Artemisia Gentileschi no Thyssen

O Museo Thyssen recibiu onte o cadro Judit e Holofernes de Artemisia Gentileschi, unha das artistas italianas máis famosas da primeira metade do século XVII. O lenzo será presentado hoxe no Thyssen xunto coa biografía novelada de Artemisia, escrita pola autora francesa Anna Banti e traducida polo cadro Judit e Holofernes, realizado entre 1612-1613, é unha das obras máis importantes da artista e poderá verse nas salas do Museo Thyssen-Bornemisza ata o próximo 2 de agosto. O Museo Thyssen-Bornemisza de Madrid retoma así este verán o seu programa de Intercambios cunha obra da pintora italiana Artemisia Gentileschi: Judit e Holofernes (1612-1613). Procedente do Museo Nazionale dei Capodimonte en Nápoles (Italia) o cadro instalouse xunto aos lenzos do barroco italiano que forman parte da Colección Permanente do Museo, na Galería Villahermsa.
Artemisia Gentileschi (Roma, 1593 - Nápoles, 1652/53) iniciouse na pintura grazas ao seu pai, o tamén pintor Orazio Gentileschi, e desenvolveu un estilo propio, marcado pola precisión dos detalles e a calidade da materia. A obra exposta agora no Museo Thyssen-Bornemisza datouse na súa etapa de mocidade, cara a 1612-1613, unha época turbulenta que marcou o resto da súa vida.

Artemisia valeuse entón da pintura para plasmar as súas emocións e sentimentos, representando heroicas mulleres, como a Judit deste lenzo, con solidez e fortaleza. Judit e Holofernes ilustra unha pasaxe do Antigo Testamento, Judith 13,7-8, no momento de maior crueldade e dramatismo da historia, cando Judith, con firmeza e determinación, afunde na garganta do xeneral asirio Holofernes a folla da súa propia espada. Artemisia, ademais, reforza a violenta acción sen escatimar referencias, como a saba ensanguentada ou a mirada agónica do asirio.

Texo e foto vía El País.

Manuel Gallego (II): a obra explicada polo autor

Como en varias ocasións anteriores, preséntovos hoxe a explicación de Manuel Gallego sobre o Conxunto residencial do Presidente da Xunta de Galicia en Santiago de Compostela:

A Torre de Hércules: Patrimonio da Humanidade

Desde o sábado 27 de xuño, o faro que era patrimonio dos coruñeses e coruñesas xa é Patrimonio da Humanidade.

Podedes ler a noticia en La Voz de Galicia do sábado ou do domingo, ou tamén en La Opinión de A Coruña, así como recrear a vista con este álbum fotográfico, ou na docume3ntación ofrecida polo Consello da Cultura Galega (grazas Sira). Continua sendo unha mágoa a cantidade de tonterías históricas que aínda se escribe sobre a Torre nos xornais.

En Iniciarte o Faro, o Castelo Vello ou a Torre xa ten, con esta, nove entradas que foron:

-Grafitis dixitais.
-A renovación do século XVIII.
-Na Idade Media e Moderna.
-Luís Seoane: 49 debuxos.
-Reconstrución dixital.
-Presenza en internet.
-Na Galicia romana.
-O Parque escultórico.

Alégrome especialmente por Xosé María Bello, director do Museo Arqueolóxico, pero sobre todo amigo que me deu a oportunidade de colaborar nos traballos do bicentenario do arranxo do faro (exposición, publicaciuóns, visitas didácticas, escavación arqueolóxica).

Lembrade o vídeo xa publicado que promocionaba a candidatura:

E os domingos Bruce Springsteen (XXVI): Jungleland

Do seu mellor disco (Born to run, 1975) o tema que o pecha e que xa todo un clásico: Jungleland. Un so vídeo de case once minutos dun directo en Nova York en 2001. A destacar o saxo tenor de Clarence Clemons e o piano de Roy Bittan. Insuperable.

A hemeroteca da semana

Xoves, 25-VI-09:
Matisse inunda o Thyssen.
Inaugurada na Coruña a exposicións sobre o bodegón.
Exposición: Rodin fronte aos seus discípulos.
Vendido un "picasso" por máis dunha ducia de millóns de euros.
George Nelson na Fundación Barrié da Coruña.
García Rodero, obxectivo de Magnum.
Photopespaña: exposición colectiva.
Sobre o novo museo da Acrópole.
Ilustración dun bodegón de Felipe Ramírez vía La Voz de Galicia.

Mércores, 24-VI-09:
García Rodero pode traballar para Magnum.
Vídeo crítico cos museos no Reina Sofía.
Nova exposición de Picasso en Málaga.
O Imperio Español conquista a National Gallery de Washintong.
Exposición fotográfica de "celebrities".

Martes, 23-VI-09:
Premio de Photoespaña para un libro da Fundación Barrié.
O fotógrafo de Mali Sidibé gaña o Photoespaña.
Exposición de debuxos de Dalí en Nova York.
Novo libro sobre o pintor ferrolán Segura Torrella.
O Thyssen ábrese ás redes sociais.
Agardando pola nova lista do Patrimonio da Humanidade.
O cerebro de 10 artistas actuais.
Fotografía de Sidibé vía El País.

Luns, 22-VI-09:
Destrozadas a pedradas esculturas de Jesús Soler.
Reacción popular no novo Museo da Acrópole.

Domingo, 21-VI-09:
As feridas do Partenón.
Grecia pide o retorno dos seus frisos.
Photoespaña: Madrid nunha foto.

Exposición na Coruña: O bodegón español no Prado

A sede Fundación Caixa Galicia da Coruña acolle a exposición O bodegón español no Prado, do 24 de xuño ao 20 de setembro, invitándonos a gozar dunha das mostras máis importantes que viñeron a Galicia, na que se reúnen a gran importancia dos mestres aquí representados xunto á amplitude cronolóxica que abarca, desde comezos do século XVII ata mediados do XIX. Isto permitiranos descubrir de primeira man as xoias que atesoura a mellor e máis importante colección de bodegóns españois que se conserva no mundo. As obras máis destacadas deste xénero de mestres como Zurbarán, Pereda, Espiñenta, Arellano, Meléndez, Paret e Goya estarán presentes ata o mes de setembro na cidade herculina, grazas á colaboración entre o Museo do Prado e a Fundación Caixa Galicia, dentro do programa "Prado itinerante".

A exposición constitúe unha oportunidade excepcional para facer unha viaxe a través do suxestivo mundo dos bodegóns e floreiros da escola española dos séculos XVII, XVIII e parte do XIX, apreciando a mestría coa que os pintores españois souberon dar relevo aos elementos máis correntes da vida cotiá, configurando así un xénero que tivo unha importante proxección na pintura española. Hortalizas, embutidos, froitas ou obxectos de cociña ofrecen ao espectador un punto de vista e un coñecemento do día a día da época; ademais de ser unha pintura que esconde unha gran carga simbólica debido ás alegorías que encarna e ás mensaxes que difunde, que van desde o espírito relixioso ata a expresión material da prosperidade.

Aplicando á exposición un criterio histórico, divídese en seccións identificadas cos principais períodos do bodegón español: O Século de Ouro, no que se inicia en España a pintura de bodegóns e floreiros, orixinaria de Italia e Flandes, onde empezaron os seus pintores a crear pezas distintivas do xénero. Trátase dunha pintura que ofrece un panorama singular de motivos que van desde alimentos ata cacharros, doces nas súas múltiples manifestacións, etc... Os seus autores conseguiron gran renome; nesta exposición figuran cadros de moitos deles: Van der Hamen, Felipe Ramírez, Juan Fernández, Zurbarán, Hiepes, Pereda, Arellano e outros máis que deron categoría e gloria á escola española.

O seguinte período, o século da Ilustración, márcase pola chegada de autores estranxeiros e pola modificación paulatina da administración e as institucións do reino. A pintura de bodegóns da primeira parte do século XVIII viviu das ideas do período precedente; pola contra a segunda metade coñeceu un evidente desenvolvemento dominado pola figura de Luís Meléndez, creador de series de bodegóns dotados dunha perfección, beleza e equilibrio que converten as súas creacións en auténticas obras mestras. Foron aparecendo outros autores ben definidos pero ningún conseguiu o seu nivel cualitativo; no entanto, destacan Paret e Castelo, entre outros.

Para rematar, a colosal figura de Goya, cunha innovadora linguaxe desagarrada, posto ao servizo dun expresionismo moi persoal, pecha a centuria, prefigurando ideas que definirán o realismo do século XIX. Este é o último período que abarca a exposición e no que, coa crise socio-política vinda do abrupto final do reinado de Carlos IV, a posterior invasión francesa e a Guerra da Independencia, o estilo artístico depende da formación dos artistas do XVIII, dos seus principios técnicos e estéticos cun alto compoñente decorativo, de resultados tan brillantes como atractivos. Entre os nomes dos artistas máis destacados do período figuran os de Romeu, Espinós, Montalvo, Romá, Parra e Lucas, sobresaíndo as alegres e intuitivas creacións de quen se formaron na Escola de Flores e Ornatos da Academia de Valencia.

Texto e fotos vía Fundación Caixa Galicia

O duque de Urbino visto por Susana Fortes

Continuando con entradas anteriores vexamos como, cun enfoque periodístico, Susana Fortes nos describe a Federico de Montefeltro:

"El duque de Urbino tenía fama de hombre devoto y sin vicios. No se le conocían apetitos carnales de ninguna clase. Solía comer frugalmente en una sala de su corte, mientras le leían pasajes de Tito Livio o de vidas de santos si era cuaresma. La visión que sus contemporáneos tenían de él era de un benefactor que levantó edificios y estimuló el cultivo de la tierra y de la industria. Fue patrón de pintores como Berruguete y Piero Della Francesca.

En su corte sostenía a más de quinientas personas y en ella la graduación jerárquica era tan estricta como en los séquitos de los más grandes monarcas. Además poseía una de las bibliotecas más completas de su tiempo. Tanto era así que los artistas y los hombres de espíritu le llamaban “la luz de Italia”.

Por las tardes acostumbraba a acudir al convento de las clarisas para dialogar con la superiora, a través de la reja del locutorio, acerca de temas religiosos. No era extraño, pues, que a su paso la gente del pueblo se arrodillara en la calle y exclamara. “Dio ti mantenga, signore”. Este hombre que durante quinientos años fue considerado modelo de estadista y cuya corte era una de las más cultas de Italia, fue en realidad un asesino y su crimen estuvo a punto de truncar la historia del renacimiento”.

Susana Fortes. “Eucarístia de sangre”. En El País semanal, nº 1.514, 2-X-2005, pax. 118

Créditos das ilustracións de Fedreico de Montefeltro por Pedro Berruguete e de Susana Fortes.

Federico de Montefeltro por Piero della Francesca

Piero della Francesca. Federico de Montefeltro. Ca. 1465-1472, díptico, óleo sobre táboa, 47 x 33. Galería dos Uffizi, Florencia.

Deixaremos para outra ocasión que Susana Fortes nos relate a súa visión da biografía de Federico de Montefeltro, duque de Urbino.

Neste retrato, Federico aparece xunto á súa esposa Battista Sforza, e na parte posterior da táboa están pintados os protagonistas en sendos carros. E feito esta táboa é coñecida como como o “Díptico dos señores de Urbino”.

Federico aparece en rigoroso perfil e apreciándose as súas posesións na paisaxe do fondo. Uns territorios ricos, regados por augas e con fortalezas, o que nos lembrar que este ducado caracterizouse por ser o mais avanzado na súa época na enxeñería militar. O óleo ten dous puntos de vista, o do personaxe e a da paisaxe, mais elevada. O duque ofrece o seu mellor perfil, o lado esquerdo posto que parece ser que quedara virollo do ollo dereito nun torneo, na mesma competición o seu nariz ficara claramente afectada. Viste elegantes roupas con bonete na cabeza xa que non posa coa armadura na que sería retratado anos despois. O rostro está reflectido con enorme realismo o que suxire unha certa influencia da pintura flamenga. O duque está representado coma un príncipe do renacemento.

A iluminación da obra é fantástica, pois Piero a través da luz distribuída uniformemente acada unha maior volumetría.

No reverso da táboa aparece o Trunfo de Federico II de Montefeltro e o da súa muller, representados “á antiga”, o que nos está a falar “dunha concepción da Antigüidade clásica como cimento histórico do presente e dun humanismo cristiá que fai que a Federico o acompañen no seu carro triunfal as virtudes cardinais, e a Battista as teologais”. Os óleos están acompañados por unhas inscripcións en latín. Na do duque pode lerse que a duradeira fama das súas virtudes fano semellante aos máximos caudillos.

É moi salientable como Piero presenta a imaxe do poder, dun poder que xa non lembrar importantes feitos militares ou gloriosos, senón que transcendendo da anécdota transmite mensaxes universais ao unir a imaxe do príncipe á Antigüidade clásica (carros triunfais), á continuidade dinástica (matrimonio) e á posesión do territorio (paisaxes).

Bibliografía: Alicia Cámara. "El Díptico de los señores de Urbino". En Descubrir el arte, I, 2, abril de 1999, pp. 96-98.
Créditos das imaxes: do anverso, Federico anverso, Federico reverso, reverso.

Selectividade, xuño 2009

Comentar unha ilustración da cada grupo:

Define catro de entre os seguintes conceptos:

Arco faixón, aparello almofado, bóveda de aresta, cor primaria, cadro de Historia, planta de cruz grega, liña serpentinata, presbiterio.

Créditos das ilustracións: Apoxiomeno, Pórtico da Gloria, A Gioconda, Fusilamentos da Moncloa.

Piero della Francesca e Susana Fortes

Susana Fortes, galega, profesora de historia en Valencia e filla do seu pai (déixovos así intrigados pero investigades amigos-as), xa é unha escritora de éxito. Na súa novela Quattrocento profundiza na Florencia do XV. Lede como describe a visión da táboa do Duque de Urbino de Piero della Francesca, pintado cara a 1472 e que actualmente está na Galería dos Uffizi.

"(En la tabla) …el duque de Urbino aparecía de perfil y ataviado con túnica carmesí y bonete plano, tal como lo pintó Piero Della Francesca. Me hubiera gustado poder ver la mitad oculta de su rostro que me hurtaba el retrato y contemplarlo de frente para analizar su semblante con más detalle: la distancia entre los ojos, por ejemplo, que dice tanto sobre la disposición de ánimo o las características psicológicas, así como las coordenadas exactas de la boca de labios muy finos, casi inexistentes o el arco de la mandíbula que tensa los hilos de la voluntad. Lo único que superaba la visión de perfil con respecto a una vista frontal era el relieve de aquella nariz de caballete tan peculiar.

Su expresión revelaba cierto cansancio, como el de esos teatros vacíos cunado se han apagado todas las luces. Parecía un hombre inteligente, muy voluntarioso y algo decepcionado, pero con semblante tranquilo. Lo más llamativo de su rostro no eran sin embargo los rasgos, sino el aire o la expresión, no sabría muy bien cómo definirla, pero se trataba de una expresión que nunca se podría observar en una fotografía. (…) Lo que ponía de manifiesto el retrato del duque de Urbino era precisamente eso: la espera de la pintura a ser vista. Como si de algún modo estuviera haciendo guardia o esperando un futuro que, en parte, representaba yo o cualquiera que se parara a observar su retrato."

Susana Fortes. Quattroccento. Planeta, 2007, pax. 122.

Créditos da imaxe.

E os domingos Bruce Springsteen (XXV): Two hearts

Outro dos éxitos de The river foi este tema

Pazo de Meirás: os xuíces rexeitan o recurso dos Franco

O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia rexeitou o recurso que presentou a filla de Franco contra a declaración de Ben de Interese Cultural (BIC) do Pazo de Meirás. Carmen Franco Polo alegou para solicitar a suspensión da catalogación o "alto custo" que lle suporía "a vixilancia e o seguro por accidentes" que tería que pagar para recibir aos visitantes catro días ao mes, tal e como establece a Lei de Patrimonio Cultural da Xunta.

A demandante tamén insistiu no seu recurso para tratar de convencer aos maxistrados do alto tribunal galego de que anulasen a declaración de BIC do Pazo Meirás nos "problemas de orde pública" como "manifestacións de carácter político, actos vandálicos e atentados" que podería ocasionar a apertura do Pazo. "Estas razóns non cabe dúbida de que están apuntando a uns evidentes prexuízos de carácter hipotético, cando non do todo punto irreais", destaca o tribunal no documento no que desestima a petición da filla de Franco.

Os xuíces recalcan que o Goberno galego responsabilizaríase dos "hipotéticos danos patrimoniais" aos que se refire a recorrente. "Sempre atoparían suficientes mecanismos resarcitorios a cargo da Administración galega", subliñan os maxistrados.

O escrito da sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia tamén insiste en que o interese público debe prevalecer sobre o interese particular da demandante. "Os prexuízos que pode ocasionar a vixencia do decreto impugnado non son motivo xustificado para acordar a medida de suspensión solicitada", argumenta o alto tribunal galego, quen asegura na orde que valorou o interese xeral que defende a Administración fronte aos prexuízos que, segundo a recorrente, ocasionaría a execución do decreto impugnado, que poderían ser "económicos, xurídicos e sociais".

Carmen Franco tamén asegura no escrito no que pide a anulación da declaración de BIC do Pazo de Meirás que a catalogación do Consello da Xunta responde a razóns "distintas" da conservación do patrimonio. A solicitante afirma que o Goberno autonómico pretende "preparar o camiño para unha futura expropiación".

Texto e foto(Fran Martínez) vía La opinión de A Coruña.

A hemeroteca da semana

Sábado, 20-VI-09:
O Plan de Moneo para o centro de Vigo.

Cesado o director do CGAC.
O novo museo da Acrópole de Atenas.
A ultramodernidade baixo o Partenón.
O rexurdir da arquitectura xaponesa.
Solicitan que a obra de Man en Camelle sexa BIC.
Calvo Serraller sobre Gerhard Richter.
Ilustración Museo da Acrópole vía La Voz de Galicia.

Venres, 19-VI-09:

As cartas de Van Gogh estarán en internet.
Novo museo para a Acrópole de Atenas.
A faciana máis íntima de Leibivitz.
O Hermitage proxéctase a Europa.
Sobre o Romanticismo.
Os oitenta en Caixafórum.
Posible pedrafita en León.

Xoves, 18-VI-09:
Viaduto de ferrocarril, B.I.C., do XIX cáese a pedazos.
Premios para entidades que defenden o patrimonio.
Unha "bauhaus" francesa e futurista.
Arquitectos cataláns construirán un parlamento en Suiza.
A mellor pintura veneciana en Sevilla.
Photespaña: premio do Instituto Cervantes.
Arte que fuxe da razón.

Mércores, 17-VI-09:
Díaz Pardo na entrada na Academia de Belas Artes.

Reportaxe, entrevista e vídeo sobre Díaz Pardo.
O déficit do Guggenheim de Bilbao.

Retrospectiva da fotógrafa mexicana Graciela Itrbide.
Exposición sobre a relación entre Miró e o escritor Jacques Dupin.
A arte da antiga Nixeria en Santander.

Subasta de Picasso en Londres.

Ilustración ´Homme l´épée´, de Picasso.

Martes, 16-VI-09:
Isaac Díaz Pardo ingresa na Academia de Belas Artes.
Un retrato de Godoy pintado por Goya, protagonista en Sotheby´s.
A nova arquitectura verde.
Exposición de arte contemporánea na catedral de Burgos.
O "Eros e o Thanatos" de Freud con forma pictórica.
Photoespaña: exposición sobre a vida cotiá.
Exposición de Pedro G. Romero.

Luns, 15-VI-09:
Bruxelas apaga a luz de Magritte.
Libro de Bieto Romero "Simboloxía máxicas de Galicia".
Exposición de Dalí por Latinoamérica.
A crise non pasou por Art Basel.
Bansky, unha exposición chea de misterio.
Aparecen pinturas rupestres prehistóricas en Palamós.
Polémica pola conservación de restos arqueolóxicos na Coruña.

Domingo, 14-VI-09:
O CGAC xa padece a chegada do PP.
Exipto reclama a Berlín a Nefertiti.
Aventura arqueolóxica na tumba de Seti I.
Bienal de Venecia: chegan os piratas.
A Roma imperial: a reciclaxe.
As ventas de produtos arqueolóxicos por internet.
Art Basel, cazatalentos.
Ilustración de Nefertiti vía La Voz de Galicia.

ETA NON-ETA EZ

ETA NON ETA EZ

Jackson Pollock e o seu expresionismo abstracto: selección de vídeos

Finalmente deixovos unha pequena selección de tan só catro vídeos (na rede hai moitísimos) sobre este pintor do XX.

Build your own custom video playlist at embedr.com

E non esquezades a fermosa entrada que preparara hai tempo A Nosa Biblioteca.

Jackson Pollock e o seu expresionismo abstracto: Número 1

Número 1, 1950 (Lavander Mist)
Óleo, esmalte e aluminio sobre lenzo, 221 x 300 cm. National Gallery of Art de Washington

"É imposible facer unha falsificación do traballo de Jackson Pollock" proclamou o crítico da revista Time, Robert Hughes en 1982.

Jackson Pollock (1912-1956) tras os seus estudos artísticos iniciais quedou moi influenciado polo realismo social dos muralistas mexicanos, de feito estudou con Siqueiros en Nova York, onde empezaría a pintar con esmalte. Tamén doutros mexicanos como Orozco e Rivera tomaría a obsesión polo gran formato e a intensa expresividade. A finais dos anos 40, creo o método drip and splash (a base do goteo e salpicaduras de pintura). Traballaba sobre a tea estendida no chan e empregaba pau, coitelos e outras ferramentas para derramar a pintura ou manipulala desde calquera ángulo, superpoñendo capas de cores. Tamén introducía outros materiais como area ou vidro, para acadar diferentes texturas. Alternaba traballo frenético, no que semellaba estar poseído por un automatismo psíquico, con semana de calma total ou reflexión ante o seu proceso creativo

Foi o representante mais coñecido da Action Painting (pintura de acción ou xestual)

Para coñecer a súa obra hai que coñecer, tamén, ao artista. Un rebelde empeñado no seu trunfo coa pura abstracción, mais tamén foi un neurótico depresivo, mullereiro e alcólico violento.

Gran parte da fama de Pollock como unha icona cultural do século XX débese a Número 1. Esta obra é unha mistura de grandes trazos con arcos en branco e negro, de goteos e salpicaduras breves e espesos pegotes de esmalte, mesmo acadando a unión entre a acción física e un ton suave e etéreo. ce un lenzo constituído por trazos de limas superpostas sen principio nin fin. Semella un arabesco de complicadas filigranas rachando coa tradicional idea plástica da composición, como tamén racharía coa relación entre o espectador e a obra pictórica.

Esta obra reflicte o que Pollock chamou estilo all-over, así chamado porque enchía toda a superficie do lenzo negando a existencia dun único punto de atención e dunha xerarquía das formas.

O seu amigo Clement Greenberg, suxeriu o título de Lavander Mist (néboa lavanda) porque reflectía a atmosfera tonal do cadro, aínda cando na obra non se empregara a lavanda porque as cores empregadas son branco, azul, amarelo, gris, ocre escuro, rosa e negro.

Máis información sobre Pollock na National Gallery of Art de Washintong.

Créditos da imaxe.

Jackson Pollock e o seu expresionismo abstracto (I)

"A miña pintura non nace no caballete. Case nunca, antes de comezar a pintar, ocórresme estender a tea sobre o bastidor. Prefiro colgala da parede ou deixala sobre o chan, porque necesito a resistencia dunha superficie dura. Sobre o chan síntome máis a gusto, máis cerca, máis parte do cadro; podo camiñar en torno seu, traballar por catro lados distintos, estar literalmente dentro do cadro. É un pouco o método usado por certo indios do Oeste que pintan coa area.

Cando estou dentro do meu cadro non me dou conta do que estou facendo. Só logo de certo período, empeñado, digámoslo así, en “trabar coñecemento”, consigo ver que dirección tomei. E non teño medo de facer cambios, nin sequera de destruír a imaxe, porque sei que o cadro ten unha vida propia e non trato de sacala fóra. Soamente cando perdo contacto coa tea o resultado é un desastre. Doutro xeito establécese un estado de pura armonia, de espontánea reciprocidad, e a obra sae ben".

En The New American Painting. Citado por G. Dorfles. Últimas tendencias del arte hoy. Labor, 1976, páx. 195.

Créditos da imaxe.

O galego nas aulas (III)

De autoría descoñecida, mirade a seguinte presentación:

Galicia

View more OpenOffice presentations from AntonioMartinez.

Por certo, non esquezades asinar o Manifesto a favor dos nosos dereitos lingüísticos.

Recreacións sobre a Derradeira Cea de Leonardo

Vía Trafegando ronseis chéganos esta selección de imaxes con varias recreacións da Derradeira Cea de Leonardo. Supoño que, cando menos, resultaranvos curiosas, non si?

Os recortes do PP xa chegaron á arte

Titular de El País:

"O CGAC paralizou desde marzo compras por medio millón"

"É desesperante", lamenta Pepa Gómez, directora da galería viguesa Bacelos. A Bacelos e á santiaguesa Trinta resísteselles o cobro de 40.000 euros pola venda ao Centro Galego de Arte Contemporánea de obras pouco sospeitosas: de Manuel Vilariño e Esther Ferrer, respectivamente, ambos os Premio Nacional.

O atraso afecta tamén, en menor contía, á galería PM8, Ad hoc ou a ourensá Marisa Marimón, con 2.000 euros pendentes. A súa directora matiza a angustia do sector galerístico: "A preocupación vai en relación co importe das vendas". Desde SCQ, sen contas pendentes co museo, a queixa apunta á xerencia, que "adoita demorar os pagos".

Sobre as razóns desta demora opina o director do CGAC, Manuel Olveira: "Desde as eleccións, as actuacións do CGAC foron saboteadas por persoal administrativo, utilizado para iniciar unha campaña de desprestixio contra a institución". No CGAC, as propostas de compra da dirección trasládanse á Comisión Superior de Valoración e Adquisición de Bens Culturais, composta maioritariamente por arqueólogos e antropólogos, e ao Padroado do CGAC. O trámite final esgótase entre interventores, asesores xurídicos e, en última instancia, a xerencia do centro. Segundo fontes próximas á comisión, o "marasmo administrativo", no que afecta ás galerías, tradúcese en 500.000 euros pendentes de cobro.

"Só hai tres grandes obras por pagar, dunha galería de Madrid (Metta), outra de Vigo (Bacelos) e unha portuguesa (Graça Brandãou)", asegura o xerente, Manuel Arroio, no CGAC desde 1995. "Nos outros casos" - con obra de Ferrer, Mauro Trastoy ou Leopoldo Nóvoa polo medio-, "foi a comisión de valoración do anterior goberno [reunida o 24 de marzo] a que non aprobou as compras". O primeiro informe desfavorable que emitía a comisión desde a época de Gloria Moure. Para Olveira, a manobra "ten unha lectura política clara": "Entorpecer".

No caso de Bacelos, a compra da Táboa Bwa de Vilariño foi aprobada en novembro de 2008. "A xerencia díxonos que facturásemos en febreiro", di Pepa Gómez, que non sabe "a quen reclamar". Respecto das pezas de Esther Ferrer, a dirección do CGAC tomou a decisión de adquirilas antes de que a artista donostiarra recibise o Premio Nacional. "En condicións inmellorables", apunta Asunta Rodríguez. Para a directora de Trinta, "o que urxe cambiar no CGAC non é o director".

Foto do CGAC de INICIARTE.

O galego nas aulas (II)

Posicionamento de Nova Escola Galega e as enquisas de Feijó.

Open publication - Free publishing - More lingua

Máis información en Trafegando ronseis.

E os domingos Bruce Springsteen (XXIV): Dancing in the dark

Unha das cancións con máis éxito nos directos é Dancing in the dark:

Barcelona, 2002:

París, 1985:

California, 1986:

O galego nas aulas (I)

Texto consensuado entre varias organizacións sobre a enquisa e conflito lingüístico creado pola Xunta

Open publication - Free publishing - More lingua

E por que non preguntan se queremos clases de matemáticas ou se queremos que os domingos faga sol?

A hemeroteca da semana

Sábado, 13-VI-09:

Vinci repasa cinco séculos de "Giocondas".

Entrevista a Antón Lamazares.
A cidade do futuro vista por 14 estudios de arquitectura de iberoamérica.
Entrevisra Ricardo Bofill antes da inauguración da nova terminal do aeroporto de Barcelona.

Antúnez: cosmoxénese dun artista.

Exposición: Confíns limatdos, Valencia 09.

Artigo de Calvo Serraller sobre Sorolla.

O grafitero Bansky nun museo británico.

Outra interpretación do petroglifo de Mogor.

Pouca presenza española en Art Basel.

Photoespaña no Círculo de Belas Artes.
Ilustración sobre a Gioconda vía La Voz de Galicia.

Venres, 12-VI-09:
Actividades no 150 aniversario do Plan Cerdá.
Art Basel, arte sen límites.
Gerhard Richter en Fotoespaña.
Tim Burton no MOMA.

Xoves, 11-VI-09:
Galicia terá un parque de arte rupestre de referencia mundial.
710 obras roubadas de Picasso.
O Museo Picasso descobre a sensualidade de Van Dongen.
Art Basel, catro décadas de vangarda artística.
A colección descoñecida de arte contemporánea da Comunidade de Madrid.
China reanuda as escavacións en Xian.
Foto vía El Mundo.

Mércores, 10-VI-09:
Primeiro parque elevado en Nova York.
Reforma dos espazos públicas nas Atochas da Coruña.
Rouban un caderno de debuxos de Picasso no seu museo de París.
Matisse inunda o Thyssen.
Atopados tres"riberas" na catedral de Granada.
Exposición dedicada aos marcos.
O hiperrelismo relixioso español do XVII exporase en Londres.

Martes, 9-VI-09:
Especial Matisse en El País.
Vídeo sobre a exposición de Matisse.
O Thyssen reivindica ao Matisse desprezado pola crítica.
Procedemento aberto para seleccionar ao director/a do CGAC.
Exposición dun fotógrafo de Ucraína en Photoespaña.
París homenaxea ao fotográfoto Agustí Centelles.
Continúa a polémica sobre "O Coloso".

Luns, 8-VI-09:
A Bienal de Venecia con vontade de integración.
Gran exposición de Matisse no Thyssen.
Especial de Photoespaña no ABC.


Domingo, 7-VI-09:
A Bienal de Venecia: Barceló.
A Bienal de Venecia: parque temático da confusión.
A Bienal de Venecia: premios para os EUA e Yoko Ono.
Exposición: Picasso e Cézanne na Provenza.
Os barceloneses descobren a Tutankamón.
Exposición fotográfica de Magnum en Valladolid.
Ilustración de Barceló vía La Vanguardia.

Exposición no MOMA: Tim Burton ao espido

Centos de debuxos, guións gráficos, marionetas, maquetas, vestiarios orixinais, mostrarán a extensa carreira do cineasta e escritor estadounidense, nunha retrospectiva que inaugurará o Museo de Arte Moderna de Nova York o vindeiro 22 de novembro.

"Non hai ningún cineasta vivo que posúa o éxito e a reputación de Tim Burton, que esconda tan ben ao público o seu traballo completo", indicou hoxe o comisario da exposición, Ron Magliozzi, mediante un comunicado de prensa.

Así mesmo, engadiu que "ver tantos traballos antes inaccesibles e no contexto dun museo servirá para avivar unha apreciación renovada e fresca deste admirado artista".

A mostra, organizada en colaboración con Burton, percorre a carreira deste artista desde os seus traballos máis temperáns creados durante a súa infancia e mocidade en California ata as producións cinematográficas que o levaron ao éxito.

"Bitelchus" (1988), "Batman" (1989), "Eduardo Manostijeras" (1990), "Pesadelo antes de Nadal" (1993), "O planeta dos simios" (2001), "Big Fish" (2003), e "Sweeney Todd" (2007) son só algunhas das catorce películas que o museo proxectará durante os cinco meses que durará a retrospectiva.

"Burton inspirouse na cultura pop e reinventó o xeito de facer cine en Hollywood ao converter o xénero nunha expresión da súa visión persoal, polo que gañou unha audiencia internacional e influíu a unha xeración de novos artistas do mundo do cine, o vídeo e os gráficos", indicaron os expertos.

Máis de 700 obxectos raramente ou nunca antes vistos percorrerán os 27 anos de carreira do gañador dun Globo de Ouro, con debuxos e esculturas creadas no surrealismo pop e material orixinal producido durante os seus filmes, como as cabezas dos extraterrestres de "Marte ataca" (1996) e os vestidos de época de "Sleepy Hollow" (1999).

Da súa etapa máis temperá exhibiranse as súas primeiras películas, debuxos e caricaturas como estudante do Instituto das Artes de California, ademais dunha selección de fotografías Polaroid e outros traballos como o conto "A melancólica morte do Chicho Ostra e outras historias" (1997) e a serie de figuras coleccionables "Os tráxicos bonecos para nenos e nenas de Tim Burton" (2003).

Sobre o seu traballo adulto seleccionouse as súas nocións en materia de creación de criaturas, o seu recorrente tema da interacción entre adolescencia e vida adulta e os elementos de sentimento, cinismo e humor que conforman a obra do realizador.

A mostra, que permanecerá ata o 26 de abril do ano que vén, presentarase conxuntamente con "A morbosa beleza dos monstros", unha serie de proxeccións de películas que a Burton lle inspiraron títulos como "Frankenstein" ou "Nosferatu".

Texto e ilustración vía La opinión de A Coruña.

Os Simpsons en Iniciarte

O blogue amigo Trafegando ronseis agasállanos con estas imaxes que non necesitan comentario:

Picasso: 710 obras roubadas

A ministra francesa de Cultura valora en tres millóns de euros o caderno de debuxos subtraído o martes

Nunha das súas citas máis celebradas, Picasso dixo: «Se vexo algo para roubar, róuboo». Obviamente, referíase ao plaxio artístico, pero moitos delincuentes parecen haberse tomado a frase ao pé da letra coa súa obra. Proba diso é que o Art Loss Register, un arquivo de obras de arte roubadas creado por especialistas en arte en Gran Bretaña para contribuír á súa recuperación, cifrou en 710 as obras do xenio malagueño que figuran actualmente como desaparecidas. E só durante o pasado ano foron subtraídas 93.

O interese que os ladróns de arte teñen pola obra do xenio malagueño débese a tres factores fundamentais: a fama de Picasso, os desorbitados prezos que as súas pezas alcanzan no mercado e o abundante da súa produción.

En 75 anos de carreira, Picasso realizou aproximadamente 13.500 pinturas e máis de 100.000 gravados. Pola súa enorme produtividade, pero sobre todo pola súa influencia artística, é un dos pintores máis cotizados do século XX. Tras a súa morte, en 1973, o valor da súa obra non fixo máis que crecer; o pintor español situou dúas obras entre os dez cadros máis caros de todos os tempos, Garçon á pipe, en cuarto lugar (104 millóns de dólares) e Dora Maar au chat no quinto (vendida por máis de 95 millóns de dólares). Ambas as teas foron poxadas pola neoiorquina casa Shoteby's e adquiridas por compradores anónimos.

A última desaparición de obra de Picasso detectouse precisamente o pasado martes. Era un caderno de debuxos exposto no Museo Picasso de París que, a pesar da súa importancia, é só unha das máis 3.000 obras de arte que, segundo a Interpol, cada ano róubanse en Francia.

A ministra francesa de Cultura, Christine Albanel, estimou que o valor do caderno roubado sitúase nuns tres millóns de euros, mentres que fontes policiais avanzaran o martes a altísima cifra de oito millóns de euros. Sexa como for, o esaxerado das cotizacións que se manexan no mercado das obras de arte, e a existencia de coleccionistas con moito diñeiro e poucos escrúpulos leva a pensar que golpes tan rechamantes e cinematográficos como o deste domingo en París ou o audaz roubo do berro de Munch en Oslo, en agosto do 2004, vanse a seguir cometendo nun futuro. No caso das obras desaparecidas de Picasso, resulta dificilmente calculable a canto ascende todo o roubado.

Segundo a Interpol, os países que máis roubos de arte sofren son Polonia, Rusia, Alemaña, Italia e Francia. Outras fontes policiais estiman que o tráfico de obras de arte é o terceiro comercio ilegal máis importante e lucrativo logo dos da droga e as armas. A Interpol, pola súa banda, subliña que é imposible avaliar economicamente o volume de capital que move o tráfico de obras de arte.

Texto e foto vía La Voz de Galicia.