Centro Botín de Arte (Santander, Cantabria)

 

Por fin coñecín o Centro Botín. Arquitectonicamente moi interesante, urbanísticamente discutuble.

Copio e pego o publicado uns meses antes da súa inauguración en “Plataforma Arquitectura" sobre esta obra de Renzo Piano:

Descrición enviada polo equipo do proxecto. O Centro Botín, espazo de arte, cultura e educación, que se proxecta na Baía de Santander, devolverá á cidade o inmenso peirao do muro de  Albareda, utilizado ata o de agora como estacionamento. Esta é unha zona estratéxica, con vistas ao mar, preto do centro da cidade vella e realzada polos históricos Xardíns de Pereda. O centro foi apoiado fortemente por Emilio Botín (1934-2014), presidente de Banco Santander e financiado pola Fundación Botín, unha das fundacións privadas máis importantes de España, creada en 1964 co obxectivo de fomentar o desenvolvemento social, económico e cultural de Cantabria.

O proxecto restaura os lazos entre a parte histórica da cidade e o mar. A autoestrada que separa o parque do mar xa foi subterránea a través dun túnel, permitindo dobrar a área dos Xardíns de Pereda, estendéndoos ao paseo marítimo e restaurando o acceso peonil ao mar para os cidadáns de Santander.

Enmarcado entre o parque e o mar, e no eixo do mercado público, o novo Centro Botín sitúase metade en terra e a outra metade suspendida en pilotes sobre a auga. Isto evita  obstruir a vista do mar e a fermosa paisaxe da baía para a xente que pasea no parque, pois o Centro Botín é habilmente enmascarado pola follaxe de árbores. Unha serie de pasarelas lixeiras de aceiro e vidro separan os dous volumes redondeados do edificio e crean unha nova praza pública situada por encima do nivel.

A forma de dúas lóbulos do Centro Botín é o resultado dun laborioso perfeccionamento progresivo do deseño co uso de modelos. Isto deu lugar a unha forma redondeada que proporciona mellor iluminación da planta baixa e acompaña a vista dos visitantes e os cidadáns desde o parque ao mar. Os dous corpos que compoñen o edificio enfróntanse completamente a 280.000 pequenas baldosas cerámicas, lixeiramente redondeadas, de cor perla e vibrantes, que reflicten a luz do sol, o brillo da auga e a atmosfera única de Cantabria.

O volume Este alberga un auditorio que se eleva a dobre altura e en  voladizo sobre o mar, e ao norte, o centro educativo: espazos deseñados coa máxima flexibilidade para adaptarse a múltiples actividades. O auditorio foi concibido como unha caixa multifuncional que non só pode albergar concertos, lecturas, conferencias, senón tamén festivais e cerimonias, mentres que as salas do centro educativo están deseñadas para ofrecer espazos de diferentes tamaños para futuros talleres de arte creativa, música, danza e cociña para nenos e adultos.

No volume Oeste as galerías de exposición desenvólvense en dous niveis, caracterizándose por unha espectacular vista sobre o mar e o parque. O espazo de exposición na planta superior ilumínase en forma  cenital mediante un teito de vidro que consta de catro capas: un nivel exterior composto por pequenas tabliñas de vidro serigrafiado que evitan que a luz dispersa entre directamente no espazo da galería; unha segunda capa de dobre acristalamento que sela a galería; unha terceira capa que consta de pequenas persianas de aluminio controladas automaticamente por un sistema de sensores que se poden utilizar para apagar o interior e facer a iluminación flexible; por último, baixo as vigas principais, unha tea branca  semi-transparente que crea un espazo uniforme e difunde a luz, revelando ao mesmo tempo a complexa estrutura do teito.

Un anfiteatro escavado no parque corre xunto ao Centro Botín, a súa fachada oeste está equipada con pantalla led para proxeccións e cinema ao aire libre. Na planta baixa hai unha fachada totalmente transparente que encerra un espazo multifuncional con cafetería, restaurante, área comercial e un centro de información. Aquí o teito está cuberto de cerámica e o chan é unha continuación da pavimentación de formigón azul exterior. Desta maneira, o espazo interior e exterior son case  indistinguibles e os visitantes e cidadáns poden ver o mar e a paisaxe da baía enmarcados polos amplos beirados do edificio que aloxa as mesas fóra, creando un espazo para reunirse e  socializar.

Ilustracións do proxecto:

O edificio, o parque e a cidade entrelázanse nun vínculo íntimo.

Fotos: INICIARTE.

O Centro George Pompidou

Isto de Iniciarte é unha continua sorpresa. Non abonda co traballo que me poño, coas miñas fotos… Unha amiga parisina, residente en Negreira, fíxome unha inmensa colección de fotos de París para este blog.

Vexamos pois unha das súas obras fotografadas, o Centro Nacional de Arte e Cultura George Pompidou.

Desde a Praza George Pompidou

Deseñado polo británico Richard Rogers (que magnífica exposición houbo no Caixafórum de Madrid no verán pasado) e polo italiano Renzo Piano foi construído entre 1972 e 1975. Inaugurado en 1977 e reformado en 1999. Foi toda unha revolución. No centro de París ao carón da Ille da Cité, do Hòtel de Ville xurdiu un novo concepto de edificación na capital francesa. Un edificio sen muros, sen agochar nada, onde o esqueleto da construción amósase coma unha andamiaxe polo exterior, como sen non houbera fachada. Os andares foron realizados con planta libre, adaptándose ás necesidades expositivas do centro cultural.

Trátase dun edificio en dous partes :

1. unha infraestrutura de tres niveis onde se reagrupan os locais técnicos e de servizo,

2. unha ampla superestrutura de vidro e aceiro de sete niveis, incluíndo a terraza e a entreplanta, que concentra a maioría dos sectores de actividade do Centro, coa excepción do Ircam, situado na praza Stravinsky.

Desde a Rue Beaubourg

O armazón metálico está formado por 14 pórticos que sosteñen 13 tramos cunha luz de 48 m cada unha, espaciadas por 12,80 m. Sobre os postes, en cada nivel, articúlanse elementos de aceiro moldeado denominados gerberettes, de 8 m de lonxitude e 10 toneladas de peso.

As vigas, dunha lonxitude de 45 m, apóianse nestas gerberettes, que transmiten o peso aos postes e equilíbranse mediante tirantes ancorados en barras. Cada planta ten unha altura de 7 m entre chan e teito. A superestructura de vidro e aceiro envolve os grandes espazos camuflados.

Desde Notre Dame

Foi o primeiro gran emblema da arquitectura high tech, da arquitectura que pode facer dos novos materiais construtivos os elementos decorativos, onde o cristal e o metal poden semellar unha serpe que ascende polo edificio (mirade as escaleiras automáticas do exterior.

Información sobre a arquitecura do edificio na páxina web oficial do centro.

Desde o interior

Adicada á miña gabachiña preferida. Bisous.