía ptolemaica, fundada no ano 305 a.C. por Ptolomeo I Sóter, xeneral de Alexandre Magno.
O ministro de Cultura exipcio, Faruk Hosni, explicou que só recuperaron "un 2% de todo o que hai mergullado". Hosni, que destacou a importancia do descubrimento, agregou que aínda continúan as investigacións e que "o resto do templo de Isis tamén será sacado do mar". Pola súa banda, Hawas adiantou que está prevista a extracción dunha das pezas do palacio de Cleopatra o próximo mes de maio.
Texto e foto vía Hoy es arte.
18/12/09
Sen comentarios (XXI) Costa da Tapia en Cambre (A Coruña)
No concello coruñés de Cambre podemos atopar moitos elementos arquitectónicos para ilustrar esta sección de “Sen comentarios”. En concreto na zona do Graxal, no contorno da Costa da Tapia observamos algunhas das barbaridades urbanísticas tan frecuentes en Cambre. Poño tan só dous como exemplo, porque haber, hai moitos máis. Agardo que vos gusten tanto como sempre.
17/12/09
A hemeroteca do día
Xoves, 17 de decembro de 2009
Laxeiro coma artista galego universal.
Antonio López premio Penagos de debuxo.
Exposición en Zaragoza de cinco séculos de arte española.
Problemas cos concurso de arquitectura en Madrid.
O Reina Sofía aumentou o número de visitantes.
O valor da videocreación.
A hora de China en Madrid.
Mural de Ágatha Ruíz de la Prada.
Caricaturas eróticas do século XVIII.
Rachan unha escultura de Roig no IVAM.
Ilustración: escultura de Roig.
Hopper na literatura galega
"O cuarto de Reigosa era grande, limpo, cheo de luz vermella coma o resto da casa. Sobre a cabeceira, na parde, colgaba unha lámina enmarcada, unha reproducción do cadro de Edward Hopper Cuarto de hotel. Caldas lembaraba a pintura orixinal. Víraa con Alba no Museo Thyssen de Madrid. Engaiolárao a soidade da muller sentada na cama, a súa beleza senlleira e o aceno triste. Ante a lámina, Caldas recuperou a sensación de que o pintor profanáralle a intimidade ao sorprendela vestida con aquel camisión rosa e a maleta a medio desfacer. Preguntouse se eles, coma Hopper, non estaban a violar a intimidade de Reigosa".
Domingo Villar. Ollos de auga. Vigo, Galaxia, 2008 (2ª ed.), páx. 36
Segundo a súa ficha, esta obra é descrita do seguinte xeito:
"Nunha anónima habitación de hotel, unha rapariga repousa ao bordo dunha cama. É de noite e está cansada. Quitouse o chapeu, o vestido e os zapatos, e sen apenas forzas para desfacer as maletas, consulta o horario do tren que haberá de tomar ao día seguinte. A soidade das cidades modernas constitúe un dos temas centrais da obra de Hopper. En Habitación de hotel, a parede do primeiro termo e a cómoda da dereita constriñen o espazo, mentres que a gran diagonal da cama dirixe a nosa mirada cara ao fondo, onde unha fiestra aberta convértenos en voyeurs do que sucede dentro. A figura feminina ensimesmada contrasta coa frialdade da estancia, na que predominan as liñas netas e as cores brillantes e planos, avivados pola forte luz cenital".
Texto e ilustración vía Museo Thyssen.
16/12/09
A hemeroteca do día
Mércores, 16 de decembro de 2009
Exposición fotográfica sobre as facianas do norte.Unificación da colección do Thyssen.
Esixencias dos arquitectos sobre as obras públicas.
A colección do Santander.
Mesa redonda de arquitectos galegos.
Francia devolve pinturas a Exipto.
O mellor do barroco madrileño, restaurado.
Restauradas tres igrexas barrocas valencianas.
Ampliar un museo con forma de globo.
Estudo sobre os visitantes de El Prado.
Suspendido o Premio Fernando Botero.
Novo aeroporto para LLeida do arquitecto Fermín Vázquez.
Fotografía: Aeroporto de LLeida.
15/12/09
Visitando exposición: Bágoas de Eros
O Museo Thyssen-Bornemisza e a Fundación Caja Madrid agasállannos con esta exposición en Madrid. Unha excelente visión gráfica do mundo do erotismo realizada baixo uns parámretos mitolóxicos moi interesantes.
Lede a introdución que preparou o museo sobre a exposición:
"O título da exposición procede do último libro publicado en vida por Georges Bataille, Lles Larmes d´Éros (1961). Aquela foi a achega final do autor sobre un problema que indagara a fondo na súa obra O erotismo (1957): a íntima relación entre Eros e Tánatos, entre a pulsión sexual e o instinto de morte. O punto de partida de Bataille é a certeza de que na petite mort do orgasmo experimentamos un avant-goût, unha anticipación da morte definitiva. O recurso a imaxes da agonía para expresar o clímax amoroso e á linguaxe do éxtase para representar a morte non é desde logo unha invención de Bataille. Atopámolo en Wagner, na poesía romántica, en Bernini e en Miguel Anxo, nos místicos españois e na lírica grega arcaica. O que Bataille cre achar é un fundamento para a identificación entre Eros e Tánatos: tanto na morte como na consumación erótica regresamos, desde a discontinuidad da vida individual, á continuidade orixinaria do Ser.
A identidade entre Eros e Tánatos só cobra sentido para Bataille no contexto da experiencia do sacro. O erotismo é obxecto dun tabú, dunha prohibición (interdit) que ilumina o prohibido ?cunha luz á vez sinistra e divina: ilumínao, nunha palabra, cunha luz relixiosa?. No erotismo, como no sacro, a prohibición non existe sen a transgresión. A prohibición exclúe o natural, os impulsos animais, para instaurar o dominio do cultural. Pero desde o mesmo momento en que é formulada, a prohibición desencadea o retorno do excluído, do que se rexeitou con horror. Os impulsos bestiais regresan no sacrificio relixioso, onde a súa violencia é moldeada como un material precioso e perigoso. O sacrificio é para Bataille o escenario último do erotismo.
Para explorar a íntima relación entre Eros e Tánatos, a nosa exposición dispón as figuras mitológicas nun itinerario case narrativo que avanza desde a inocencia á tentación, da tentación aos suplicios da paixón, ata a expiación e a morte".
Créditos das imaxes. Podedes facer unha visita virtual.
A identidade entre Eros e Tánatos só cobra sentido para Bataille no contexto da experiencia do sacro. O erotismo é obxecto dun tabú, dunha prohibición (interdit) que ilumina o prohibido ?cunha luz á vez sinistra e divina: ilumínao, nunha palabra, cunha luz relixiosa?. No erotismo, como no sacro, a prohibición non existe sen a transgresión. A prohibición exclúe o natural, os impulsos animais, para instaurar o dominio do cultural. Pero desde o mesmo momento en que é formulada, a prohibición desencadea o retorno do excluído, do que se rexeitou con horror. Os impulsos bestiais regresan no sacrificio relixioso, onde a súa violencia é moldeada como un material precioso e perigoso. O sacrificio é para Bataille o escenario último do erotismo.
Para explorar a íntima relación entre Eros e Tánatos, a nosa exposición dispón as figuras mitológicas nun itinerario case narrativo que avanza desde a inocencia á tentación, da tentación aos suplicios da paixón, ata a expiación e a morte".
Créditos das imaxes. Podedes facer unha visita virtual.
Ilustracións vía El País.
14/12/09
A hemeroteca do día
Luns, 14 de decembro de 2009:
As cidades Patrimonio da Humanidade preparan un Plan Director.
Atopados catro novos tramos da Muralla China.
O MACUF presentarase en Barcelona.
O Museo Picasso de Málaga adquire 76 obras.
Ciencia ao servizo da arte.
Arquitecturas cruzadas: España e Cuba.
Málaga recupera unha mesquita funeraria.
Publicado o epistolario de Joan Miró.
Ilustración Joan Miró por Man Ray.
13/12/09
Ilusións ópticas ou fallos do cerebro?
Había tempo que non preparaba algunha entrada "relaxada". Mirade o seguinte vídeo:
E que dicides deste?:
Se de verdade queres saber o que acontece terás que irte a Fogonazos. E para rematar, outro soprendente vídeo, ou non?:
12/12/09
A hemeroteca da semana
Sábado, 12-XII-09:
Chillida expón en Bos Aires.
Boticelli en Alemaña.
Reordenación do Victoria&Albert Museum de Londres.
Exposición do Museo Británico en Madrid.
Nova exposición no Museo Exipci de BCN.
Vivendas flotantes para a crise.
A Fundación ICO inicia a temporada.
Leite no pavillón de Mies de BCN.
BCN terá o primeiro museo a escuras do estado.
Venres, 11-XII-09:
Reportaxe sobre a videocreación.
A pintura de Fernando Colomo.
Fotografía: os rostros da revolución cubana.
Precio récordo para un Van Dyck.
"Andalucía barroca" Premio á mellor restauración do ano.
Dublín inaugura a súa segunda ponte"calatrava".
Ilistración vía El Mundo.
Xoves, 10-XII-09:
Marcos Álavez Montes gaña o Rodríguez Peña de arquitectura.
Restos árabes nun aparcamento de Murcia.
Importante roubo nun museo tailandés.
Os plaimobil a un museo parisino.
Caixanova lembrará a Luis Seoane no Xacobeo 2010.
Programadas exposicións de Picasso e Rodin en Galicia para o 2010.
Mércores, 9-XII-09:
Sobre o arquivo da Guerra Civil do fotógrafo Centelles.
Vangarda rusa, entre verdades e mentiras.
Récords para Rembrandt e Rafael en Chistie´s.
Entrevista co escultor Manuel Patinha.
Exposición: Cartas de Van Gogh.
O Reina Sofía adquire un centenar de obras.
Martes, 8-XII-09:
Paul Auster: "A arte é un xogo que hai que tomarse en serio".
Fotografía: o corpo coma paisaxe.
O premio Turner sen polémica.
100 fitos do deseño.
A misteriosa obra de Miguel Anxo: "A virxe co neno".
Ilustración vía La Voz de Galicia.
Luns, 7-XII-09:
Polémica pola conservación de pazo de Stalin en Varsovia.
A folga dos museos parisinos.
Quen levará o premio Turner?.
Sobre a obra do arquitecto Luis Bozzo.
Domingo, 6-XII-09:
A Tate dubida da autoría de obras atribuidas a Warhol.
Novo libro sobre catedrais españolas.
El Prado abre de noite no nadal.
Google métese no Patrimonio da Humanidade.
Película sobre Maruxa Mallo.
Novo museo de historia en Pontevedra.
A pintura holandesa no Prado.
Sábado, 5-XII-09:
PhotoEspaña en América.
Desde a feira de arte máis importante de América.
A videoartista Rist exporá na Fundación Miró.
Exposicións en Xixón.
Exposicións de mulleres artistas.
Arte contra o cambio climático.
A fouce e o martelo regresan a Moscú.
Debuxo de Rafael e retrato de Rembrant en venda.
Retrato de Rembrant vía El mundo.
Chillida expón en Bos Aires.
Boticelli en Alemaña.
Reordenación do Victoria&Albert Museum de Londres.
Exposición do Museo Británico en Madrid.
Nova exposición no Museo Exipci de BCN.
Vivendas flotantes para a crise.
A Fundación ICO inicia a temporada.
Leite no pavillón de Mies de BCN.
BCN terá o primeiro museo a escuras do estado.
Venres, 11-XII-09:
Reportaxe sobre a videocreación.
A pintura de Fernando Colomo.
Fotografía: os rostros da revolución cubana.
Precio récordo para un Van Dyck.
"Andalucía barroca" Premio á mellor restauración do ano.
Dublín inaugura a súa segunda ponte"calatrava".
Ilistración vía El Mundo.
Xoves, 10-XII-09:
Marcos Álavez Montes gaña o Rodríguez Peña de arquitectura.
Restos árabes nun aparcamento de Murcia.
Importante roubo nun museo tailandés.
Os plaimobil a un museo parisino.
Caixanova lembrará a Luis Seoane no Xacobeo 2010.
Programadas exposicións de Picasso e Rodin en Galicia para o 2010.
Mércores, 9-XII-09:
Sobre o arquivo da Guerra Civil do fotógrafo Centelles.
Vangarda rusa, entre verdades e mentiras.
Récords para Rembrandt e Rafael en Chistie´s.
Entrevista co escultor Manuel Patinha.
Exposición: Cartas de Van Gogh.
O Reina Sofía adquire un centenar de obras.
Martes, 8-XII-09:
Paul Auster: "A arte é un xogo que hai que tomarse en serio".
Fotografía: o corpo coma paisaxe.
O premio Turner sen polémica.
100 fitos do deseño.
A misteriosa obra de Miguel Anxo: "A virxe co neno".
Ilustración vía La Voz de Galicia.
Luns, 7-XII-09:
Polémica pola conservación de pazo de Stalin en Varsovia.
A folga dos museos parisinos.
Quen levará o premio Turner?.
Sobre a obra do arquitecto Luis Bozzo.
Domingo, 6-XII-09:
A Tate dubida da autoría de obras atribuidas a Warhol.
Novo libro sobre catedrais españolas.
El Prado abre de noite no nadal.
Google métese no Patrimonio da Humanidade.
Película sobre Maruxa Mallo.
Novo museo de historia en Pontevedra.
A pintura holandesa no Prado.
Sábado, 5-XII-09:
PhotoEspaña en América.
Desde a feira de arte máis importante de América.
A videoartista Rist exporá na Fundación Miró.
Exposicións en Xixón.
Exposicións de mulleres artistas.
Arte contra o cambio climático.
A fouce e o martelo regresan a Moscú.
Debuxo de Rafael e retrato de Rembrant en venda.
Retrato de Rembrant vía El mundo.
10/12/09
Visitando exposicións: Palladio
Palladio o arquitecto (1508-1580) CaixaForum Madrid. Do 07/10/2009 ao 17/01/2010
Días pasados tiven a oportunidade de gozar desta exposición. Debuxos, óleos e, sobre todo, maquetas para coñecer a obra dun dos arquitectos máis influintes da historia da arte.
Segundo CaixaForum...
Segundo CaixaForum...
"Practicamente contemporáneo de grandes artistas do Renacemento como Rafael e Miguel Anxo, Palladio exerceu a arquitectura como unha profesión dunha importancia singular. Democratizou a arquitectura ao reivindicar a supremacía das estruturas domésticas, pondo en evidencia que calquera edificio podía ser belo sen a necesidade de utilizar materiais custosos.
Grazas ao seu coñecemento profundo da arquitectura do mundo clásico, ideou un armonioso sistema de planos e alzados que daba lugar a construcións sorprendentes, por enxeñosas e conmovedoras para a combinación perfecta de beleza e funcionalidade.
A través de máis de 200 obras, esta exposición percorre a traxectoria profesional de Palladio, desde a súa época adolescente de picapedrero en Padua ata os tempos de intelectual e arquitecto predilecto do Estado veneciano, aristócratas e autoridades relixiosas. Pon tamén de relevo o compromiso do arquitecto co humanismo, que avivou o seu determinación de forxar unha linguaxe arquitectónica novo e adaptado á súa época. A exposición explora tamén a influencia que exerceu nas xeracións posteriores de arquitectos como Arata Isozaki, David Chipperfield, Richard McCormac, Toh Shimazaki ou Jiménez Torrecillas, entre outros.
Exposición organizada en colaboración coa Royal Academy of Arts de Londres e o Centro Internazionale dei Studi dei Architettura Andrea Palladio de Vicenza, coa participación do Royal Institute of British Architects de Londres".
Créditos da imaxe.
Grazas ao seu coñecemento profundo da arquitectura do mundo clásico, ideou un armonioso sistema de planos e alzados que daba lugar a construcións sorprendentes, por enxeñosas e conmovedoras para a combinación perfecta de beleza e funcionalidade.
A través de máis de 200 obras, esta exposición percorre a traxectoria profesional de Palladio, desde a súa época adolescente de picapedrero en Padua ata os tempos de intelectual e arquitecto predilecto do Estado veneciano, aristócratas e autoridades relixiosas. Pon tamén de relevo o compromiso do arquitecto co humanismo, que avivou o seu determinación de forxar unha linguaxe arquitectónica novo e adaptado á súa época. A exposición explora tamén a influencia que exerceu nas xeracións posteriores de arquitectos como Arata Isozaki, David Chipperfield, Richard McCormac, Toh Shimazaki ou Jiménez Torrecillas, entre outros.
Exposición organizada en colaboración coa Royal Academy of Arts de Londres e o Centro Internazionale dei Studi dei Architettura Andrea Palladio de Vicenza, coa participación do Royal Institute of British Architects de Londres".
Créditos da imaxe.
8/12/09
Vivenda unifamiliar en santa Cristina de Cobres (XII)
O arquitecto Alfonso Fernández nos envía un novo texto e novas fotos sobre a súa vivenda unifamiliar no concello pontevedrés de Vilaboa. Lembrade que estamos a ver medrar esta edificación desde o proxecto (Premio GranDeArea do Colexio de Arquitectos de Vigo). Fixádevos na potencia da piscina...
"Xa rematamos a estrutura da piscina. Os volumes estarán acabados cando terminemos a grellada que pecha a piscina. Interiormente reformulamos por onde irán as instalacións e comezouse a abrir rózalas para aloxalas. A fachada das habitacións inferiores tamén se modificou para ampliar as vistas, ensanchando as ventás. Logo de comprobar a estanqueidade da piscina acometeremos a recolocación do terreo e posiblemente redeseñemos o seu uso. A edificación aos poucos irá tomando contacto co terreo e asentando a súa presenza".
"Xa rematamos a estrutura da piscina. Os volumes estarán acabados cando terminemos a grellada que pecha a piscina. Interiormente reformulamos por onde irán as instalacións e comezouse a abrir rózalas para aloxalas. A fachada das habitacións inferiores tamén se modificou para ampliar as vistas, ensanchando as ventás. Logo de comprobar a estanqueidade da piscina acometeremos a recolocación do terreo e posiblemente redeseñemos o seu uso. A edificación aos poucos irá tomando contacto co terreo e asentando a súa presenza".
6/12/09
Exposición: a pintura holandesa en El Prado
O capitalismo fixo do home un ser altanero, sen medos e autosuficiente. O interese polo desenvolvemento económico no século XVII trouxo a forza do éxito como valor fundacional do xenio e o novo home colocou as súas ambicións no centro do corazón e os seus brazos á altura da cintura. Desafiante, en jarras. As crónicas da época falaban dunha fea actitude de xente que andaba con brazos na cintura. "É a testemuña e inventor da actitude do nacemento dunha nova época", explica a pé de obra Alejandro Vergara, Xefe de Conservación de Pintura Flamenca do Prado, sobre a impresionante pintada polo artista Frans Hals en 1633, A compañía do capitán Reijnier Reael, máis de catro metros de ancho respirando enfrontamento. "A actitude altiva, orgullosa e chulesca dos soldados retratados é síntoma da conduta propia dunha época. Un pintor debe ser sensible á súa época para lograr que sobreviva ao tempo e siga falando séculos máis tarde", explica Vergara.
A obra leva as luces da exposición Holandeses no Prado, que se inaugura hoxe cun amplo percorrido polas 56 mellores obras desta escola conservadas na pinacoteca española, ata hoxe sen catalogación. Logo dun traballo de seis anos de investigación da conservadora Teresa Pousada, o Prado pechou a súa lista de flamencos do XVII en 100 pinturas.
"Cando se iniciou o estudo non se sabía ben cantas obras formaban a colección", afirmou a especialista onte. Segundo o director do Prado, con esta mostra "culmina un dos programas máis narcisistas" do museo, xunto á dedicada á pintura do século XIX e a dedicada a Maíno.
Narcisista e barata, cabería sinalar ao recoñecer unha tempada de arquivo e recuperación de fondos, no ano economicamente máis complicado de todos.
Un ballet de xestos
Con todo, a maxestosidade da pintura de Frans Hals (1581-1666), queda con toda a atención do percorrido. O pintor holandés é un dos máis coñecidos do século XVII e adoita relacionarse este gran retrato de grupo coa famosa Rolda de noite (1640) de Rembrandt. Ata coas lanzas (1634) de Velázquez. Con todo, a rendición do artista español pertence a outra actitude: aí non aparece a soberbia do "home feito a si mesmo", comenta Vergara.
O técnico achégase polo corredor e segundo encárao exclama: "É un ballet". Hals montou por encargo un verdadeiro teatro de xestos, posturas, símbolos, movemento e arrogancia. Un grupo que fala, relaciónase e vive co xogo espectacular da composición. Desde abaixo arriba, as pernas bailando, os cóbados desafiando o escorzo, as teas suntuosas, as mans parlanchinas e o cruzamento de miradas apuntado polas lanzas dos soldados que loitaron contra os exércitos españois.
Pero Hals non rematou a obra. Tras unha disputa cos mecenas o pintor Pieter Codde (1599-1678) acabou o traballo tres anos máis tarde. Pero foi Hals quen compuxo o retrato de grupo e pechou as sete figuras da esquerda da escena. Unha marabilla que non volverá viaxar unha vez finalicen as obras da casa onde ten a súa residencia, o Rijksmuseum de Ámsterdam, no ano 2013, sinalou durante a presentación de móstraa Taco Dibbits, director de coleccións do museo holandés.
Texto e ilustración via Público.
A obra leva as luces da exposición Holandeses no Prado, que se inaugura hoxe cun amplo percorrido polas 56 mellores obras desta escola conservadas na pinacoteca española, ata hoxe sen catalogación. Logo dun traballo de seis anos de investigación da conservadora Teresa Pousada, o Prado pechou a súa lista de flamencos do XVII en 100 pinturas.
"Cando se iniciou o estudo non se sabía ben cantas obras formaban a colección", afirmou a especialista onte. Segundo o director do Prado, con esta mostra "culmina un dos programas máis narcisistas" do museo, xunto á dedicada á pintura do século XIX e a dedicada a Maíno.
Narcisista e barata, cabería sinalar ao recoñecer unha tempada de arquivo e recuperación de fondos, no ano economicamente máis complicado de todos.
Un ballet de xestos
Con todo, a maxestosidade da pintura de Frans Hals (1581-1666), queda con toda a atención do percorrido. O pintor holandés é un dos máis coñecidos do século XVII e adoita relacionarse este gran retrato de grupo coa famosa Rolda de noite (1640) de Rembrandt. Ata coas lanzas (1634) de Velázquez. Con todo, a rendición do artista español pertence a outra actitude: aí non aparece a soberbia do "home feito a si mesmo", comenta Vergara.
O técnico achégase polo corredor e segundo encárao exclama: "É un ballet". Hals montou por encargo un verdadeiro teatro de xestos, posturas, símbolos, movemento e arrogancia. Un grupo que fala, relaciónase e vive co xogo espectacular da composición. Desde abaixo arriba, as pernas bailando, os cóbados desafiando o escorzo, as teas suntuosas, as mans parlanchinas e o cruzamento de miradas apuntado polas lanzas dos soldados que loitaron contra os exércitos españois.
Pero Hals non rematou a obra. Tras unha disputa cos mecenas o pintor Pieter Codde (1599-1678) acabou o traballo tres anos máis tarde. Pero foi Hals quen compuxo o retrato de grupo e pechou as sete figuras da esquerda da escena. Unha marabilla que non volverá viaxar unha vez finalicen as obras da casa onde ten a súa residencia, o Rijksmuseum de Ámsterdam, no ano 2013, sinalou durante a presentación de móstraa Taco Dibbits, director de coleccións do museo holandés.
Texto e ilustración via Público.
3/12/09
3º Premio do Ministerio de Bibliotecas Escolares 2008
Copio desde o noso blog irmán Biblioafonso:
Onte, mércores 2 de decembro, unha representación da nosa Comunidade Educativa (Director, Secretaria e Dinamizador da Biblioteca) acudimos a Madrid a recoller o 3º Premio Nacional de Buenas Prácticas en Bibliotecas Escolares de 2008. O acto transcorreu na Biblioteca Nacional e el acudiron, ademais de representacións de todos os centro premiados, a Secretaria de Estado de Educación, a Directora Xeral de Cooperación Territorial e a Directora da Biblioteca Nacional. Temos que destacar que o único Conselleiro de Educación presente foi o de Galicia, acompañado polo Director Xeral de Centros. O único. Significará isto algo?
Tras a entrega dos diplomas acreditativos, o director do IES Vallecas-Magerit, en representación de todos os premiados, fixo un fermoso discurso sobre a importancia educativa e social das bibliotecas escolares. Pecharon o acto alumnos e alumnas dese centro vallecano mediante o recitado dun poema en quince linguas distintas, desde o castelán ao francés, desde o galego ao inglés, pasando polo ruso, árabe, guaraní, romanés… Estes alumnos e alumnas puxéronlle a emoción necesaria e precisa ao evento, convertendo un acto formal nun evento cheo de paixón pola lectura e pola poesía.Temos a sorte de compartir nos dous vindeiros anos un proxecto en torno á Biblioteca Escolar con este centro e o IES Siglo XXI de Sevilla baixo o Programa ARCE do Ministerio de Educación.
Tras este acto e as fotos de rigor, recibimos como agasallo final a publicación onde se recollen uns artigos explicativas da biblioteca de cada centro.
Pola nosa banda recibimos o premio como un recoñecemento ao labor de moitos anos, como un recoñecemento a un labor en equipo e de toda a Comunidade Educativa. Recoñecemento que nos fan desde lonxe, desde moi lonxe. Mais o importante é saber de onde vimos, onde estamos e onde nos gustaría estar no futuro. Falta moito por facer…
Pero tamén entendemos este recoñecemento con un premio a todas as bibliotecas escolares galegas das que aprendemos, das que lles collemos anaquiños de ilusión, coas que compartimos problemas e actividades. Ademais, recollemos o premio coa ilusión de que na resolución desta convocatoria do ano 2009 sexan moitas máis as bibliotecas escolares presentes e recoñecidas.
En representación do Equipo da Biblioteca e da Comunidade Educaativa do noso IES, Antonio Martínez recolleu o premio de mans da Secretaria de Estado de Educación e F.P., Eva Almunia, para posteriormente fotografarse co Conselleiro de Educación e coa representación dos outros dous centros galegos premiados.
Os centros premiados e autoridadesFixéronse eco desta nova a propia Consellería (de onde provén a foto de grupo), o Ministerio de Educación, Atlántico, a páxina das Bibliotecas Escolares de Galicia e as edicións impresas de La voz de Galicia e La opinión de A Coruña.
Manifesto "Na defensa dos dereitos fundamentais en internet"
Ante a inclusión no Anteproxecto de Lei de Economía sostible de modificacións lexislativas que afectan ao libre exercicio das liberdades de expresión, información e o dereito de acceso á cultura a través de Internet, os xornalistas, bloggers, usuarios, profesionais e creadores de internet manifestamos a nosa firme oposición ao proxecto, e declaramos que:
Os dereitos de autor non poden situarse por encima dos dereitos fundamentais dos cidadáns, como o dereito á privacidade, á seguridade, á presunción de inocencia, á tutela xudicial efectiva e á liberdade de expresión.
A suspensión de dereitos fundamentais é e debe seguir sendo competencia exclusiva do poder xudicial. Nin un peche sen sentenza. Este anteproxecto, en contra do establecido no artigo 20.5 da Constitución, pon en mans dun órgano non xudicial -un organismo dependente do ministerio de Cultura -, a potestade de impedir aos cidadáns españois o acceso a calquera páxina web.
A nova lexislación creará inseguridade xurídica en todo o sector tecnolóxico español, prexudicando un dos poucos campos de desenvolvemento e futuro da nosa economía, entorpecendo a creación de empresas, introducindo trabas á libre competencia e retardando a súa proxección internacional.
A nova lexislación proposta ameaza aos novos creadores e entorpece a creación cultural. Con Internet e os sucesivos avances tecnolóxicos democratizouse extraordinariamente a creación e emisión de contidos de todo tipo, que xa non proveñen prevalentemente das industrias culturais tradicionais, senón de multitude de fontes diferentes.
Os autores, como todos os traballadores, teñen dereito a vivir do seu traballo con novas ideas creativas, modelos de negocio e actividades asociadas ás súas creacións. Intentar soster con cambios lexislativos a unha industria obsoleta que non sabe adaptarse a esta nova contorna non é nin xusto nin realista. Se o seu modelo de negocio baseábase no control das copias das obras e en Internet non é posible sen vulnerar dereitos fundamentais, deberían buscar outro modelo.
Consideramos que as industrias culturais necesitan para sobrevivir alternativas modernas, eficaces, cribles e alcanzables e que se adecuen aos novos usos sociais, en lugar de limitacións tan desproporcionadas como ineficaces para o fin que din perseguir.
Internet debe funcionar de forma libre e sen interferencias políticas auspiciadas por sectores que pretenden perpetuar obsoletos modelos de negocio e imposibilitar que o saber humano siga sendo libre.
Esiximos que o Goberno garanta por lei a neutralidade da Rede en España, ante calquera presión que poida producirse, como marco para o desenvolvemento dunha economía sostible e realista de face ao futuro.
Propomos unha verdadeira reforma do dereito de propiedade intelectual orientada ao seu fin: devolver á sociedade o coñecemento, promover o dominio público e limitar os abusos das entidades xestoras.
En democracia as leis e as súas modificacións deben aprobarse tras o oportuno debate público e habendo consultado previamente a todas as partes implicadas. Non é de recibo que se realicen cambios lexislativos que afectan a dereitos fundamentais nunha lei non orgánica e que versa sobre outra materia.
Este manifesto, elaborado de forma conxunta por varios autores, é de todos e de ningún. Se queres sumarche a el, difúndeo por Internet.
Os dereitos de autor non poden situarse por encima dos dereitos fundamentais dos cidadáns, como o dereito á privacidade, á seguridade, á presunción de inocencia, á tutela xudicial efectiva e á liberdade de expresión.
A suspensión de dereitos fundamentais é e debe seguir sendo competencia exclusiva do poder xudicial. Nin un peche sen sentenza. Este anteproxecto, en contra do establecido no artigo 20.5 da Constitución, pon en mans dun órgano non xudicial -un organismo dependente do ministerio de Cultura -, a potestade de impedir aos cidadáns españois o acceso a calquera páxina web.
A nova lexislación creará inseguridade xurídica en todo o sector tecnolóxico español, prexudicando un dos poucos campos de desenvolvemento e futuro da nosa economía, entorpecendo a creación de empresas, introducindo trabas á libre competencia e retardando a súa proxección internacional.
A nova lexislación proposta ameaza aos novos creadores e entorpece a creación cultural. Con Internet e os sucesivos avances tecnolóxicos democratizouse extraordinariamente a creación e emisión de contidos de todo tipo, que xa non proveñen prevalentemente das industrias culturais tradicionais, senón de multitude de fontes diferentes.
Os autores, como todos os traballadores, teñen dereito a vivir do seu traballo con novas ideas creativas, modelos de negocio e actividades asociadas ás súas creacións. Intentar soster con cambios lexislativos a unha industria obsoleta que non sabe adaptarse a esta nova contorna non é nin xusto nin realista. Se o seu modelo de negocio baseábase no control das copias das obras e en Internet non é posible sen vulnerar dereitos fundamentais, deberían buscar outro modelo.
Consideramos que as industrias culturais necesitan para sobrevivir alternativas modernas, eficaces, cribles e alcanzables e que se adecuen aos novos usos sociais, en lugar de limitacións tan desproporcionadas como ineficaces para o fin que din perseguir.
Internet debe funcionar de forma libre e sen interferencias políticas auspiciadas por sectores que pretenden perpetuar obsoletos modelos de negocio e imposibilitar que o saber humano siga sendo libre.
Esiximos que o Goberno garanta por lei a neutralidade da Rede en España, ante calquera presión que poida producirse, como marco para o desenvolvemento dunha economía sostible e realista de face ao futuro.
Propomos unha verdadeira reforma do dereito de propiedade intelectual orientada ao seu fin: devolver á sociedade o coñecemento, promover o dominio público e limitar os abusos das entidades xestoras.
En democracia as leis e as súas modificacións deben aprobarse tras o oportuno debate público e habendo consultado previamente a todas as partes implicadas. Non é de recibo que se realicen cambios lexislativos que afectan a dereitos fundamentais nunha lei non orgánica e que versa sobre outra materia.
Este manifesto, elaborado de forma conxunta por varios autores, é de todos e de ningún. Se queres sumarche a el, difúndeo por Internet.
2/12/09
Sen Comentarios (XX): Torre de comunicacións en Erice (Sicilia)
Impresionante foto, non si?Como se pode estropear unha porta medieval dun xeito tan bestia?
Para que comprendades mellor a aberración, déixovos unhas fotos do lugar: Erice, vila medieval, fortificada, situada no extremo noroccidental de Sicilia. Un lugar ben fermoso, espectacular.
1/12/09
A historia de España a través da pintura
A historia pódese contar de moitos xeitos. A maior parte das veces faise ganduxando os grandes sucesos políticos e económicos. Nesa forma de facer, as obras de arte adoitaron ser un mero apoio. Pero hai outros xeitos de contar as cousas. O historiador Juan Pablo Fusi (San Sebastián, 1945) e o catedrático e crítico de arte Francisco Calvo Serraller (Madrid, 1948) contan en El espejo del tiempo (Taurus) unha versión do pasado de España narrado da man de medio centenar de pinturas.
É unha historia de España e da arte en 50 capítulos e 566 páxinas, desde a Idade Media ata hoxe mesmo. Todos son episodios transcendentais. Fusi fai unha síntese do momento e Calvo elixe a imaxe artística que mellor retrata ese período. Son obras que, dentro da máxima calidade artística, axudan ao lector a unha rápida comprensión da historia. Fusi e Calvo quixeron facer un libro tan didáctico como útil, que se poida ler seguido ou por capítulos elixidos ao capricho.
A idea ocorréuselle Fusi fai máis de tres anos. Ambos partiron do convencemento de que xa non se pode contar a historia a través de illotes políticos ou económicos. En plena globalización, a historia debe contarse baixo un prisma cultural.
Profesores e críticos, os dous autores confesan haberllo pasado tan ben mentres traballaban que tiñan medo de que algo gafara o resultado. Non había razóns para eses temores. O encontro foi tan frutífero que mentres traballaban neste libro, "naceulles" outro, Pola independencia, publicado tamén en Taurus o pasado ano.
Tanto Fusi como Calvo traballaron convencidos de que a arte, neste caso a pintura, é unha fonte histórica de primeira orde. Os cadros escollidos para este libro non son meras ilustracións. Van todos moito máis alá. E xunto ao retrato dos protagonistas (Felipe IV, Felipe V) e as escenas de batallas inclúense paisaxes ou bodegóns que teñen un significado cheo de claves.
Texto (con nova completa) e foto vía El País.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
Entradas
