30/1/11
4/7/10
E os domingos Bruce Springsteen (XXXIV): nunha rúa de Copenhague
O outro personaxe desta historia é un cantante islandés chamado Jon Magnusson, que pasaba as súas horas tocando na rúa Stroget, a avenida comercial de Copenhague, unha rúa de algo máis dun quilómetro de lonxitude e pola que cada día pasa un cuarto de millón de persoas. Alí estaba o bo de Jon cando de súpeto un home pídelle prestada a súa guitarra. Jon accede e tarda en decatarse de que se trata de Bruce Springsteen. Bruce actuaba esa noite na capital danesa e habíase escaqueado dun reunión para darse unha volta polo centro da cidade. Pronto, varios curiosos decátanse da presenza do famoso cantante, moitos turistas sacan a cámara. E así, sen máis, Springsteen comeza un peculiar concerto rueiro. Non era a primeira vez que o facía, unhas semanas antes protagonizara outra actuación pública na Praza de España de Roma.
O público vai aumentando, Magnusson únese á actuación de Springsteen, non son moitas cancións, pero desde logo é un momento especial. Un descoidado ofrécelle unhas moedas, merece algo máis. Toca o que lle piden, moitos dos seus clásicos como The River, Dancing in the Dark, Im on Fire, pero Springsteen non fai iso só por darse un pequeno baño de masas, non actúa só, non se esquece de Jon Magnusson. Cando acaba, aplausos e a seguir co camiño.
Vía Sofá sonoro.
7/3/10
E os domingos Bruce Springsteen (XXXIII): Thunder Road.
14/2/10
E os domingos Bruce Springsteen (XXXII): Out in the street
24/1/10
E os domingos Bruce Springsteen (XXXI) Johnny 99
3/1/10
E os domingos Bruce Springsteen (XXX): Waitin´on a sunny day
23/9/09
Bruce Springsteen cumpre 60 anos

A sus 60 años, Bruce Springsteen sigue encarnando el optimismo envidiable del sueño americano
La letra de esta canción de perdedores es tan disparatada que casi rocé la tentación de masacrarla. Hay muchos perros cojos -yo tengo uno- pero aunque no sé de ninguno que a falta de tres patas camine, la canción lo hace y de qué manera: último eslabón de una cadena de aciertos, cierra los créditos de El Luchador, de Darien Aronofky (2008), anudando el estómago de los espectadores sobrecogidos por el regreso infinito de Randy The Ram -El ariete- Robinson, viejo luchador profesional idéntico al mejor Mickey Rourke, sólo que más mayor.
tes, cuyos sueños se desvanecen invariablemente al cabo de la adolescencia. Canta y vuelve a cantar historias de trabajadores blancos, escolarizados lo justo y que habitan los Estados casi en ruinas del oxidado Medio Oeste. Década tras década, en sus baladas aparecen mujeres desesperanzadas (Thunder Road), chavales casados a trompicones (The River), ciudades que se vienen abajo (My Hometown, Youngstown, My City of Ruins). Pero siempre, absolutamente siempre, estalla entre ellas un rock comercial excelente, interpretado con rudeza y un magnetismo que conjura a tres generaciones de aficionados en centenares de estadios (Badlands, Prove it All Night, Radio Nowhere).
Renacido al éxito en esta década con un disco compuesto en respuesta al atentado a las Torres Gemelas de Nueva York en 2001 (The Rising, 2002), Bruce Springsteen hizo ver a sus compatriotas que la mayor parte de las víctimas habían sido trabajadores, el corazón de América, no ejecutivos ni profesionales de Manhattan. Siguieron otros cuatro buenos discos y una gira tras otra. Hasta hoy.
. Por cada cuatro escolares adolescentes blancos ya hay uno hispano, y muchos jóvenes profesionales de la década actual saben más de Steven van Zandt por su papel en Los Soprano, una serie de televisión, que por su contribución crucial al mejor Springsteen y a su E Street Band.(...) Springsteen encarna ese viejo corazón de América hasta en su último disco (Working on a Dream): si trabajáis de verdad para que vuestro sueño cobre vida, no os preocupéis; aunque todos digan que los problemas están ahí para quedarse, no os preocupéis, saldréis adelante. Sigue siendo el amo.
6/9/09
E os domingos Bruce Springsteen (XXIX): Cover me
19/7/09
E os domingos Bruce Springsteen (XXVIII): She´s the one
5/7/09
E os domingos Bruce Springsteen (XXVII): Backstreets
En Toronto, 1986:
En Nova York, 2000:
28/6/09
E os domingos Bruce Springsteen (XXVI): Jungleland
21/6/09
E os domingos Bruce Springsteen (XXV): Two hearts
14/6/09
E os domingos Bruce Springsteen (XXIV): Dancing in the dark
7/6/09
E os domingos Bruce Springsteen (XXIII): novo cd recompilatorio

Texto e foto vía La opinión de A Coruña
Springsteen 25 anos de «Born in the USA»
Springsteen publicou «Born in the USA» o 4 de xuño de 1984 e logrou o número un no Billboard durante catro semanas.
En tempos nos que Estados Unidos recupera o prestixio patriótico con Barak Obama, cúmprense 25 anos do disco do «Boss» «Born in the USA», cuxo tema homónimo, cargado de crítica, foi tergiversado por Reagan e usado como himno na súa campaña de reelección.Bruce Springsteen conseguía co seu sétimo disco o maior éxito da súa carreira, con 15 millóns de copias vendidas en Estados Unidos, pero a vitoria tornouse amarga: a súa reivindicación da cara máis pobre do seu país e a súa crítica á guerra de Vietnam foron dadas a volta polo entón presidente, Ronald Reagan, que decidiu usar o éxito da canción para aglutinar á nación á súa ao redor.
Nese álbum, ademais de ofrecer a súa habitual calidade rockeira, entraba máis que nunca na realidade social e política dese país do que el reivindicaba o dereito de sentirse orgulloso con razón e ao que, xa que logo, esixía un cambio na política de Reagan.
Texto completo en La Voz de Galicia.
31/5/09
E os domingos Bruce Springsteen: Darkness on the edgde of town
Hablamos del 'Boss' y 'Darkness on the Edge of Town'. Aquel disco rezuma una intrahistoria que Julio Valdeón Blanco (Valladolid, 1976) ha retratado en 'American Madness', ensayo atravesado de esquirlas novelescas y que se perfuma con un centenar de fotos de la época, inéditas o rarísimas en su mayoría."
Para ler a noticia completa: El Mundo.
26/4/09
E os domingos Bruce Springsteen (XXI): Born to run (e II)
Hoxe, 26 de abril, tócame disfrutar correndo do Maratón Popular de Madrid, o MAPOMA. Acompáñanme na carreira Pili e Julio, e animado un montón de amigos e amigas (grazas). Son 42.195 metros. Á hora da publicación deste post dase a saída. A crónica da carreira poderedes lela en Club de Atletismo Panadería d´Osedo. Por ista razón permítome reproducir esta entrada de decembro de Nado para correr:19/4/09
E os domingos Bruce Springsteen (XXI): Not fade away
E The Rolling Stones en 1964:
