22/4/08

Antonio Canova: a escultura neoclásica

Antonio Canova (1757-1822) representa coma ningén o espirito revolucionario de finais do século XVIII. Orfo desde os tres anos, quedeou ao coidado do seu avó, aprendedo axiña o aficio de canteiro onde amosou grandes habilidades. Tras unha pouca formación co escultor Coballa en Venecia, xa aos dezaseis anos recibe o seu primeiro encargo, traballando sen descanso ata que en 1779, con vintedous anos, fai a súa primeira exposición. Para continuar formándose viaxo ata Roma onde recibe o encargo da familia dun principe para a realización dun monumento escultórico dedicado ao papa Clemente XIII e destinado á Basílica de san Pedro. O monumento foi inagurado en 1792.



Influido por Winckelmann, o primeiro historiador moderno da arte occidental, e defensor dun regreso aos clásico, tras o descobrimento das ruínas de Pompeia e Herculano, Canova utilizara a mitoloxía como principal tema nas súas obras. Así fará un Hércules e Lichas. Sendo xa famoso foi chamado por Napoleón Bonaparte a París, onde realiza varias obras(Busto de Napoleón, Napoleón divinizado, Paulina Borghese). Tras o seu regreso a Roma, pasando antes pola corte austríaca, foi enviado polo Papa de novo a París, mais agora co encargo de solicitar a devolución das obras artísticas usurpadas polo emparador francés durante a súa guerra de conquista en terras italianas.


O nome de Canova asóciase esencialmente a esculturas de mármore de acabado e pulido perfectos, que encarnan a beleza ideal e son frías e distantes, libres da expresión de calquera sentimento ou turbación. Este escultor, que encarna de marabilla o gusto do seu tempo, plasmou a beleza natural en repouso, libre de calquera movemento espontáneo e cunha monocromía e simplicidade que contrastan vivamente coa etapa barroca precedente. Canova ten, ademais, o mérito de renovar profundamente o xénero do sepulcro monumental, grazas aos que esculpiu para os papas Clemente XIII e Clemente XIV. Entre as moitas efixies oficiais que realizou é particularmente soada o Napoléon espido, cabal ilustración dos ideais neoclásicos. A súa fama como artista lle abriu numerosas portas e converteuno nun home enormemente influínte.

Foi un escultor caracterizado pola plasmación dunha beleza ideal, polo interese polo corpo humano, pola elegancia na liña, pola textua suave, pola claridade compositiva e pola utilización do mármore e do bronce.

Hai que reñoñecer a Canova a importancia que tivo na conservación dos
mármores do Partenón levados a Londres polo conde de Elgin, xa que foi el quen sentenciou a autenticidade e a importancia da colección levada á capital británica. Ademais xa tiña desaconsellado con anterioridade a restauración destas únicas pezas de Fideas.

Obras:
Orfeo y Eurídice (1773);
Dédalo e Ícaro (1779); Apolo coroándose a si mesmo (1781); Teseo vencedor do Minotauro (1783); A Meliceci do Moiete (1782); Tumba do papa Clemente XIV (1784); Tumba do papa Clemente XIII (1792); Eros (Cupido) e Psique ou O amor de Psique (1793); Monumento fúnebre de María Cristina de Austria (1798-1805); Estatua de Esculapio Perseo coa cabeza de Medusa (1801); Monumento fúnebre de Vittorio Alfieri (1804-1810); Busto de Napoleón Bonaparte; Napoleón como Marte Pacificador ou Napoleón divinizado (1806); Paulina Bonaparte (1807); Hércules e Lichas (1815); As tres Gracias (1816); Hebe (1816); Venus e Adonis.

Esta entrada é o primeiro traballo colaborativo entre Artechachi e Iniciarte.


2 comentarios:

O Segrel do Penedo dijo...

Parabéns por esta fantástica iniciativa!!
Dos traballos colaborativos é de onde xorden as mellores ideas, pero que lle vou contar eu ao webmáster de Iniciarte todo un profesional da "colaboración"
Apertas dende Fene.

saaritaa dijo...

oribmzgQue puntualidad madre mia!!
Gracias por tus palabras,la verdad es que hemos hecho un buen trabajo(bueno en realidad yo no he hecho casi nada).Esta si que es una buena presentación,a que si?jeje
Saludos desde "La Barcala"