31/1/09

A hemeroteca da semana: a semana de Bacon

Sábado, 31-I-09:
Bacon distorsiona El Prado.
Pintada milenaria no tearto romano de Cádiz.
Martha Rosler, unha creadora subversiva, expón en Málaga.
Mulleres artistas sen apelido.

Fotos Vía El País.

Venres, 30-I-09:
O tormento de Bacon chega ao Prado.
A exposición de Bacon no ABC.
O novo deseño urbano.
Importante venda de obras de arte español en Nova York.
Ilustración de postgrafite de Madrid vía El País.

Xoves, 29-I-09:
Ollada furtiva ao obradoiro de Bacon.
Cadro de Goya vendido por 1,7 millóns de euros.

Mércores, 28-I-09:
Premio de arquitectura para Steven Holl.

Martes, 27-I-09:
A mellor colección de arte privada de Euskadi comprada por CaixaGalicia.
O Museo Británico cumpre 250 anos.
Nova exposición de Picasso en Valencia.
O Discóbolo de Mirón visitará Alicante.
Descuberta unha presa para protexer Karnak.

Luns, 26-I-09:
Calvo Serraller sobre O Coloso.

Domingo, 25-I-09:
Francis Bacon en El Mundo.
Francis Bacon en XL Semanal.
Francis Bacon el El País Semanal.
Francis Bacon en El Cultural.
A arte subversiva do mexicano Erick Beltrán exponse en Barcelona.

Música: 40 anos do último concerto dos Beatles

Corenta anos do último concerto dos Beatles

A rutina dos xastres e oficinistas da céntrica rúa Saville Row fíxose cachizas por un inesperado estrondo: os Beatles nunha azotea no que sería o seu último concerto.

Autor: Efe
Hai corenta anos, a rutina dos xastres e oficinistas da céntrica rúa Saville Row de Londres fíxose cachizas por un inesperado estrondo: eran os Beatles tocando sobre unha azotea no que sería o seu último concerto.

A lendaria actuación, que os seguidores do cuarteto musical máis famoso da historia rememoraron hoxe na capital británica, produciuse o 30 de xaneiro de 1969, día que caeu nun xoves xélido e gris característico do inverno londiniense.

De xeito case improvisado, os «catro fabulosos de Liverpool» subiron ao tellado da sede do seu selo discográfico, Apple Records, situada no número 3 de Saville Row, a coñecida rúa na que os xastres tiñan -e algúns aínda conservan- os seus talleres.

Nin os costureros, pampos nas súas fiestras, nin os viandantes, paralizados en plena rúa, saían da súa incredulidade: ¿A banda máis popular da época actuando en directo e gratis?

Pero si, eran eles: John Lennon, Paul McCartney, George Harrison e Ringo Starr coas súas melenas ao vento, embutidos nos seus grosos abrigos e entregados, como sempre, aos seus instrumentos musicais.

A idea de tocar no tellado, que fixo tolear a medio Londres, xurdiu como parte do proxecto de gravación do disco Let It Be (1970), no que a banda quería filmar o proceso creativo para elaborar un documental e culminar cunha actuación en vivo.

Tras varios proxectos infrutuosos, os Beatles, que levaban anos sen saír de xira e achábanse inmersos en agres disputas persoais, acordaron tocar no tellado de Apple Records.

O citado xoves, pois, ao mediodía, hora á que adoitaban actuar cando fixeron os seus primeiros pasos no club The Cavern de Liverpool, Lennon, McCartney, Harrison e Starr presentáronse na terraza, acompañados do teclista Billy Preston e dos cámaras de rodaxe.

Os Beatles tocaron cinco cancións: Get Back (tres veces), Dont Let Me Down (dúas veces), I've Got A Feeling (dúas veces), One After 909 e Dig A Pony.

Así mesmo, o cuarteto interpretou unha breve versión do himno nacional británico, o God Save The Queen, e un curto ensaio de I Want You (She's Xo Heavy).

Foron 42 minutos de puro rock interrompidos por axentes de Scotland Yard, que accederon á azotea e ordenaron deter o concerto, mentres o caos apoderábase de Saville Row.

«Se me decepcionou a policía con algo, foi o que non nos arrestase. Fose xenial terminar o concerto na azotea cun titular 'Beatles acaban concerto no cárcere», chancearía máis tarde Ringo Starr.

De feito, o espectáculo podería durar máis de non ser polas queixas dun comerciante de la do inmoble adxacente, que tachou a sesión de «vergoña absoluta» e esixiu o fin de «este maldito ruído».

A efeméride do histórico concerto non pasou hoxe desapercibida en Londres, onde decenas de admiradores da banda, entre eles membros do Club Británico de Fans dos Beatles, congregáronse ante o número 3 de Saville Row para poder visitar a terraza.

Admiradores e turistas fixéronse fotos ante a porta da antiga sede de Apple Records, un elegante edificio de ladrillo visto, onde tamén se atopaba o londiniense Mark Smith, de 47 anos, quen viu cos seus propios ollos o «concerto da azotea».

«Eu -relatou a EFE un nostálxico Smith- estaba aquí co meu pai e a miña nai. Tiña sete anos. Estabamos de compras, escoitamos música e achegámonos.

Texto vía La Voz de Galicia.


Get back


Don´t let me down

30/1/09

Exposición de Francis Bacon en El Prado

Vídeo de Miradas 2 sobre a exposición de Francis Bacon en El Prado:

30 de xaneiro Día da Paz


Grazas a Bea, magnífica deseñadora, chéganos este cartel desde o IES Río Cabe de Monforte sobre o Día da Paz.

A través de varios amigos recibín tamén, hai xa algunhas semanas, este discurso do magnífico fotógrafo Gervasio Sánchez, moi poco reproducido nos medios de comuniciación.




John Lennon: Give peace a chance



The Beatles: All you need is love



John Lennon: Imagine



E desde Trafegando ronseis:

29/1/09

Unha novela e un vídeo sobre O Bosco


Para rematar as entradas dedicadas a Hieronymus Bosch, máis coñecido como «O Bosco», quero presentarvos unha novela e un vídeo. O libro é a primeira novela de Isabel Abenia. Titúlase “El alquimista holandés", editada por La Esfera de los Libros. Ten por subtítulo “Una novela sobre la apasionante vida de El Bosco”.

É unha novela onde se mesturan personaxes reais (Filipe o Fermoso, Margarida de Austria), con outros de ficción. Atoparemos burgueses e inquisidores, medos e aventuras, alquimia e feiticeiras, praceres terrenais e guerras, xa que logo nunha mestura de eficaz thriller psicolóxico e novela histórica. Un libro que permitirá achegarnos á figura deste enigmático e sorprendente pintor.

O blog de libros de historia Hislibris, ofrécenos máis información.

Sobre o vídeo: E S P E C T A C U L A R.


O Bosco: O Tríptico das Delicias (e III)

No Inferno, a zanfona, a cornamusa e a cítara destínanse á tortura dos condeados: son símbolos sexuais, xunto a outros, moi evidentes, de diversa procedencia, escollidos con pérfida ironía entre os instrumentos que producen os sons máis suaves pero que aquí, paradoxalmente, son os executores do castigo. Neste panel dereito, neste inferno musical destaca o home-árbore do centro, que é asociado co demo, tanto pola súa pálida cor sobre fondo escuro, como polo gran tamaño. Neste inferno reciben castigo todos os pecados capitais. Así alúdese á gula no monstro sentado no primeiro plano que devora homes mentres expulsa outro polo ano. Tamén alude á gula a escena do interior do home-árbore onde os personaxes espidos sentados á mesa agardan a que os demos lles sirvan sapos e outros inmundos animais, ao igual que se destina aos envexosos o suplicio da auga xeada. Tamén o xogo é castigado ou o clero cando un porco con touca de monxa abraza a un home espido.




Bibliografía: El Bosco. Maestros de la pintura. Noguer-Rizzoli, 1973
Ficha:
Museo de El Prado
Esta obra na
Enciclopedia del Museo del Prado.

28/1/09

Premio de arquitectura da Fundación BBVA para o estadounidense Steven Holl

Holl: "Los edificios tienen que emocionar"
El arquitecto estadounidense reivindica el respeto al medio ambiente al obtener el Premio Fundación BBVA
ÁNGELES GARCÍA - Madrid - 28/01/2009

El respeto al medio ambiente es el mayor reto al que se enfrenta la arquitectura en plena crisis de la economía mundial. Ése es el dictamen que ha lanzado hoy el arquitecto estadounidense Steven Holl, de 61 años, al recibir el premio de la Fundación BBVA Fronteras del Concimiento en la categoría de artes. Holl, que ha respondido a través de videoconferencia, ha reivindicado que los edificios tienen que recuperar la capacidad de emocionar a sus inquilinos.

El jurado ha valorado "el equilibrio de su obra", que conjuga "un espíritu de vanguardia" con las necesidades sociales y del entorno. Con más de 30 años dedicados a la arquitectura de autor, Holl (Bremerton, Washington, EE UU, 1947) ha cultivado la abstracción arquitectónica, incidiendo siempre en su dimensión humanística, y la ha vinculado estrechamente con cada entorno. "Ca
da uno de mis proyectos ha sido pensado estrictamente para cada lugar del planeta en que ha sido edificado", ha explicado el autor, al recibir el galardón, dotado con 400.000 euros.

Entre sus obras ha destacado el Museo de Arte Contemporáneo de Helsinki, al que considera su creación "más representativa". Holl, que es autor del Museo de Arte Nelson-Atkins (Estados Unidos), del complejo residencial en Makuhari (Japón) y del Museo del Océano de Biarritz (Francia), no cuenta con ninguna obra en España.

Fotos e texto e a notica completa en El País.

O Bosco: O Tríptico das Delicias (II)

Nesta táboa central observamos espidos humanos de ambos sexos, brancos e negros, que se abandonan aos praceres carnais dun xeito natural ou “perverso” (que é a forma máis natural do pracer carnal). Todas as figuras humanas están espidas agás a parella do ángulo inferior dereito que normalmente é identificada como Adán e Eva despois da súa expulsión do Paraíso. Tanto os animais como as plantas son presentadas nun tamaño superior ao real. No centro e no plano medio, a cabalgata sobre asnos, cabalos, panteras, unicornios, touros, leóns, etc, dos luxuriosos ao redor da fonte do adulterio, aludindo a relatos medievais, franqueada polas colinas-torres de excrementos mineralo-vexetais que, suxeridas pola alquimia, simbolizan, ao igual que os recipientes de cristal do primeiro termo, o elemento feminino. Esta cabalgata da voltas ao redor dun grupo de mulleres espidas. Neste de mundo de pecado predomina a luxuria. No plano superior obsérvanse cinco fantásticas construcións sobre a auga, sendo a central semellante á fonte dos catro ríos da táboa do Paraíso pero estando rachada. Deste xeito, alúdese á fraxilidade, ao carácter efémero das delicias que gozan os homes e as mulleres deste xardín.




Bibliografía: El Bosco. Maestros de la pintura. Noguer-Rizzoli, 1973
Ficha:
Museo de El Prado
Esta obra na
Enciclopedia del Museo del Prado.

27/1/09

CaixaGalicia faise cunha colección de xenios

A operación asinouse a comezos do 2008 cun construtor que pasaba por apuros económicos.

Depositada polo seu propietario no Museo de Belas Artes de Bilbao, inclúe a Picasso, Chagall, Braque e Miró.

Obras dos máis grandes pintores e escultores do século XX entre os que figuran Picasso, Chagall, Miró , Sorolla, Anglada Camarasa, Dalí, Juan Gris, Georges Braque, Fernand Léger, Max Ernst, Eduardo Chillida, Txomin Badiola e Anish Kapoor inclúense entre os cadros da colección privada dun construtor vasco cuxa adquisición por Caixa Galicia acaba de coñecerse. A operación, cuxo montante non se facilitou, pechouse a principios do pasado ano e non se fixo pública ata o momento porque as obras no seu conxunto permanecían cedidas ao Museo de Belas Artes de Bilbao, en cuxas salas estaban expostas.

Integrada en total por 63 pezas de 46 creadores da máxima categoría, cuxo valor se situaría ao redor dos 55 millóns de euros de acordo cunha información publicada polo diario vasco O Correo, estaba considerada como «a mellor colección particular do País Vasco», en palabras do director do museo, Javier Viar, pronunciadas no momento de recibir o depósito fai un ano. A pinacoteca bilbaína recibiría a cambio outra vintena de obras relacionadas co mesmo coleccionista con cadros de surrealistas españois entre os que figuran Maruja Mallo e Óscar Domínguez.

Texzto e foto do Picasso vía La Voz de Galicia, onde ademais podedes ler a nova completa.

O Bosco: O Tríptico das Delicias (I)

Tríptico das Delicias ou A pintura do madroño. O Bosco. Óleo sobre táboa, 220 x 195 (pechado) e 220 x 389 (aberto). Museo de El Prado.

O conxunto presenta no exterior, cos postigos pechados, a Xénese do mundo (220 x 195) realizada en grisalla, no terceiro día do relato cristiá da creación do mundo, segundo senllas inscricións da propia táboa “El mesmo o dixo e todo foi feito” e “El mesmo o ordeou e todo foi creadoXénese (1:9-13) O tríptico aberto contrasta fortemente, fronte á grisalla do exterior, polo súa cor e cos tres paneis distribuídos en planos superpostos, grazas á elevación da liña do horizonte

No interior temos o Paraíso terreal onde figuran en primeiro te
rmo a creación de Eva, o Xardín das delicias e o Inferno musical.

É unha obra de carácter moralizante, non carente de pesimismo, sendo unha das creacións máis enigmáticas, complexas e fermosas de O Bosco, realizada na última etapa da súa vida. Nesta obra o artista insiste no efémero dos praceres pecaminosos, sendo o pecado o punto de unión entre as tres táboas: o pecado de Eva, os praceres terrenais e o castigo. Foi adquirida na almoeda do prior don Fernando, fillo natural do gran duque de Alba. Filipe II levouna ao Escorial en 1593.

As buscas temáticas, iconográfica e técnicas de O Bosco rematan ou culminan no Tríptico das Delicias ou tamén chamada durante anos na catalogación museística española como a “Pintura do madroño” pola gran cantidade de veces que aparece este froito. É un tríptico que pechado podemos ver a “Xénese do mundo”, imaxinada coma unha paisaxe incluída nunca xigantesca esfera de cristal (a Terra como resultado dun experimento in vitro no laboratorio dun alquimista). Esta esfera contribúe por si mesma a relegar a latitudes irreais unha paisaxe real, anguriosa.

O tríptico aberto reitera nos seus tres elementos o tema da impía demencia da humanidade, aínda que o seu núcleo o constitúe agora a luxuria en lugar da codicia do Carro de Palla: desde a Creación de Eva, orixe do mal, pasando polo Xardín das delicias, onde a humanidade abandóase aos praceres carnais, ata a condenación no Inferno musical.

Unha novidade iconográfica é a presentación do vicio baixo formas agradables e non repugnantes, co estandarte ideal dun Lucifer en posesión
do seu esplendor orixinario; e o recurso, para documentar con acerto incensurables aspectos do pecado (normais, ou como se dicía hai tempo “antinaturais”), de símbolos que parecen anticipar a Freud ao escoller formas que se revelaron como “constantes” do noso subconsciente.

Respecto á inmensa amplitude da visión, realizada mediante planos xustapostos que a fan ficticia, pódese falar xustamente dun “espazo onírico” o que intensifica a dimensión fantástica desta obra. De acordo con isto, a morbosa voluptuosidade do Inferno, que leva a termo dun xeito inesperado aínda que en forma rigorosamente consecuente, unha alegoría do mal onde o intento moralizante concrétase unha contemplación lírica.

Aproveito esta entrada para xogar co novo recurso que nos ofrece Google Earth: a posibilidade de admirar con enorme detalle 14 obras do Museo El Prado.



Bibliografía: El Bosco. Maestros de la pintura. Noguer-Rizzoli, 1973
Ficha: Museo de El Prado
Esta obra na Enciclopedia del Museo del Prado.

26/1/09

Arte gótica: evolución da pintura italiana

Artehistoria amósanos neste vídeo a evolución da pintura gótica italiana. Non esquezades que en Iniciarte xa falamos de Giotto con anterioridade.



E lembrade as ilustracións que vimos na aula:

Pintura Gótica
View more presentations or upload your own. (tags: pintura gótico)

25/1/09

Roma 1982





Roma 1982
Pola iniciativa de Amancio Liñares (historiador, escritor, pai e marido a ratos libres, editor de tresCtres , Fundación Castelao, vamos todo un cultureta) e coa compaña de Miguel Anxo Seixas (gandeiro, Fundación Castelao, non sei se parella da súa parella, culto entre os cultos), en setembro de 1982 recorrín media Italia. Viaxe iniciática. Onde ir mellor tras estudar a Arte do Renacemento e do Barroco? Roma, Florencia, Venecia, Padua, Bolonia, Milán...

Hai unhas semanas, compartimos un xantar en Santiago para lembrar a viaxe e botar unhas risas. Invitamos os dous novos catedráticos de secundaria.

JUAN GRIS O EL COLOR DEL CUBISMO



O XL Semanal publica o seguinte artigo:

Esta obra de uno de los maestros y máximos representantes del cubismo, Juan Gris, alcanzó 20,8 millones de dólares en una subasta de Christie’s, en Nueva York, el pasado noviembre. Libro, pipa y vasos destacó en un momento marcado por la crisis.

1. La obra: un rompecabezas cubista

Gris pintó la obra en 1915 en París, adonde emigró en 1906. Allí pintó sus primeros cuadros, influenciado por Cézanne, Picasso y Braque, y se incorporó al principal movimiento artístico de comienzos de siglo, el cubismo. Este cuadro es un manifiesto de los inclinados y angulados planos semitransparentes, tan característicos en su obra. Sobrepuestos uno encima del otro, convierten la configuración en un rompecabezas cubista.

2. El motivo: la naturaleza muerta

Los temas más frecuentes de los cubistas son los retratos y las naturalezas muertas. No introducen nuevos objetos de la civilización técnica, como automóviles o trenes, sino que se mantienen fieles a jarras, vasos o instrumentos. Más tarde añaden letras o trozos de papel pegados. Aquí, en vez de incluir una parte de periódico, introduce un libro abierto y utensilios domésticos. Utiliza el trompe l’oeil (trampantojo) para engañar a la vista y dotar a la mesa de perspectiva.

3. La composición: un desorden engañoso

Como es habitual en el cubismo, Gris no utiliza una perspectiva convencional ni un punto de vista único. Aunque parece difícil de creer, no hay nada desordenado en esta composición. Todo sigue una disciplina rigurosa: un plan que determina la colocación de todo el conjunto y de cada objeto individualmente. Las formas penetrantes a lo largo del borde superior dotan a la composición de un empuje poderoso ascendente con unas formas que parecen coronar este bodegón.

4. El `collage´: un recurso nuevo y pasajero

El artista combina trozos de papel, habitualmente de Le Figaro o Le Journal, pegados sobre las pinturas de óleo con dibujos del soporte, en este caso un libro, lo que le permite mezclar libremente varios objetos y sugerir la ilusión de profundidad y bajorrelieve, manteniendo la integridad del plano. Como Picasso, Gris se cansó del collage a finales de 1915. Serían los dadaístas y surrealistas quienes más adelante retomarían esta técnica.

5. La luz: relámpagos blancos

En el cubismo la luz es escasa, por lo que en éste óleo destacan los contornos blancos que contrastan con el tono oscuro de la composición. Las líneas blancas atraviesan el lienzo como relámpagos, cargando la obra con energía y juegos de luz. Los contornos blancos rodeando objetos oscuros son lo contrario a lo habitual, sombras oscuras envolviendo objetos iluminados. A través de este juego del claroscuro, la obra parece un negativo fotográfico.

6. El color: una mirada al Barroco

El color ocupa un lugar secundario en la creación de los cubistas, que utilizaban tonos grises, verdes y el marrón. Pero Gris, después de 1913, introdujo juegos cromáticos más vivos y le fascinaron las experiencias de texturas como la madera, el papel, el cristal… Aunque combina tonos verdes, rojos y ocres, grises o malvas, los colores son dramáticos y profundos, siguiendo los ejemplos de maestros barrocos como Velázquez, Murillo o Zurbarán.

Suzana Mihalic

Texto e foto vía XL Semanal.

E os domingos Bruce Springteen (X): Outlaw Pete


O martes 27 de xaneiro porase á venda o novo traballo de Bruce titulado "Working on a dream". Podedes escoitar o seu primeiro single desde El Mundo, chámase "Outlaw Pete".

Tamén podesde ver xa un vídeo e información sobre todas as cancións, incluíndo videos de varias.

A disfrutar.

24/1/09

Xogando coa arquitectura gótica

Imos xogar hoxe, con permiso de Loly, cun novo recurso. Ademais ten a novidade que non procede de ANB, o cal en Iniciarte é toda unha novidade. Veña, a repasar a arquitectura gótica:



Coñecido vía Locus amoenus.

A hemeroteca da semana


Sábado, 24-I-09:
Exposición na Residencia de Estudiantes: "Maestros de la arquitectura moderna".
Exposición da obra fotográfica de Alberto Corazón.
Listaxe dos 100 artistas españois máis destacados do momento.
Exposición de Marina Núñez en León.

Ilustración: Marina Núñez "Reflexión post-humanización" vía El País.

Venres, 23-I-09
Vinte anos sen Dalí.
Dalí ou o son da máquina rexistradora.
Álbum: Dalí pintor de sonos imposibles.
Descoberta unha necrópole romana en Biblios.

Xoves, 22-I-09:
Incautadas 81 pezas atribuidas a Dalí.
Novo museo sobre Dalí en Berlín.
Goya non pintou O Coloso.

Mércores, 21-I-09:
A National Gallery de Londres prepara unha exposición da imaxinería española.
Retrospectiva de Francis Bacon en El Prado.
Exposición "O ouro de Cólquidas" en Atenas.
A arte ao servizo dos refuxiados.

Martes, 20-I-09:
Foto vía "Castro de san Cibrán" La Voz de Galicia.

23/1/09

Dalí: cabodano


Tal día coma hoxe hai 20 anos morría Salvador Dalí. Non toca agora contar moito sobre esta "peculiar" figura da arte do XX. Tampouco é a primeira vez que está presente en Iniciarte. Podedes ter máis información na Wikipedia, sobre a súa Fundación Gala-Salvador Dalí, sobre o seu museo nos Estados Unidos.

Para que vos resulte un pouco máis atractiva a súa figura deixovos o seguinte:

No arquivo fotográfico da revista Life seleccionei as algunhas instantáneas de Salvador Dalí:





Dentro da enorme cantidade de vídeos sobre Salvador Dalí que podedes atopar en Youtube seleccionei tres:



Dalí e as moscas



Dalí en Nova York: uns escaparates, un escándalo e un xuízo



Foto de Dalí vía La voz de Galicia.

22/1/09

El Prado concluye que Goya no pintó "El Coloso"

El Prado concluye que Goya no pintó 'El Coloso'

ÁNGELES GARCÍA - Madrid - 22/01/2009

El Museo del Prado ha finalizado el informe sobre las investigaciones que descartan que Goya pintara El Coloso. Manuela Mena, jefa de conservación de pintura del XIX y experta en Goya, ha concluido que el autor de la obra es un alumno del maestro aragonés, Asensio Juliá.

El Prado presentará en estos días el informe al Patronato y posteriormente podrá leerse en la web de la pinacoteca (www.museodelprado.es). Mena, la responsable de la investigación, siempre ha mantenido que El Coloso, una obra "muy clasicista, no corresponde a su forma de hacer".

Vía El País.

Publicidade xermánica

Agora que o tema dos pilotos de Iberia está de moda, Vía O Segrel do Penedo chéganos esta publicidade xermana para a Xbox

21/1/09

Visitamos a Cidade Vella da Coruña

O pasado domingo, 18 de xaneiro, xunto co alumnado de Historia da Arte (onde estaría Brais?) fixemos a visita á Cidade Medieval da Coruña. Foi un tempo roubado ao estudo pois ao día seguinte tiñan a proba da arte románica. Estivemos contemplando a arquitectura románica da igrexa máis antiga da urbe, a Igrexa de Santiago (seculos XII-XIII) e o seu interesante interior (persoalmente me encanta ver un "Santiago apóstolo" sobre unha ara romana). Despois poidemos contemplar o edificio neoclásico de Capitanía, a praza de Azcárraga (a "praza" da cidade) e a do pazo urbano de Xosé Cornide (actualmente é propiedade da familia Franco que algún día explicarei). A colexiata de Santa María do Campo (século XIII) foi a segunda igrexa onde nos detivemos. É unha edificación fantástica para comprobar os problemas que se poden dar na construción: os fallos da cimentación provocarían a abertura da cuberta. Estivo en tan mala situación que por pouco non foi derrubada a finais do XIX.

Pero sen dúbida, creo, o que máis gustou ao alumnado foi a fachada barroca de Santo Domingos, onde parece que a torre estea torcida (a explicación daría conta da realidade). Finalmente chegamos ao Xardín de San Carlos e ás murallas.

A seguinte visita será: o barroco compostelán.

20/1/09

Proba de arte románica



LÁMINA 1
1.- Clasifica esta obra situándoa no tempo e no espazo.
2.- Analiza o contexto histórico-artístico no que foi realizada.
3.- Analiza iconograficamente e estilisticamente esta obra.

LÁMINA 2
1.- Clasifica esta obra situándoa no tempo e no espazo.
2.- Analiza o contexto histórico-artístico no que foi realizada.
3.- Analiza iconograficamente e estilisticamente esta obra.


VOCABULARIO:
1.- Que entendemos por cores frías?
2.- Sinala os elementos da Orde Corintia.
3.- Que é unha pechina?
4.- Que é a tribuna?

19/1/09

Un astronauta na catedral de Salamanca



Desde hai tempo, dúas veces ao ano visito Salamanca. Cidade referente en moitas cousas: arte (que sería da cidade sen a pedra de Villamayor?) bibliotecas escolares e animación á lectura (Fundación GSR e A Mano Cultura) e amigos-as.


Nunha desas visitas, Antonio (sempre antonios) amosoume unha das maiores curiosidades, ademais do fermoso bestiario románico, que se poden contemplar nunha catedral: a reforma da porta de Ramos, na fachada norte da Catedral Nova e en plena Praza de Anaya. Nela pódese contemplar un astronauta, un león comendo un xeado de dúas bolas, un lince, unha cigoña ou un rapaz espido collendo landras.


Pode haber algunha explicación?

Non sei se serve como explicación pero o que si é certo é que durante a restauración realizada para “adecentar” a catedral e o seu contorno co gallo da exposición “Las edades del hombre” en 1992, o mestre canteiro Miguel Romero realizou estas curiosas pezas. Loxicamente non destruiu previamente nada, senón que realizou unha reconstrución da parte baixa da porta mantendo o deseño vexetal orixinal.


Outros anacronismos podedes velos en Luz Rasante.

Fotografías do amigo Antonio Moreno e algunhas de Iniciarte (lembras Loly?) Mirade con calma todas as fotos:



18/1/09

Os rañaceos: a visión de Iñaki Ábalos

Interesante artigo de Iñaki Ábalos en Babelia:
"Los arquitectos modernos pensaron el rascacielos asociado a la organización del trabajo, a las oficinas. De hecho el rascacielos prototípico de la modernidad es la expresión misma de dicha organización; la forma optimizada de archivar y conectar trabajadores que archivan y conectan datos. Esta reificación de la burocracia, fuera de cualquier connotación peyorativa, fue interpretada simbólicamente por los más dotados, como Mies van der Rohe, a partir de prismas rectilíneos de acero y vidrio, climatizados artificialmente, organizados como anillos en torno a un núcleo de comunicación. Edificios como el Seagram Building de Nueva York y en España el fabuloso BBV de Sáenz de Oiza dieron forma definitiva e imperecedera a esta concepción. Pero olvidaron (o no había llegado el momento aún) las múltiples posibilidades que abre la construcción vertical y que hemos ido viendo multiplicarse en las últimas décadas con el crecimiento global de la economía y la expansión demográfica del sureste asiático. Hoy la inmensa mayoría de los rascacielos que se construyen están localizados en Asia, son residenciales, su estructura es de hormigón y se ventilan naturalmente, careciendo de cualquier aura monumental: son un producto de consumo. Sin dramatismo puede decirse que todas las metrópolis contemporáneas están abocadas a la densificación y hasta los alcaldes más recalcitrantes empiezan a entender que es un instrumento con el que deben familiarizarse. Mientras tanto, muchos de los arquitectos europeos y americanos que hasta hace unos años monopolizaban esta tipología parecen estar abducidos por el carácter icónico que tiene y su discurso cerrarse en una verticalidad autorreferencial o a lo sumo representando al capital y sus excedentes, como si asistiéramos a una fase terminal y manierista de la historia de esta tipología.


















Los rascacielos promovidos en Madrid en los antiguos terrenos del Real Madrid, con la notable excepción del brillante ejercicio realizado por el estudio madrileño Rubio y Álvarez-Sala, han caído una vez más en manos de arquitectos foráneos de esa generación que si bien deslumbró ocasionalmente en los setenta lleva dos décadas aburriendo a escala global, es decir, a ciudadanos y críticos de todo el mundo (habría que preguntar por qué razón han sido ellos los elegidos en la ciudad reconocida por tener una de las mayores densidades de talento arquitectónico del mundo) (y habría que preguntarse si no habrá dejación de sus obligaciones por parte de las autoridades que podrían haber promovido una nueva situación en vez de dejarse vencer por presiones políticas y comerciales). El escaso eco popular y profesional del resultado está a la vista: con su cansino repertorio propio de una ciudad mediocre, sin capacidad de emocionar, en contraste con la visibilidad de la nueva escala introducida, muestra que algo se ha hecho mal -por no mencionar el absurdo destrozo del único eje visual que tenía Madrid, ya emponzoñado previamente por la gracia que nos dejó la oficina de Philip Johnson hace una década en la plaza de Castilla (Alex Wall dijo recientemente que Madrid había pasado de tener los rascacielos más bellos de Europa en los setenta a los más vulgares en los ochenta, incluidos Puerta de Europa y el sombrero de Colón)-. Los madrileños, entrenados en el estoicismo tras años de fragor constructivo, han aceptado resignados esta nueva y lamentable situación. Sólo en Internet ha habido varios foros de discusión, a favor y en contra, de un cierto interés, seguramente la primera vez que en Madrid se ha utilizado este medio para la crítica urbana.


Pero la realidad por venir es tozudamente diferente. Nada más lejos del vulgar episodio madrileño que el futuro del rascacielos. En la actualidad el "verticalismo", la concepción del espacio y de la ciudad contemporánea en términos verticales, aún no ha hecho más que empezar. Estamos asistiendo a un apasionante proceso de transformación. Hemos comenzado a pensar la ciudad -y las ciudades históricas- desde posiciones que sustituyen eficazmente la bidimensionalidad del urbanismo por un nuevo verticalismo. Está por ver si se trata de una forma complementaria o alternativa de pensar la ciudad (en planta o en tres dimensiones, urbanismo o verticalismo). En el trabajo profesional de las generaciones de 40 y 50 años, y en los más jóvenes, vemos florecer campus universitarios verticales, museos verticales, bibliotecas verticales, laboratorios verticales, fashion buildings verticales, parques verticales, centros deportivos verticales, así como combinaciones de todos ellos mezclados con tipologías residenciales, hoteleras y de oficinas, a veces conformando verdaderas ciudades en las que la sección del edificio pasa a ser lo que la planta de la ciudad ha representado hasta hoy (mix-use buildings). Otros ejemplos mezclan torres con usos distintos pero con una misma lógica formal, creando un grupo o racimo de torres (las denominadas bundle of towers), una alternativa eficaz y oportuna al gran mixed-use vertical en muchos contextos tiene la virtud de desplazar el interés desde los objetos al aire que rodea a unos y a otros, al espacio que crean y a la forma en la que las nuevas construcciones interactúan con las existentes. Traslada por decirlo de una vez la carga icónica del objeto autobiográfico al espacio público, a la ciudad que generan.

También las ciudades históricas pueden encontrar muchas soluciones a través de esta estrategia de infiltración de pequeñas torres, estrategia de "acupuntura" que, frente al boulevard del París haussmaniano, tiene el beneficio de la huella mínima con la máxima capacidad de transformación. Mientras otras ciudades como Rotterdam, París o Turín se plantean seriamente incrementar la densidad de su centro con esta estrategia (aprovechando huecos neutros con bajísima afección a sus vecinos), las ciudades españolas, a pesar de las numerosas propuestas que han quedado recogidas en distintos concursos (de las que destacaría las de Federico Soriano), rumian aún los beneficios de usar seriamente, constructivamente, en beneficio de la ciudad, sus espacios libres y sus equipamientos, las potencias abiertas por una concepción renovada de la verticalidad, un fenómeno universal que modifica rutinas y abre un espacio al optimismo y a la diferencia. Políticos y arquitectos debemos atender a esta nueva floración de rascacielos pues añaden nuevas cualidades y enormes grados de libertad y capacidad de maniobra si son utilizados con fines públicos, dando lugar a formas de belleza cuya exploración es seguramente uno de los temas centrales que tienen los arquitectos y las escuelas de arquitectura los próximos años. La exitosa experiencia del rascacielos moderno centrada esencialmente en el negocio privado debe ser revertida repensándola para el beneficio público o para el acuerdo de ambos, ensayándose nuevas modalidades de gestión urbana que prefiguren el futuro.

















La incorporación a esta revisión de las tipologías institucionales y públicas, que llevaban un siglo ancladas a conformaciones decimonónicas, de marcada horizontalidad, comienza a señalar también en el terreno institucional una cierta adaptación. Al igual que debemos criticar el papanatismo de algunos líderes políticos a la hora de contratar "arquitectos estrella", debemos aplaudir el magnífico fallo del concurso de la quinta pieza puesta en juego en el conjunto de las torres del Real Madrid (la única pública), al premiar la valiente propuesta de Mansilla y Tuñón, junto con Matilde Peralta, para un centro de convenciones en forma de disco que alcanza 120 metros de altura y contrapone toda la sabiduría de una nueva generación de arquitectos a la rutina vertical más anquilosada. Mímesis de una propuesta plástica de Olafur Eliasson -el artista favorito de los arquitectos hoy- cuyo objetivo era duplicar una puesta de sol, es en realidad una feliz autocita descontextualizada de un proyecto de los mismos autores, un préstamo descontextualizado con habilidad -una cubierta cambiada de escala y puesta en vertical-, cuya audacia y feliz relación con el resto del conjunto y en el horizonte madrileño hablan por sí mismas de la oportunidad y profesionalidad que este gesto implica (el proyecto se construirá los próximos años, estando prevista su finalización en 2011).

Debe señalarse el interés de esta propuesta en crear un espacio peatonal, un parque, precisamente por su condición vertical, ganando ahí la ciudad, gracias a las plusvalías municipales generadas por las cuatro torres, no sólo un centro de convenciones -en sí mismo el negocio por excelencia de la ciudad- sino un espacio público que completará el equilibrio de fuerzas entre interés privado y público y dotará de una cierta dignidad peatonal al conjunto.

El espacio público que posibilita el verticalismo contemporáneo más estratégico, con su pequeña huella sobre los lugares y la evidente sostenibilidad que proporciona utilizar de forma sinergética las distintas actividades de su sección, son factores que tienen un peso cada vez mayor en su aceptación. El espacio público generado históricamente por el rascacielos -esa mezcla de calles comerciales y parques pintorescos que inauguró la invención de Central Park en Nueva York, con su capacidad para transformar el Midtown- contiene seguramente el código genético del espacio público contemporáneo. Árboles y rascacielos se alimentan mutuamente, haciendo de su amalgama uno de los verdaderos leitmotivs de la arquitectura contemporánea. Pensar en construcciones verticales es necesariamente pensar en nuevas modalidades de lo público que den satisfacción a las nuevas demandas surgidas de los cambios sociales, culturales y demográficos potenciados por las metrópolis globales. El verticalismo es también la estrategia que puede permitir a las ciudades históricas europeas seguir ejerciendo su peso en un futuro de gran competencia que ya está aquí."

Ilustracións
1.- Os edificios máis altos do mundo.
2.- Rañaceos proxectado poe SOM para Dubai (esquerda) e Torre Nolida do indio Hafeez para Nova Delhi (dereita)
3.- Maqueta de rañaceos xiratorio que se construirá en Dubai.
4 e 5.- A s catro Torres de Madrid desde Manoteras (esquerda) e desde o Parque Norte (dereita)
6.- Rañaceos Turning Torso en Malmoe (Suecia) de Santiago Calatrava.
7.- Torre Agbar de Jean Nouvel en Barcelona.

Texto e fotos vía El País.

E os domingos Bruce Springsteen (VIII): Lucky Town


En 1992 publicou Lucky Town (Cidade sorte). Era o décimo álbum de estudo de Bruce. Este disco ten a particularidade que foi editado ao mesmo tempo de Human Touch. Esta é a canción que deu título ao álbum.



Ao vivo en 1993(Estocolmo)



E para os máis fans, Bruce chegando a Santiago

17/1/09

"A persistencia da memoria" de Dalí en España

'La persistencia de la memoria' de Dalí, por primera vez en España
  • Es una de las obras más conocidas y queridas del Museum of Modern Art
  • Salvador Dalí la pintó en 1931, en plena época surrealista del artista

'La Persistencia de la Memoria', uno de los óleos más conocidos de Salvador Dalí, se podrá ver durante dos meses en el Teatro-Museo Salvador Dalí de Figueres y por primera vez en España desde que el artista lo pintó en 1931, gracias al préstamo del Museum of Modern Art (MOMA) de Nueva York.

La Fundación Gala-Salvador Dalí ha presentado este viernes la obra en la sala 'Quan cau, cau' del Teatro-Museo, donde se ha preparado una instalación que reproduce la presentación de la obra en el catálogo de su primera exposición, con un gran mármol que la sostiene y un fondo de cortina dorada.

El director del Museo, Antoni Pitxot, y la directora del Centro de Estudios Dalinianos, Montse Aguer, han explicado que este préstamo ha sido posible gracias a la política de colaboración que ha llevado a cabo la Fundación Dalí estos últimos años con las instituciones de arte más prestigiosas de todo el mundo.

Este óleo es una de las obras más conocidas y queridas del Museum of Modern Art y por esta razón sólo la cede en préstamo en muy contadas ocasiones.

Salvador Dalí la pintó en 1931, en plena época surrealista y en un momento de transición, tanto personal como creativo.

Cuando finalizó este óleo, Dalí se lo enseñó a Gala y, según relató el mismo artista, al verla, Gala aseguró: "Quien lo vea un instante no lo podrá olvidar nunca más".

Ese mismo año, la pintura salió de España y, aunque ha estado varias veces en el continente europeo, no había vuelto a nuestro país hasta ahora.

Con el transcurso de los años la pintura se ha convertido en una imagen familiar que ha dejado huella en la historia del arte del siglo XX.

Dalí pintó el cuadro con tan sólo 27 años y consiguió crear una de las obras más representativas de su estilo, una imagen llena de misterio y simbolismo y objeto de múltiples interpretaciones, a pesar de sus reducidas dimensiones, 24 por 33 centímetros.

En esta obra se hace evidente la importancia del paisaje en la obra de Dalí, ya que se reconocen con facilidad las rocas del cabo de Creus, los colores del cielo gerundense y el mar Mediterráneo, hasta el extremo de que, según Pitxot, se trata del paisaje de Portlligat, con lo que, una vez más, se establece un fuerte vínculo entre Dalí y su entorno.

El paisaje plácido queda interrumpido por cuatro relojes, que marcan horas distintas y de los que tres son blandos y uno rígido, lo que ha permitido dar múltiples significados a la obra.

Uno de los relojes blandos cuelga de una rama de un olivo seco, mientras que otro, también deformado, descansa sobre la figura amorfa que hay en el centro de la obra y que recuerda a 'El gran masturbador' (1929).

El último reloj blando se apoya en un mueble situado en el ángulo izquierdo y como contraste, un cuarto reloj, rígido, está cubierto de hormigas y colocado boca abajo.

Dalí insinúa así la relatividad del concepto de tiempo y una de las preocupaciones más artificiales y abstractas inventadas por el hombre, la angustia de controlar el tiempo y el recuerdo de que todo es efímero y fugaz, además de reflejar una de sus obsesiones, la inmortalidad.

Las hormigas, según explicó a Pitxot la hermana de Dalí, simbolizaban para el artista el remordimiento.

El recorrido de la obra empieza en París en 1931, en la galería Pierre Colle, poco después de ser pintada por el artista ampurdanés.

Inmediatamente el galerista neoyorquino Julien Levy la compra y se la lleva a Nueva York, donde se expone en distintos museos de Estados Unidos antes de formar parte de la colección permanente del MOMA, que la recibe como donativo en 1934 de manos de Helen Lansdowne Resor, magnate de la publicidad y futura patrona del MOMA."

Texto e foto vía El Mundo.

A hemeroteca da semana

Sábado, 17-I-09:
Arquitectura: "Verticalismo" artigo de Iñaki Ábalos.
Fotoencuentros09.

Venres, 16-I-09:
Abre a feira Puro Arte.
Grandes descontos na feira de arte de Londres.
Evans en Madrid.
"A persistencia da memoria" de Dalí en España.

Xoves, 15-I-09:
O Guggenheim perdeu 50000 visitantes en 2008.
Nova publicación: "Historia de la arquitectura restaurada: de la Antigüedad al Renacimiento".
Arqueoloxía: Roma resucita en Arroyomolinos.
A pornografía como provocación artística.
Rodin nas rúas de Bilbao.
De vacas por Madrid.



Mércores, 14-I-09:
Polémica no Thyssen.
Grafistis: furtivismo creativo en Ourense.
Exposición en Ferrol sobre a vangarda rusa.

Martes, 13-I-09:
Google entra en El Prado.
A consellería de Cultura de Galicia concede cartos para o Castro de Santa Tegra e o Castelo de Santa Cruz de Oleiros.

Luns, 12-I-09:
Sae á venda outro Monet.
Demisión do director do Museo Picasso de Málaga.
Exposición de Celso Dourado en Lugo.

Domingo, 11-I-09:
Entrevista ao fotógrafo Jean Marie del Moral.
Pogramación do Artrium de Vitoria para o 2009.

Ilustración:
Rodin "O pensador" vía El mundo.
Monet " Dans a prairie " vía La Voz de Galicia.