70 Million

Desde o noso blog amigo Trafegandos ronseis, chéganos este vídeo do grupo franco-americano "Hold Your Horses". É a música a que da vida ás obras de arte?

70 Million by Hold Your Horses ! from L'Ogre on Vimeo.

Frak Lloyd Wright: o vídeo da exposición

Xa temos en INICIARTE o vídeo explicativo da exposición que esta tempada pódese ver no Guggenheim de Bilbao. A gozalo.

Extras DVD: Wright

Vía Rtve.es

Pórtico da Gloria: os problemas veñen do campanario

Os problemas do Pórtico da Gloria atópase bastantes metros máis arriba, xunto á torre das campás, onde se abriu fai moito tempo unha greta pola que entra a auga da choiva e segue baixando entre os sillares, tribuna abaixo, ata alcanzar o conxunto escultórico do mestre Mateo. Quizais por fallos nos cimentos ou polo propio asentamento dos materiais construtivos da catedral de Santiago, o campanario (segundo mírase, das dúas torres xemelgas da fachada do Obradoiro, a da dereita) moveuse. O esborralle do primeiro corpo da torre pódese apreciar desde a escalinata que separa San Xerome do pazo de Raxoi, e este desprazamento anormal abriu ocos polos que a auga penetra e empapa a pedra.

O equipo contratado pola Fundación Barrié da Maza que investiga actualmente o Pórtico para a súa restauración debuxou, sobre planos, as zonas máis prexudicadas pola humidade. Basta con fixarse no aspecto exterior para percibir que a auga danou, sobre todo, a metade dereita do Pórtico, a que coincide coa torre das campás. Coa auga, os sales solubles que forman parte da composición da pedra afloran. Entón rompe a capa de policromía ("moitísimas capas", no caso de mans e caras, de tanta reparación en 800 anos) e altéranse os pigmentos, que tornan de cor e natureza nalgunhas partes e cóbrense de algas noutras zonas.
Ademais, a grosa capa de po, coa humidade, compactouse", e esta envoltura de sucidade tan adherida é capaz, de seu, de atraer máis humidade e seguir ferindo o que xa estaba ferido. As manchas verdes e negras, o dano maior, son patentes na metade do tímpano, a partir do Pantocrátor; no arco da dereita, o que representa o Inferno; e nas pilastras que o sosteñen.
Ademais, segundo explica Concha Cirujano, restauradora do Instituto de Patrimonio Cultural de España (Ministerio de Cultura) e directora técnica dos traballos que se realizan na Catedral, só queda morteiro orixinal en dous puntos do conxunto escultórico. No seu lugar, o cemento que se aplicou con profusión en diferentes momentos da historia empeorou o problema das filtracións. A auga busca os materiais porosos, evita abrirse paso polo cemento e termina acumulándose aínda máis na pedra. Tamén se comprobou que as figuras están máis secas se non foron aseguradas ao tímpano con cemento. O taller de Mateo concibiunas de maneira que correse o aire polas súas costas. Segundo o sistema construtivo orixinal, apóianse e encaixan no arquitrabe, e levan tamén unha grosa grapa de ferro que as suxeita, pero en intervencións posteriores introduciuse cemento en bastantes ocos.
Ademais de consolidar a pintura, cando chegue a fase de restauración propiamente dita, o obxectivo do equipo de expertos que traballan desde a primavera do ano pasado no Pórtico será restituír os morteiros antigos e taponar as vías de acceso da humidade. A partir de entón, comezará un período de lento secado que ata se podería prolongar unha década.
O esborralle da torre é moi antigo e intentouse frear tabicándola no seu interior, e ata enchéndoa de cascallos para darlle máis solidez. Pero entre as causas da deterioración do Pórtico tamén hai que ter en conta o sol que penetra pola cristaleira da fachada do século XVIII, e ata o cambio do pavimento orixinal por formigón que tivo lugar a mediados do XX. En xuño concluirá a fase de monitorización ambiental (logo dun ano completo) e en setembro, a estrutural (tamén dun ano) que mide con fisurómetros e inclinómetros se o edificio segue desprazándose hoxe.
Aínda que a Xunta afirma agora que a recuperación do Pórtico concluirá en 2012 (ao principio, as previsións máis halagüeñas dicían que en 2010, e ata esta semana falábase de 2011), os responsables contratados pola Barrié prefiren non comprometerse con ningunha data.

Texto completo da notica e foto vía El País.

Atopado un pendente romano en Cotobade

Os arqueólogos Ángel Concheiro e Alberte Redoreda, da empresa Arquestudio S.L., acharon o primeiro pendente de ouro feminino, de época romana, que aparece en Galicia nun contexto dunha escavación arqueolóxica científica. A aparición deste tipo de pezas é moi infrecuente en todo o mundo romano e a última vez que tivo lugar un achado similar foi hai dous anos en Xerusalén, un feito que alcanzou entón unha repercusión científica e mediática amplísima a nivel mundial.

O descubrimento tivo lugar durante a segunda campaña de escavación da Cruz do Castro, xacemento castrexo situado na parroquia de Carballedo, no concello de Cotobade. A peza, datada entre os séculos II e III, apareceu nunha vila romana situada nas estribaciones do antigo castro. Xunto a ela, tamén se localizou un anel de bronce e unha moeda romana, que non facilitou máis datos debido ao seu mal estado de conservación.

A tipoloxía da peza é coñecida coa denominación «pendente de esfera» pola súa característica forma bombeada. As orixes destas pezas están datados no século I a.C., aínda que hai distintas teorías respecto da súa localización, porque algúns estudiosos apostan por Roma, mentres que outros se decantan polo Mediterráneo oriental. «Ou ouro fóra de Roma é máis infrecuente. A maioría dás xoias en ouro aparecidas son masculinas, pero a xoiería en ouro feminina é pouco común», di Ángel Concheiro.

Este «inaure» ou pendente de ouro desenvolve, tanto técnica como ornamentalmente, unha tipoloxía romana que se difunde a partir do século I a.C. A súa presenza documental está reflectida perfectamente nas táboas funerarias do xacemento romano do Fayun (Exipto), moitas delas depositadas no Brooklyn Museum of Arts de Nova York.

Desde a súa localización o pasado verán, a peza foi estudada pola profesora da Universidade de Santiago de Compostela, Raquel Casal, e nos próximos días será depositada no Museo Provincial de Pontevedra.

Á moda

Este descubrimento abre unha serie de hipóteses relacionadas cos propietarios desta peza, que recordemos vivían nunha vila do interior galego, afastada dos principais núcleos poboacionais da época. «Só unha pequena parte do ouro que vos romanos extraeron dás minas dá Gallaecia foi fundido para ser exhibido pola aristocracia local», explica Alberte Reboreda. «A diferenza dous romanos varóns, moi poucas mulleres aristócratas puideron lucir pezas de enfeite tan luxosas e extraordinarias coma esta», apunta o arqueólogo mondaricense. «Ou doo do pendente estaba totalmente romanizado, e regaloulle a xoia a súa muller, sabendo cal era a última moda do momento-explica Ángel Concheiro-, así que tinga coñecementos dá moda do seu momento e tinga poder económico para adquirilo. Ademais, supoñemos que non mercou só un pendente; como se faría hoxe en día, probablemente adquiriu un xogo completo. Era viaxado e probablemente un terratenente».

O xacemento onde apareceu esta xoia está conformado por un poboado castrexo, cuxos orixes se sitúan no século II a. C. e a vila romana de Silvela, situada nunha das ladeiras do castro. Tras a fase de ocupación castrexa, hai unha segunda etapa que se corresponde con éraa romana «e non cabe ningunha dúbida en relacionala coa importante vila de Silvela, situada aos pés do castro, dá que semella ser coetánea», segundo explica Ángel Concheiro.

Xogaban ao tres en raia

Son estes niveis romanos os máis ricos da área escavada. A este momento corresponde a muralla, así como unha construción de planta cadrada e varias zonas relacionadas con actividades artesanais. Os restos de cultura material son abundantes e achegan moitos datos que permiten extraer conclusións sobre as formas de vida dos galaico-romanos que viviron en Carballedo fai case 1.900 anos. Hai xoiería, cerámicas finas de importación, algunhas procedentes do norte de África, e obxectos asociados ás actividades cotiás e produtivas, entre eles, os «calculi», unhas pequenas fichas de pedra ou arxila que os romanos utilizaban para xogar a algo parecido ao tres en raia.

«En boa lóxica debemos pensar que nesta fase romana, que a partir dá análise do material arqueolóxico pode encadrarse entre vos séculos II e V d.C, a Cruz do Castro e a vila romana de Silvela formaban parte dun mesmo asentamento, unha gran quinta ou vila rural propiedade dun aristócrata titular dun rico dominio señorial», conclúe o arqueólogo coruñés.

Durante o próximo verán, Arquestudio S.L. volverá traballar neste xacemento, para profundar na mesma zona da vila onde apareceu o pendente.

Texto e ilustración vía La Voz de Galicia.

Gaudí e a Casa Milá: o texto

Gaudí e a Casa Milá (e VII): A terraza

Aquesta ultima entrada sobre la Casa Milá està dedicada a Clariana, fidel seguidora de INICIARTE i entusiasta de Gaudí.

No cume do edificio atopamos a azotea, onde se reparten chemineas, ventiladores e saídas das escaleiras. É unha cuberta insólita con claros precedentes na cuberta do Palacio Güell, de gran forza artística e simbólica onde todo ten unha función utilitaria.

Este sorprendente conxunto de elementos arquitectónicos e escultóricos dispostos neste gran espazo, correspóndense a tres tipos de construcións: claraboias ou caixas de escaleiras, torres de ventilación e as chemineas. As seis grandes saídas da e as escaleiras van agrupadas en tres parellas. En dúas delas teñen colocadas a cruz gaudiniana (esa que tamén podemos ver na Sagrada Familia) Algunhas destas obras van recubertas do famoso trencadís (anaco de cerámica vidrada rota), tan empregado no Parque e no Pazo Güell. Os elementos menos visibles desde a rúa só están enlucidos e pintados. As barandas son ondulantes, seguindo a forma da fachada xa que o arquitecto buscou unha solución harmónica entre os ritmos da fachada e o remate da cuberta.

A terraza é coñecida como o “Xardín dos guerreiros”, unha especie de espazo onírico cuns guerreiros cos seus cascos que están acompañados polos seus escudeiros.

Fronte a unha Barcelona obreira e anticlerical (lémbrese o conflito da Semana Tráxica) Gaudí tratou de amosar a súa relixiosidade tamén nesta obra. Deste xeito podemos ler na terraza as inscrición latinas de “Ave María gratia plena, Dominus tecum”, ademais, desexou adicar o edifico á virxe do Rosario cun gran grupo escultórico, de 4 metros e medio de altura, en bronce, onde aparecería a virxe co neno no colo e os arcanxos san Miguel e san Gabriel. O proxecto fora encargado ao escultor Carles Mani pero nunca chegou a realizarse.

Bibliografía:
Joseph María Carandell. La Pedrera. Una obra de “Arte total”. 2002.
Daniel Giralt-Miracle e Fernando Marzá. Espaci Gaudí. Guía. 1998.
Gaudí X Gaudí. 2002
Descubrir el arte, nº 37, marzo 2002.

Gaudí e a Casa Milá (VI): O sobrado

Deseñado orixinalmente para trasteiros, lavadoiros e tendedeiras, nel pódese apreciar toda a forza dos arcos parabólicos e das columnas inclinadas, que eran uns elementos esenciais nas investigacións de Gaudí.

Para acadar unha zona illante, o arquitecto deseñou un sobrado sobre o forxado da última planta pero, para non aumentar o peso do edificio, recorreu aos seus arcos catenarios de ladrillo plano. Así, este fallado está formado por unha sucesión de 270 arcos catenarios de distintas alturas sobre os que se asenta a azotea.

Na actualidade conforman o “Espaci Gaudí” é dicir, un lugar para difundir a obra do arquitecto, amosando audiovisuais, maquetas, debuxos e mobles contextualizados no seu momento histórico e cultural. A exposición permanente está dividida en dez ámbitos. É, sen dúbida, un dos lugares de máximo interese e que lembra, en canto ao material e ás formas, ao Colexio das Teresianas (1888-1889)

Luis Seoane: actos para o seu centenario

Converter a Luís Seoane nun «símbolo de Galicia» é un dous obxectivos dás actividades do Centenario Seoane, que na segunda semana de abril terá dous dous seus actos máis relevantes. Ou congreso que debaterá e porá en relación caras diferentes dúas seus variadísimos labores e unha exposición para reafirmalo como un artista plástico fundamental non discurso histórico e artístico do país.

Para Ramón Villares, presidente do Consello da Cultura Galega, un dous labores destas actividades é «amosar como mudou a imaxe estética de Galicia grazas á obra de Seoane», apuntando que este artista é «con Castelao a figura máis importante de Galicia non século XX». Engadiu para ilustrar a valoración e a relación de Seoane co país que Cataluña «conseguiu unha identificación coa obra de Gaudí, pero salvando as diferenzas e tendo en conta que as comparacións son sempre relativas Seoane é máis importante para Galicia que Gaudí para Cataluña».

O Consello dá Cultura comparte coa Fundación Seoane a organización destas actividades que principiarán ou vindeiro mes e que se prolongarán ata ou mes de xullo. Ou director dá fundación, Alberto Ruiz de Samaniego, sinalou que sempre hai sorpresas cando trátase de estudar a Seoane, porque foi «un artista que tentou sempre sorprenderse a se mesmo». Samaniego apuntou que hai moitas conclusións á mantenta dá obra deste artista e deseñador que pode mudar despois do congreso porque, segundo explicou, «todo ou mundo ten unha imaxe fixada sobre a obra de Seoane, pero a súa plástica é moito máis imprevisible do que ás veces interprétase, a súa rede de conexións é amplísima e a súa capacidade para conectar mundos intelectualmente distantes é difícil de igualar».

Samaniego e Villares coincidiron en que as actividades tentarán dar unha visión de conxunto para definir ou que ou director dá fundación denominou ou «Ámbito Seoane» e que, en moitos sentidos, tivo como motivación «devolver a Galicia toda a bagaxe e coñecemento intelectual que ou propio Seoane foi acadando non exilio», segundo comentou Ramón Villares. Neste sentido, ou presidente do consello apuntou: «É unha obriga para nós tentar devolverlle algo do que nos deixou».

Dous cadros ao libros

Ou congreso, que comezará ou seis de abril, será a actividade de apertura que, non mesmo día que remata, dará paso á unha mostra que, utilizando vos diversos fondos dá fundación, permitirá facer unha lectura máis ampla e «menos petrificada» do campo de operacións visuais de Seoane.

Ou encontro traballará sobre a relación de «dobre orixe» que ou artista reivindicou entre Galicia e Arxentina, unha vía de circulación cultural e intelectual na que ou pintor encontrou ou xeito de explicar Galicia como unha cultura contemporánea.

Texto e foto vía La Voz de Galicia.

Fotografías en 360º

Espectaculares fotografías de lugares especiais:

A Torre Eiffel e outros lugares de París.

En globo.

Estación Central de Detroit.

Gran incendio en Montreal.

Capela da Maison Mére-Mallet de Quebec.

Igrexa da Nosa Señora de Montreal.

Pazo de Congresos de Montreal.

Concerto de Oliver Jones.

Catedral de san Francisco Xabier en Chicuotimiis.

Hotel de xeo.

Gaudí e a Casa Milá (V) As vivendas

Son dous bloques de pisos con acceso diferenciados que comparten a mesma fachada.

O interior dos pisos está definido polas grandes cristaleiras que separan as distintas habitacións. Hai grandes balconeiras e ventás que no seu borde amosan retorcidas barandas de ferro. Habitacións e corredores amosan ceos rasos de xeso, con relevos sempre diferentes. A vivenda do matrimonio propietario tamén fora deseñada por Gaudí en tódolos seus extremos, desde os espazos ata o mobiliario. Tras a morte do marido a viúva fixo retirar todos eses elementos e os substituíu por unha decoración Luís XV.

Na actualidade pódese visitar un destes pisos no que se pretende amosar o estilo de vida dunha familia burguesa de inicios do século XX ao recrear o ambiente, mobiliario e equipamento doméstico. Temos a sorte de que foron conservados varios dos elementos decorativos deseñados polo propio Gaudí: os teitos os solos (parqué para as estancias nobres e baldosas de mosaico hidráulico hexagonais para as zonas de servizo), as molduras dos arcos interiores así como os tiradores e pomos das portas.

Son de salientar os pasamáns das escaleiras interiores onde ningún é igual ao outro e nos que non hai liñas rectas.

Nouvel abandona o proxecto da Torre Signal en París

O aclamado arquitecto francés Jean Nouvel tivo que renunciar temporalmente á realización da Torre Signal, un xigantesco rañaceos rectangular que debía marcar a renovación do distrito financeiro parisiense da Défense. A falta de financiamento, tras a retirada da española Medea, obriga ao premio Pritzker 2008 a aprazar o seu proxecto ata logo da crise.

"Coa crise inmobiliaria, todos os proxectos actuais de edificios de moita altura acumulan atraso", anunciou o despacho Ateliers Jean Nouvel nun comunicado de prensa. "O proxecto da Torre Signal realizarase unicamente cando a crise disípese", pero o equipo do prestixioso arquitecto non renuncia "a construír este proxecto estratéxico (...) simbólico dunha evolución necesaria e vital para A Défense". O despacho calcula que "dentro de dous ou tres anos proxectos como este serán os que busquen os investidores". La Torre debía estar lista dentro de tres anos.

O comunicado do despacho do arquitecto respondía a unha declaración da presidenta do EPAD, o organismo público que xestiona o distrito financeiro, que daba o proxecto por enterrado. "recibimos un correo de Ateliers Jean Nouvel no que nos informan renunciar á Torre Signal por falta de investidores", declarou Joelle Ceccaldi-Raynaud en Cannes, no marco dunha feira inmobiliaria. "fomos a Qatar, a Kuwait, aí onde hai diñeiro, buscamos e non atopamos investidores", engadiu Philippe Chaix, director xeneral do organismo.

Texto e recreación virtual vía El País.

Gaudí e a Casa Milá (IV): Os patios

A porta da entrada principal, ao igual que a secundaria da rúa Proveça, prolonga a rúa ata o patio, onde podemos contemplar unha/s segunda/s fachada/s. Esta “calzada” helicoidal conducía ao soto que tiña a función de aparcamento ao igual que xa fixera anos antes coa cabaleirizas do Pazo Güell, mentres que as “beirarrúas” levan ás escaleiras e aos ascensores.

Son precisamente as paredes das escaleiras as únicas que teñen unha función estructural o que permite modificar a distribución dos andares ao cambiar de lugar os tabiques, mesmo existindo a posibilidade da súa eliminación.

Véndese "O bebedor de absenta" da época azul de Picasso

«O bebedor de absenta», un famoso Picasso do período azul, que é en realidade un retrato do amigo de mocidade do artista Ángel Fernández de Soto, ofrecerase ao mellor ofertante o próximo 23 de xuño en Londres.

Así o anunciou hoxe a casa de poxas Christie's, que valora a obra, pintada en 1903, nunha cantidade que oscila entre os 33 e os 44 millóns de euros e segundo a cal o diñeiro obtido irá á fundación do compositor Andrew Lloyd Webber.

A pintura ía haberse poxado en Christie's, de Nova York, en novembro de 2006, pero foi retirada da poxa pola propia fundación británica por mor dunha reclamación dos herdeiros do banqueiro xudeu Paul Mendelssohn Bartholdy.

Éstos denunciaron que a obra fora vendida á forza en 1934, é dicir durante a época nazi, a un marchante berlinés, e esixiron suspender a venda.

A fundación Andrew Lloyd Webber, que comprara o cadro nunha poxa en 1995 por 29,2 millóns de dólares á Colección Stralem, argumentou que a obra cambiara de mans polo menos catro veces desde 1934 e que adquirira a obra de boa fe ao seu anterior propietario.


Hai dous anos, un tribunal neoiorquino pareceu resolver a disputa a favor da fundación ao ditaminar que Julius Schoeps, sobriño neto do banqueiro, non lograra demostrar que fose o «lexítimo herdeiro».

O pasado xaneiro, a fundación Andrew Lloyd Webber anunciou nun comunicado que chegara a un acordo definitivo con Schoeps e o resto dos herdeiros de Paul Mendelssohn Bartholdy, polo que se consideraba propietaria lexítima do cadro, sen dar emporiso detalles.

O Retrato de Ángel Fernández de Soto, é unha das obras icónicas do período azul de Picasso, que pintou ao seu amigo con valentes pinceladas como bulebules que recordan en certo xeito ao Greco e anuncian o virtuosismo que caracterizará ata o final da súa vida ao pintor malagueño.
Picasso mostra ao seu amigo sentado nunha mesa cunha gran copa de absenta en primeiro plano, a bebida favorita de moitos artistas da Belle Epoque, desde Henri de Toulouse-Lautrec ata Paul Gauguin ou Vincent Van Gogh ou poetas como Baudelaire, Rimbaud ou Verlaine.

Picasso coñeceu a Fernández de Soto en 1899 no famoso café Els 4 Gats, naquela época centro de reunión de artistas e bohemios, e ambos, unidos entre outras cousas pola súa dandismo, volvéronse amigos inseparables.

Ángel e o seu irmán Mateu eran artistas, pero mentres que este último era un escultor dotado, Picasso consideraba a Ángel un «gandulo divertido», máis afeccionado á bebida e á esmorga que á arte, afeccións ás que non era tampouco alleo o propio Picasso.

Fernández de Soto e Picasso compartiron en dous ocasiones estudos de artista na capital catalá, a segunda vez en 1903, xusto o ano en que se pintou o retrato.

Texto e imaxe vía La Voz de Galicia.

Gaudí e a Casa Milá (III): A fachada

A fachada non exerce de muro de carga e é unha estrutura autónoma conectada ao edificio mediante un complexo sistema de vigas e tirantes de ferro. Amosa un gran dinamismo. Ao non ser muro de carga posibvilita unha maior liberdade no deseño das vivendas e, polo tanto, adiántase ao concepto de " planta libre" de Le Corbusier.

Obra de absoluta plasticidade que fusiona a arquitectura coa escultura.

Hai especialistas que, afondando nunha visión organicista da obra de Gaudí, ven nesta fachada o corpo dun animal onde as columnas serían os osos e fachada a pel. Outros, sen embargo, cren ver as ondas do Mediterráneo con algas (forxados dos balcóns), unha montaña erosionada ou o manto da Virxe (debemos lembrar que a profunda relixiosidade do arquitecto levouno a deseñar unha escultura da nai de Cristo para culminar o edificio)

Tamén quero salientar que a altura do edificio incumpría as normas establecidas para o Ensanche barcelonés. De feito, arquitecto e promotores tiveron que afrontarse as ameazas de derrubo e ao pago dunha forte multa pola familia Milá. Hai quen pensa que esta altura viña dada pola idea do arquitecto de contemplar, desde a terraza, a outra obra que tiña en marcha, a Sagrada Familia.

Toda a fachada ten unha marcada horizontalidade. Persoalmente destacaría o tratamento do ferro dos balcóns.

A hemeroteca do día

Martes, 16 de marzo de 2010

Ofensiva en defensa do Guernica.

Goya, e os seus herdeiros, expón en Milán.

O Modernismo en Valencia: de Gaudí a Picasso.

Todolí deixa a Tate Modern.

"As meninas" de Sargent reencóntrase con Velázquez.

Anish Kapoor, como nunca en España.

Novas teorías sobre os sacrificios humanos dos aztecas.

O MUSAC indaga na estética punk.

Desde Berlín: axudas a artistas drogodependentes.

A cervexa e a arte.

Foto vía El País.

Gaudí e a Casá Milá (II): Unha obra manifesto

Casa Milà – A Pedreira (1906-1910)
Passeig de Gràcia, 92
Barcelona

Xunto coa Casa Batlló, a Casa Milá constitúe o paradigma da arquitectura gaudiniana segundo entenden os especialistas. Persoalmente tamén engadiría a Cripta da Colonia Güell. Foi Pedro Milá Camps, casado cunha viúva dun rico indiano, quen lle encargou en 1906 esta obra co seguinte encargo”…a quero de pedra, pero coa xuntas douradas, cousas que non se fixo nunca”.

Esta familia era unha das máis ricas da cidade e quería amosar o seu poderío económico no Paseo de Gracia, nun solar de grandes proporcións e onde se estaba a concentrar a arquitectura máis novidosa da capital catalá.

Gaudí, nacido en Reus como a dona de Pedro Milá, a señora Roser Segismon, xa tiña un grande prestixio na cidade posto que xa edificara a maior parte da súa obra.

A casa Milá está deseñada como dous bloques de vivendas con accesos diferenciados, está organizada en torno a dous patios interiores intercomunicados que permiten a ventilación e iluminación de todas as vivendas. A casa vai estruturada con piares, polo tanto é de planta libre e con grandes vans na fachada que ficou liberada das tradicionais funcións de muro de carga.

No edificio non hai liñas rectas (nin tan sequera para os pasamáns das escaleiras), hai unha curva continua, un movemento dinámico que fuxe das esquinas, amosando unha linguaxe rupturista na súa época por ser moi innovadora tanto nos seus aspectos funcionais como nos construtivos e ornamentais.

O edificio susténtase cun complexo sistema de vigas e tirantes de ferro. Xa ficou demostrada a colaboración de Josep María Jujol nesta obra, moito máis novo que Gaudí (vintesete anos menos), Jujol vai dar a súa impronta artesanal e decorativa á obra.

Recibe o nome de “A Pedreira” polo seu aspecto de canteira de pedra ao ar libre. Como outra obras de arte non foi comprendida no seu tempo (alguén pode comprender a Gaudí, un arquitecto anacrónico, fóra da historia da arquitectura?). Mirade senón o debuxo (El verdadero destino de la casa del Sr. Milà y Pi. Publicado en "L'esquella de la Torratxa" o 4 de xaneiro de 1912) que caricaturiza o edificio como se fora un aparcamento para avións.

En 1984 foi declarada Ben Cultural Patrimonio da Humanidade.

Visitando exposicións: A arte do poder no Prado

A Arte do poder é unha excepcional ocasión para poder contemplar xuntas por primeira vez unha parte moi representativa das obras do Museo do Prado e da colección de armaduras de Patrimonio Nacional. Trátase dun proxecto expositivo inédito no que se establece unha comparación directa entre os retratos de corte pintados polos grandes mestres, como Tiziano e Rubens, e as pezas de armadura que vestían os monarcas para simbolizar a súa imaxe de poder no momento de máximo esplendor da Coroa española. Trinta e cinco pinturas enfróntanse a vinte e sete pezas e conxuntos da Real Armería de Madrid -considerada, xunto coa imperial de Viena, a mellor colección do mundo-, para narrar a evolución e o impacto que tivo o retrato de corte entre os séculos XVI e XVIII. Cabe destacar a exhibición conxunta de Carlos V, A cabalo en Mühlberg de Tiziano xunto á impresionante armadura ecuestre do emperador, auténtica obra mestra realizada por Desiderius Helmschmid, un dos armeiros máis importantes do século XVI.

Partindo da mostra presentada na National Gallery of Art de Wáshington o pasado ano, a exposición A Arte do Poder preséntase no Museo do Prado cun proxecto máis completo que vira en torno ao verdadeiro significado das pezas de armería e a súa representación na pintura explorando expositivamente un tema inédito, tratado unicamente ata agora de forma accesoria nalgúns estudos relacionados coa historia do retrato.

Desde principios do século XVI ata finais do XVIII ningún elemento formaba parte tan relevante das características esenciais da imaxe do gobernante europeo como a armadura. Monarcas, emperadores, príncipes e nobres fixéronse retratar con ela conscientes da súa simbólica asociación ao poder. A arte do poder. A Real Armería e o retrato de corte incide precisamente no papel transcendente da Armería como colección de referencia no desenvolvemento do xénero do retrato armado para mostrar a fortuna da dinastía e o seu poder dominante en Europa.

A mostra recolle unha coidada selección de pezas forxadas polos armeiros máis relevantes do Renacemento como os irmáns Negroli, a familia Helmschmid ou Wolfgang Grosschedel, xunto a esculturas do taller de Leone e Pompeo Leoni, un tapiz procedente de Patrimonio Nacional, que inclúe un retrato armado de Carlos V, e obras dos máis importantes pintores do momento como Tiziano , Rubens e Velázquez, procedentes do Museo do Prado e outras institucións nacionais e internacionais, establecendo entre elas unha profunda relación na expresión da representación do poder e a ideoloxía dos monarcas españois.

Na páxina do museo poderedes contemplar unha presentación interactiva, os vídeos, as súas seccións, a relación de obras expostas, a ficha técnica así como o seu catálago.

Información e imaxes vía Museo del Prado.

Gaudí a Casa Milá (I): Unha introdución

Iniciamos hoxe unha serie de entradas adicadas ao arquitecto Antoni Gaudí e a unha das súas obras máis recoñecidas, A Casa Milá. Como debemos comezar polo principio, farase primeiro unha introdución contextualizadora do personaxe e da súa obra.

CONTEXTO

-Barcelona de rápida industrialización, cuadriplicado a súa poboación en 25 anos e como escenario dunha violenta loita de clases.

-A igrexa católica emprendía unha vigorosa acción de rearme moral e propaganda para recuperar a influencia perdida durante a primeira metade do XIX.

Os obxectivos políticos e ideolóxicos da burguesía, dos intelectuais catalanistas e dun importante sector da Igrexa coincidirán plenamente.

Gaudí estivo inmerso nese ambiente. Do laicismo militante irá optando por un sentido da caridade cristiá e do paternalismo dos patróns ilustrados. A Sagrada Familia formaba parte dese intento de integrar a tódolos fieis nunha “familia” tutelada pola Igrexa e gobernada polo capitalismo.

BIOGRAFÍA

15-III-1878: obtén o título de arquitecto. Neste ano coñece, dun xeito casual, ao rico industrial Eusebi Güell Bacigalupi, iniciándose unha relación moi produtiva.

1883: recibe tres encargos: A Casa Vicens, o Capricho de Comillas e a Sagrada Familia de Barcelona.

80’ e 90’: traballa moito e vaise converter no arquitecto máis famoso de España.

Presta moita atención á artesanía e ás artes aplicadas á arquitectura: ferro forxado, moldes para revocar superficies, mosaicos de louza e cerámica fragmentada (en catalán “trencadís” ou quebradizo).

1903-14: Intervén na catedral de Mallorca.

7-VI-1926 É atropelado por un tranvía cando ía a confesarse. Tiña 74 anos.

TRES ETAPAS

1ª “Obras-Manifesto” e a iniciación do Modernismo Catalán: co características coincidentes cos ”modernismos” europeos: novidade, ruptura, xuventude, liberdade, modernidade. Son obras de acusada riqueza e variedade cromática e volumétrica.

2ª Predominio dunha acusada austeridade cromática con presencia de texturas e cor dos materiais naturais. Evocacións medievalistas en canto a linguaxe e forma; creatividade e invención polo que se refire a modulación do espazo interior. Supresión total de calquera revestimento cerámico, para deixar que sexan os propios materiais construtivos: pedra e ladrillo nos seus diversos aparellos os que outorguen a súa máis inmediata significación plástica ao exterior dos edificios. Son obras de peculiar linguaxe goticista mais afastado de formulacións hispánicas e nos que ademais despreciou o entorno nos que estaban situados.

3ª Xurdimento de novas formas expresivas, tanto desde o punto de vista formal como do espacial. Pleno dominio dunha linguaxe nova e propia. Non ofrece referencia a estilo históricos, se ben Gaudí admira moito o barroco no que se refire ao tratamento das fachadas e a fluidez dos espazos interiores.

Orgullosos do noso, orgullosos do galego

A Coordinadora de E.N.D.L. acaba de presentar a súa nova campaña "Orgullosos do noso, orgullosos do galego", unha campaña que pretende transmitir no seo da comunidade educativa, e no conxunto da sociedade, un sentimento de orgullo pola lingua propia como sentimento común de todos os galegos á marxe da orixe, a ideoloxía, o credo ou a idade de cadaquén. Dende a CGENDL considérase que a lingua galega é un elemento de unión e un rico patrimonio de futuro que nos dota de identidade e nos conecta con millóns de persoas en todo o mundo. E esa é unha das mensaxes que, no momento en que estamos, cremos que hai lanzar á sociedade.

Iste é o vídeo.

Berthe Morisot. Psique

Berthe Morisot. Psiqué (O espello de vestir)
Óleo sobre lenzo, 65x 54 cm.
Madrid, Museo Thyssen-Bornemisza

Para celebrar o Día da Muller Traballadora que mellor que este cadro de 1876, exposto na exposición impresionista de 1877. É a única obra con título significativo dos oito cadros pintados por Berthe con temática feminina dese ano 1876.

Esta moza, Psiqué, estase a contemplar no espello nun habitando moi ben iluminada por dúas xanelas que inundan de claridade a escena. Sen dúbida a moza está encantada de contemplarse. Fixádevos na posición dos brazos e das mans o que alude á clásica historia de Amor e Psique (quen ten por símbolo a unha bolboreta) e coas que tamén podería estar abrindo o corsé. A pincelada é moi solta, moi, diríamos, impresionista, predominando sobre o debuxo (o sofá está creado polas manchas de cores e non por liñas debuxadas)

No século XX Psiqué está considerada como a representación da alma inmortal, representada como unha muller nova con ás de bolboreta. Mais nesta obra, Psiqué non aparece como unha figura clásica, senón como unha muller coetánea da pintora que observa a súa figura nun espello. Quen non aparece por ningún lado é o Amor, o amante. Pero, a imaxe da alma –a unión dos praceres e dos sufrimentos do amor- reflicte a situación de Morisot en 1976 posto que levaba dous anos casada con Eugéne Manet, o irmán máis novo do pai do impresionismo Edouard Manet. Os intentos de conciliar, que diríamos hoxe, matrimonio e maternidade coa súa profesión de pintora, topáronse con múltiples dificultades. En 1890 Berthe escribiu no seu diario:

“A verdade é que o noso valor radica no sentimento, na intuición, na nosa mirada, que é máis sutil que a dos homes. Podemos acadar algo, presupoñendo que non o botemos todo a perder pola afectación, a pedantería e o sentimentalismo… Agora, Quero seguir o meu deber (fronte á miña obra) ata a miña morte; gustaríame que os demais non mo puxeran moi difícil”

Cita de Karin H. Grimme. Impresionismo. Tachen, 2008, páx. 58

De Berthe Morisot INICIARTE xa vos ten falado ao igual que doutras mulleres pintoras inxustamente esquecidas. O Museo Thyssen ofrécenos unha biografía e información engadida sobre esta obra.

E os domingos Bruce Springsteen (XXXIII): Thunder Road.

Mentres estou en Barcelona, correndo a súa maratón, deixovos outra entrada sobre o SpringsteenEn 1976 coñecín a música de Bruce cando soou esta canción na radio. Axiña merquei o vinilo "Born to run". O seu mellor disco. Desde hai máis de trinta anos The Boss viaxa comigo. Esta peza é, para min, a súa mellor composición. Hai máis dun ano que xa vos puxera varias versións en Iniciarte. Hoxe, vola poño con subtítulos en castelán. Trátase dunha actuación en Londres no 1975 só coa súa voz, piano e harmónica. Impresionante, inconmensurable, insuperable. En Youtube poderedes ver outras versións, desde un-plugged ata con toda a E Street Band. A disfrutala:

Berlín: arquitectura neoclásica

Na arquitectura alemá, do mesmo xeito que ocorre na inglesa, ponse de manifesto as características estilísticas e conceptuais propias dun século que avanza coa mirada posta no pasado e a vontade de acceder a uns novos modelos de sociedade e de cultura.

O nome de Kart Friedrich Schinkel (1781-1841) está estreitamente ligado á arquitectura de Berlín (…) Como director do departamento de Obras Públicas e arquitecto do Estado, Schinkel foi o principal artífice da imaxe arquitectónica da nova Xermania, unha figura complexa, pois se iniciou como pintor e escenógrafo dentro dunha tendencia romántica e espectacular.

Como arquitecto poden apreciarse nel dous estilos moi diferenciados: un, de clara estirpe neoclásica, e outro de carácter máis ecléctico e creativo, relacionado co eclecticismo xermánico do século XIX e copintoresquismo inglés.

Na formación de Schinkel influíu o seu mestre David Gilly, autor xunto a Langhanss do proxecto da Porta de Brandemburgo de Berlín. Unha viaxe a Italia en 1803 supuxo unha importante achega durante o seu período de formación, e a partir de 1816 abandonou progresivamente a pintura para recibir os primeiros encargos como arquitecto.

Un dos seus primeiros proxectos foi o Neue Wache, o novo cuartel da garda de Berlín, edificio de amplas proporcións e vasto rigor xeométrico.

Na mesma linea sitúase a Schauspielhaus, sala de concertos dominada polo estilo xónico.

Pero sen dúbida o edifico que culminou o estilo neoclásico de Schinkel é o Altes Museum (1823-1828), cuxa disposición interior está dominada por unha gran cúpula central artesonada e o exterior presenta unha fachada de columnas seguidas en forma de estola. Este esquema compositivo foi no que se inspiraría Smirke vinte anos máis tarde para realizar o Museo Británico.

Texto: Historia del Arte. El realismo. El Impresionismo. Salvat., 2006, páx. 59-60.

Fotos: INICIARTE.